Pootje verzwikt

Met het Tehuis, een zalencentrum aan de Lutkenieuwstraat, zijn er aan de A-kerkstraat wat panden gesloopt. Sinds de archeologen op deze lokatie hun onderzoek verrichtten, nu anderhalf jaar geleden, ligt de zaak hier helemaal stil. Geen spoor van bouwwerkzaamheden, wat vermoedelijk ligt aan een meningsverschil tussen  de projectontwikkelaar en gemeentelijke dienst Ruimtelijke Ordening, want dat is heel vaak zo als er een bouwterrein braak blijft liggen.

Het vrij forse gat vulde zich met water, waarop men af en toe wat eenden ziet zwemmen, een vrij zeldzaam tafereel in de Groninger binnenstad. Maar zo’n schouwspel kieken vanaf de A-kerkstraatkant gaat moeilijk, want meestal staan hier hekken voor het bouwterrein. Gistermiddag bleken die echter opzijgezet, en benutte een bouwbedrijf het perceel om zijn auto’s te parkeren. Ik was onderweg van de Groninger Archieven naar de Universiteitsbibliotheek, had mijn camera bij me en zag mijn kans schoon, ook al ontbraken dit keer de eendjes.

Op de foto is niet te zien dat er op de zuidzijde van het terrein, achter de bult links,  een groene schutting ligt, die wel omgewaaid zal zijn bij de laatste storm. Omdat ik ook vanaf die kant wat fotootjes wilde maken, besloot ik die platliggende schutting als looppad te gebruiken. Wat ik beter uit mijn hoofd had kunnen laten. Want halverwege de schutting zakte ik er een eind doorheen. Mijn rechter enkel ving de klap op, en protesteerde hevig:

Gelukkig neemt de zwelling nu af, maar dat je zo afhankelijk van een enkel bent, dat was ik behoorlijk vergeten. Het aantrekken van een broek, sokken en schoenen vergt nu enige omslag. En het loopje naar de supermarkt om de hoek, betekent opeens een wereldreis.