Filosoof voltooit weblog over Winschoten

Henk de Weerd is gestopt met zijn weblog over Winschoten. Hij raakte door zijn stof heen. Indertijd begon de filosoof op verzoek van de Arbeiderspers aan een boek over het na-oorlogse Winschoten. Maar op een gegeven moment kreeg hij een volle baan, en bleef het boek liggen. De meest memorabele gebeurtenissen uit de periode 1950-1963 kwamen alsnog terecht op het weblog.


Ommetje langs de Madijk

Onze buslijn heeft tegenwoordig een eindpunt vlakbij de Peizermade. Met twee strippen ben je even helemaal buiten de stad:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Je hebt er oude hemen of huisplaatsen, waarvan de opstallen ‘geamoveerd’ zijn voor de nieuwbouwwijk Ter Borgh:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

En decoratief berijpte boompjes in de mist:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Maar hoe komt zo’n sloot nou toch zo bruin? Is dat omdat iemand er gier in heeft laten lopen, of komt dat door de venige grond?:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Geknakte pluim met zeven danseressen van Giacometti uit zijn laatste periode:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Bijna de vlag van Estland of drie soorten ijs:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Langharige Lakenvelder, de bikkel van onze nationale veestapel:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Rommelig hoekje met een afgedankte zeilboot:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA


Konvooi met ijsbreker bij Dorkwerd

 

Geplaatst op 31 december 2008  konvooi

Op het Kustvaartforum zijn ze ook bezig met de vorst. Op deze foto uit ca. 1934 vaart een konvooi met een ijsbreker door het pas gegraven Van Starkenborghkanaal bij Dorkwerd. Meer foto’s van ijsbrekers vind je bij de forumdraad ‘Rond Stad en Ommeland in vrouger doagen‘.


Rookverbod wordt in Groningen beter nageleefd dan elders

Groningen lijkt dan wel weer dè haard van verzet tegen het rookverbod in kroegen, maar is dat ook zo? Als je op dit bericht mag afgaan niet. Citaat:

“In Amsterdam kregen 134 bedrijven bezoek van de controleurs, waarbij 61 boetes zijn uitgedeeld. In Maastricht lapten 22 van de 51 bezochte horecagelegenheden het verbod aan hun laars. Ook in Groningen werd het niet overal nageleefd; 20 van de 50 bezochte cafés werden op de bon geslingerd.”

Als we de getallen voor de vergelijkbaarheid even omzetten in percentages:

  1. Amsterdam: 46 %
  2. Maastricht 43 %
  3. Groningen 40 %

Gelukkig gaat in deze toch wel iets boven Groningen.


Weer smog op komst

Weersverwachting:

“Wel wordt het nevelig en ontstaat rond de jaarwisseling hier en daar zeer dichte mist. (…)

Nieuwjaarsdag start op veel plaatsen met zeer dichte mist”

Gut, dat kennen we. Van vorig jaar.

Gezondheidsnet waarschuwt al, zie ik:

“Mogelijk smog tijdens oudjaarsnacht.”


Eric Hennekam en de willekeur op het Archiefforum

Gisteravond kreeg ik nog wel wat items van het Archiefforum in mijn feedreader, maar bij doorklikken zag ik vandaag deze mededeling op mijn scherm verschijnen:

“Je bent gebanned voor het gebruik van dit forum!”

Ik wil nadrukkelijk voorop stellen dat ik dat jammer vind. Ik kan natuurlijk zelf ook wel een zooi archievenfeeds in een reader proppen en een google-alert instellen op trefwoorden als archief, archieven, archivaris, archives, geschiedenis, historie et cetera, dan loopt het meeste materiaal ook heus wel binnen, maar het is mooi als iemand anders dat allemaal voor je copypaste. En het mag dan zo zijn dat je aan verreweg de meeste berichten op het Archiefforum helemaal niets hebt, maar er zitten soms ook wel heel erg leuke, nuttige dingen tussen. Parels in de bagger, als het ware. Bij gelegenheid heb ik niet nagelaten, er anderen op te wijzen.

Ik vind het dus jammer, dat ik ben uitgesloten. Maar aan de andere kant: Je hoeft toch niet alles over je kant te laten gaan?

De moeizame verhouding begon in februari van dit jaar. H. van der Meer, medewerker van RHC de Groninger Archieven, postte toen op het Archiefforum de mededeling dat alle gemeenteverslagen van de provincie Groningen via archieven.nl waren in te zien. Prachtig, natuurlijk, hoewel het mij bevreemdt dat RHC de Groninger Archieven zelf nooit officieel met deze boodschap naar buiten is gekomen.

Door een verneukeratief symbooltje echter, dat ik niet eerder had gezien op archieven.nl, kwam ik niet verder dan de omslagen van die gemeenteverslagen. Ik maakte daar op het forum een opmerking over, waarop Van der Meer me uiterst klantvriendelijk toebeet: “Je moet verder kijken dan je neus lang is”. Eric Hennekam, bij nader inzien de grote man  en moderator van het Archiefforum, wreef het nog even in door te zeggen dat het Archiefforum bestemd was voor “digitaal vaardige” mensen. Waarna ik heb gerepliceerd dat er weinig behoefte bestond “aan de neuswijze arrogantie waarmee weer eens een zéér suboptimaal programma werd verdedigd”.

Deze discussie is vervolgens vrij vlot weggehaald, alleen bleef de oorspronkelijke posting er in iets geamendeerde vorm staan. Het was net of er helemaal geen kritiek geuit was. Dat vond ik nogal ver gaan. Ik beloofde dus nog terug te komen “op de censuur”. Het antwoord van Eric Hennekam:

“Niemand verplicht u om Het Archiefforum te bezoeken of welke site dan ook. Daarnaast bepalen we als redactie wat de regels zijn op deze site en wat nog veel belangrijker: de doelstellingen. Bevalt het u hier niet: ga naar de knop PROFIEL en delete uw account.”

Uiteraard waren deze lieflijke boodschappen al even snel verdwenen als de vorige. Nog steeds staat alleen de geamendeerde posting van Van der Meer op het Archiefforum.

Ik kreeg ook een onderhands mailtje van Hennekam. Hij bleek gegriefd:

“Op MIJN website beticht u MIJ van censuur.”

Hij legde uit dat hij wel vaker, heel vaak zelfs, postings weghaalde. Dat was omwille van de leesbaarheid, moest ik begrijpen. Hij haalde vooral postings van hemzelf weg, beweerde hij:

“Ik/we doe/doen niet aan censuur en poetsen ook niets weg.”

Daarnaast betichtte hij me – nogal overdreven – van “allerlei dreigementen” op zijn site. Hij stopte “honderden onbetaalde uren” in het Archiefforum en liet zich niet “digitaal uitkafferen”…

“Daarom lijkt het me beter dat ik u schrap (ban) van mijn website totdat ik een excusses van u heb ontvangen voor dit schandelijke gedrag.”

Nou ja zeg. Ik antwoordde dat hij maar moest doen wat hij niet laten kon. Maar dat het bij fora en op weblogs gebruikelijk is dat je kritische commentaren laat staan (mits welvoegelijk, natuurlijk). En dat hij, als hij niet tegen kritiek kon, nog maar eens moest gaan nadenken of hij wel zo gekwalificeerd voor webzaken was, als hij zichzelf vond. En ik uitte nu wel een dreigement:

“In zeer brede kring zal straks duidelijk worden dat die site van je helemaal jouw eigen privéspeeltje is. En dat ze zeker geen publiek, onafhankelijk en neutraal ding is, zoals je het steeds doet voorkomen.”

Ook ried ik hem aan eens te leren spellen en een stijlhandboek te kopen. Voor een zich noemende journalist schrijft hij namelijk nogal beroerd.

Dan denk je dat de deur op slot zit, maar tot mijn verrassing kwam Hennecam zelf toch nog met een opening. Ik werd weer genadiglijk toegelaten tot het Archiefforum en zou mijn kritiek op die gedigitaliseerde gemeenteverslagen alsnog herformuleren. Helaas was de aardigheid er voor mij totaal vanaf, en ik besloot zo weinig mogelijk nog op het Archiefforum te verschijnen.

Desalniettemin kwam er een nieuwe aanvaring, eind augustus. Ik weet eerlijk gezegd niet zeker wat de aanleiding was – ook nu verwijderde Hennekam weer naar hartelust postings – maar ik denk dat die erin bestond dat Hennekam, nogal off topic voor een Archiefforum, de hoge positie van de Universiteit van Utrecht (UU) op de een of andere universitaire ranglijst meldde. Nu heb je nogal wat van die lijstjes, en de waarde ervan is maar heel betrekkelijk. Maar Hennekam, zelf in dienst bij de UU, verwijderde subiet mijn zakelijke opmerking dienaangaande en liet zijn eigen bijdrage staan. Opnieuw maakte ik daar een opmerking over en wederom deed hij mij een notificatie toekomen:

“Regelmatig halen we bij Het Archiefforum berichten van u weg omdat er geen naam onder staat. Voor ons en voor u vervelend.
Zou u in de toekomst dit wel willen doen?””

Ik heb hem bedankt voor dit “stilistische hoogstandje”. Eerlijk gezegd vond ik zijn verzoek de kinderachtigheid ten top. Want het viel heel gemakkelijk na te gaan wie er achter de nick Gelkinghe zit, werkelijk het allereerste Google-resultaat geeft de naam al prijs. Bovendien stond mijn  naam ook nog eens op mijn profielpagina bij het Archiefforum. Maar voor de lieve vrede zegde ik maar toe om voortaan mijn echte naam in de postings te gebruiken. Vooruit dan maar. Hennekam ook weer blij.

Iets anders was, dat hij met de spelregels van zijn forum schermde. Daarin bleek te staan:

“Het Archiefforum is in principe geen discussieforum.”

Ik vroeg hem waarom hij dan voor discussie vatbare tekstjes op het forum zette. Zijn antwoord:

“Ik begrijp dat Het Archiefforum u helemaal niet bevalt en zeker onze en mijn werkwijze niet.
Al vele jaren halen we alle discussiestukken na verloop van tijd weg.
Ik heb u dat al eerder laten weten. “

Wel verdikkeme, daar dichtte hij me in zijn eerste zin een mening toe die ik niet eens had! Ik schreef hem daarom terug:

“Hoe komt u erbij, meneer Hennecam, dat het Archiefforum me niet bevalt?
Waar blijkt dat uit? Heb ik me in dier voege uitgelaten?

Wat me niet bevalt is de achteloze willekeur:
– Zeggen dat het geen discussiesite is, en dan toch discussie oproepen.

Hou de site zakelijk, zou ik zeggen. Zo bent u ermee begonnen, en zo was het goed. Maar de laatste tijd sluipt er steeds meer subjectivisme in en dat ook nog eens onder het mom-aangezicht van objectiviteit. En dat bevalt me inderdaad niet.”

Een antwoord bleef uit. Ik besloot opnieuw om zo weinig mogelijk te posten op het Archiefforum. Wel bleef ik het volgen. En wat me dit najaar bijvoorbeeld opviel was dat Hennekam heel rustig anonieme klachten over instellingen doorgaf. Terwijl hij mijn allerdoorzichtigste pseudoniem niet kon pruimen. Opnieuw een staaltje van zijn volstrekte willekeur.

Maar ik hield me dus stil. Tot hij deze week voor de zoveelste keer weer triomfantelijk begon te kraaien over een pageview-record voor zijn forum en ik erop wees dat ik dit niet consistent achtte met zijn eerder geventileerde voornemen om de toegang tot ’t forum te beperken tot de echte “diepgravers” van het archiefwezen. Op die opmerking zei hij onder meer dat hij een hekel had aan de Nederlandse neiging om hoofden af te hakken die boven het maaiveld uitstaken. Met zo’n hoofd bedoelde hij uiteraard zichzelf. Ik heb geantwoord dat eigen lof nog nooit lekker heeft geroken en dat ik benieuwd was naar de statistieken als de toegang beperkt zou zijn.

Uiteraard werd dat allemaal weer weggehaald door Hennekam, in eigen persoon de trias politica en heilige drievuldigheid van het Archiefforum. Ook maakte Hennekam reageren op dit onderwerp onmogelijk. Per mail herinnerde ik hem aan een geschiedenisles:

“Zelfverheerlijking en censuur zijn de hobbies van dictators.”

Die schoen heeft Hennekam aangetrokken en dat leverde me dan opnieuw een ip-ban op. Naar het zich laat aanzien de definitieve.

Mijn particuliere lotgevallen met het Archiefforum nog even breder trekkend: het Archiefforum wekt op buitenstaanders de indruk een neutraal platform te zijn voor het Nederlandse archiefwezen. Dat is dus absoluut niet het geval. Het is het subjectieve speeltje van Eric Hennekam, die zichzelf toestaat om volstrekt willekeurig met dat speeltje om te gaan. De Nederlandse archief-instellingen doen er goed aan zich dit feit voor ogen te houden. En hun nieuwsvoorziening aan het bredere publiek niet af te laten hangen van iemand als Eric Hennekam.


Een verordening op de ijsbaan (1852)

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

De bestaande verordening op de ijsbaan voldeed niet meer. Zij was onvolledig en deels ook onuitvoerbaar. Daarom stelde het gemeentebestuur van Appingedam op 29 december 1852 een nieuw reglement vast.

Een copie van het stuk hing van de zomer nog op de kerk van Solwerd. Zoals impliciet uit het eerste artikel blijkt, gaat het over het Damsterdiep, vroeger een zeer populaire route voor scheuvellopers. Zodra het ijs sterk genoeg was, zou de Damster burgemeester zijn ambtsgenoten van Loppersum en Delfzijl moeten waarschuwen, dat de baan klaar werd gemaakt.

Feitelijk was er sprake van twee gescheiden banen, een voor schaatsers en de andere voor arresleden. Deze werden volgens artikel 2 aangegeven met grote letters op borden aan palen. De shared space ideologie bestond nog niet, beide stromen ijsverkeersdeelnemers dienden uit elkaars vaarwater te blijven, alleen als de andere baan geheel vrij was, mocht men erop. Getuige artikel 3 gold dit verbod vooral voor de niet-professionele ijsvoertuigen:

“De baan der Schaatsrijders zal niet met paarden, arresleden, bevrachte sleden, wagens, rijtuigen, looikes en met al wat nadeel aan de baan, of hinder aan de Schaatsrijders kan aanbrengen, mogen worden gebruikt, op straf eener geldboete van drie gulden. Hiervan zijn uitgezonderd zogenaamde toesleden, bevracht met personen en goederen; mits de aanvoerders niet te voet gaan.”

Bovendien gold (art. 4) dat men rechts moest aanhouden. Passeerde een schaatser een andere schaatser, dan moest hij dat zo links mogelijk doen.

Volgens de artikelen 5 tot en met 10 stelde de burgemeester baanvegers aan, een per zoveel honderd meter. Deze BaanVegers droegen de letters BV van rode of gele stof op hun hoed of pet, en iemand die zich zonder aanstellingsbrief van de burgemeester als baanveger voordeed riskeerde ook weer een boete van drie gulden.

De baanvegers moesten een schaatsbaan van 3,5 meter vrijhouden en mochten “op eene bescheidene wijze en zonder eenige de minste beleediging of hindernis” een vrijwillige bijdrage voor hun moeite vragen. Zij waren ook verantwoordelijk voor het plaatsen, controleren en innemen van de gemeentelijke borden, maar kregen voor die moeite geen rooie cent.

Ging een baanveger over de schreef, dan was het voor hem een ander:

“De baanvegers welke zich aan onbecheidenheid, beleedigingen, aan het misbruik van sterken drank, of aan pligtsverzuim ten aanzien van de baan schuldig maken, zullen dadelijk van hunne betrekking worden ontzet en terstond door anderen vervangen worden.”

Art 11 van de verordening regelde commerciële activiteiten op de baan: koek en zopie, maar ook gokkerij. Alleen met toestemming van de burgemeester mocht iemand een tent, kraam of tafeltje “met kleine negotie, om te spelen of anderszins” op het ijs plaatsen. De burgemeester wees hiervoor ook de plaatsen aan “in het belang der publieke passage en veiligheid”.

De gemeente-veldwachters zouden gaan toezien op de naleving van de verordening, en overtreders verbaliseren. Maar mochten de koddebeiers niet in de buurt zijn, dan moesten de baanvegers overtredingen doorgeven aan de burgemeester.


’t Oud Vaderlandsch Swiervermaeck

Geplaatst op 30 december 2008

(Parijs, 1816)


Gekke Gerrit

Gekke Gerrit heeft een hobby. Zichzelf ten overstaan van een meute collega-pubers vanaf een brug in het water gooien. Dat hij dat in de zomer doet, nou ja, is tot daaraan toe. Maar hij doet het ook in hartje winter.


Paardegaap

Zo’n weiland is toch vrij beperkt. Op een gegeven ogenblik raak je daar als paard op uitgekeken


Automaatfoto’s

Van mijn grootvader Harm Perton heb ik er een paar, die gemaakt zijn in Winschoten tijdens de Eerste Wereldoorlog:

Geplaatst op 29 december 2008  a Geplaatst op 29 december 2008  b

In het oude Groninger foto-album van Groothelm trof ik er vier aan, afkomstig uit cabines aan de Guldenstraat en de Brugstraat in Groningen:

In die tijd poseerden soms hele families voor zo’n automaat. Zoals deze onbekende in een zaak die zich bevond op de hoek van de Zwanestraat en de Oude Kijk in het Jatstraat in de stad. Leden van deze familie gingen trouwens ook wel naar de Guldenstraat en de Brugstraat.

De eerste foto-automaat verscheen anno 1890 in het Franse Touffreville, begrijp ik uit een jaartallenlijst (pdf) van de fotografie-geschiedenis. Dat was dan nog geen volledig geautomatiseerde, want die kwam er pas in 1925. Een Russische immigrant in New York werd miljonair dankzij die uitvinding.

Vroeger had je die automaten op alle stations, nu zijn ze praktisch uitgestorven. In Amerika kan je ze alleen nog maar huren als attractie bij feestjes.

Wat er zo aantrekkelijk aan was, aan zo’n foto-automaat, bracht Martin Bril kort geleden nog onder woorden.


‘Ik ben best wel een emotioneel mannetje’

Ron Jans is een van de sympathiekere betaald voetbaltrainers, door zijn gebrek aan kapsonus, zijn sociale gezicht en zijn muzieksmaak. Ron kan een potje bij me breken. Laatst heb ik hem dan ook nog in bescherming genomen, toen een stel haaien bloed rook.

Maar wat Ron gisteravond flikte, kan natuurlijk niet. Ron vergat zichzelf en zijn voorbeeldfunctie. En deed horden jochies voor hoe lelijk je kunt zijn.

Ron zal wel niet bestraft worden, omdat het niet valt te bewijzen dat zijn vinger voor het poepgaatje van de scheids bestemd was. Toch verdient hij een standje. Of enige coaching. Vooral ook vanwege zijn goedpraterij na afloop bij de persconferentie:

“Ik ben best wel een emotioneel mannetje”.

Als we allemaal onze emoties laten prevaleren boven ons verstand, zoals allerlei Kwakstra’s ons ingeven sinds de jaren zestig, dan is het einde zoek. Dan bestaat er geen samenleving meer.


DvhN zet links naar noordelijke weblogs op zijn site

Ik dacht al bij mijn stats, waar komen die bezoekers vanaf de DvhN-site  toch precies vandaan? Dat oude logje over het Damsterdiepverlaat is nu toch zo langzamerhand wel vergeten?

Blijkt dat ze een pagina met noordelijke weblogs hebben ingericht. Voila…


Treurwilgen Trompbrug aangetast door zwam

De treurwilgen bij het kleine bruggetje, zoals de Trompbrug meestal genoemd wordt, vormen een soort poort voor fietsers en voetgangers van en naar de Oosterpoort:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Zo zien ze er momenteel uit:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

En deze is van december vorig jaar. Ze blijven toch altijd een beetje groen:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Al is dat niet te vergelijken met het uitbundige groen van de zomer. In 2007:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

En in 2008:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Of het doorschijnende groen van het voorjaar:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Begin 2006 waren ze nog helemaal kaal, na een snoeibeurt:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Ik ben geen bomendeskundige, maar binnenkort kan het ensemble wel eens verdwijnen. In de oostelijke boom huist namelijk een zwam:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA


Eartha Kitt dood

Dat ze Catwoman was ging aan me voorbij. Ik ken Eartha Kitt van een schoonmoeder die ook wel wat zag in de combinatie van gespeelde onschuld met feminiene manipulativiteit.

Ik raakte onder de bekoring van die merkwaardige stem van Eartha, de schoonmoeder gaf me een LP ten geschenke, en die ene plaat is intussen opgevolgd door een paar cd’s.

Eartha Kitt was ook dapper, weet ik uit de krantenlegger die ik onlangs doornam. In 1967 sloeg ze een heel damesgezelschap in het Witte Huis met stomheid, toen ze de vrouw van president Johnson ongezouten de waarheid vertelde over de oorlog in Viêtnam. Dat scheelde haar naderhand nogal in optredens, en dus in de portemonnee.

Op YouTube is er een hausse van filmpjes sinds haar overlijden op eerste kerstdag.