Bonne Bonne Bonne

“Ook in klompen brengt de Heilige soms een niet te versmaden geschenk, gelijk uit het volgende verhaaltje kan blijken. Eene jonge, rijke boerenweduwe gaf haren knecht den raad ook iets op te zetten tot ontvangst der St. Nikolaas-geschenken. “Hm”, zei de knecht, “wat ze’k opzet’n, vrouw?” – “Och!”, antwoordde de weduwe, “zet doe dien klomp’n maor op, vent!” De vent volgde dien raad en vond den volgenden morgen zijne meesteres in zijne klompen staan. Dankbaar aanvaardde hij zijn St. Nikolaas-present, trouwde de weduwe en werd een rijke boer.”

Uit: Johs. Onnekes – ‘Zeden, gewoonten en gebruiken in de provincie Groningen‘, een artikel in het net op de DBNL gezette, indertijd niet zo vreselijk lang verschijnende tijdschrift Onze Volkstaal (1882-1890), deel III, pagina 75/76.

Op pagina 62 in het zelfde artikel vond ik enkele minder onderdanige variaties op het voetwisritueel, waarover ik hier eerder schreef.

“Treedt de eigenaar of een of ander nieuwsgierige een in aanbouw zijnd huis voor het eerst binnen, zoo worden hem de voeten gewischt, d.i., zoodra hij den voet over den drempel zet, komt een der gezellen met een doek en veegt hem daarmede over de voeten, onder het opdreunen van het rijmpje:

Ik kom hier met verlof,
Uw voeten zijn vol stof,
Ik ben er toe genegen
Om u ze af te vegen,
’t Is niet om te gekken of om te mallen,
Maar gij zijt in een kleine boete vervallen.

In de stad Groningen luiden de beide laatste regels:

’t Is niet uit eer of uit fatsoen,
Maar ’t is om een fooi te doen.

’t Spreekt van zelve, dat ook deze aardigheid met het geven van eene fooi behoort beantwoord te worden.”