Hannes in de studentenalmanak van 1958

Heb toch nog maar even de Groninger Studentenalmanak voor 1958 geleend, omdat ik vermoedde dat er een in memoriam voor Hannes in zou staan.

Dat klopte:

“Jarenlang was het koetsje van Hannes een vertrouwd beeld voor de kroeg. Tot diep in de nacht zat Hannes te wachten, bereid degene, die hem wekte, met zijn koets van dienst te zijn. Was het kouder, dan zocht Hannes maar al te graag wat warmte in de hal of bij wat de kroeg hem verder te bieden had.”

Volgens het stukje was hij “een man met weinig levensbehoeften”, die de studenten vele diensten bewees:

“Zozeer voelde hij zich met de studentenwereld verbonden, dat ook zijn paard volgens hem een student was. Befaamd was zijn geheugen voor namen, beter nog wist hij waar ieder vandaan kwam. Vanaf de dertiger jaren kende hij ieder die geregeld met hem reed. Niet onthouden kon hij zijn crediteuren. Daartoe diende zijn befaamde kasboekje.”

Verder blijkt er een paar weken na zijn dood een jaarclub naar hem vernoemd te zijn. Deze schrijft in het eerste jaarverslag:

“Het is Hannes een wens om als zijn mening uit te spreken, dat, mocht in de toekomst een partiële herziening van het beleid nodig blijken, een positief gerichte inspanning, alsmede een verantwoord conservatisme ons zullen steunen in de verantwoordelijke taak, waartoe wij geroepen zijn.”

Het meest substantieel blijkt een stuk door ene W.A. Hofman in het mengelwerk. Hij memoreert dat Hannes in 1909 voor het academische lustrum naar Groningen kwam om er te blijven:

“Uit den toevallig hier verblijvende koetsier groeide een figuur, die typisch werd voor een bepaald deel van Groningen. Het contact met de studenten bleef, maar werd aanvankelijk slechts als nevenbedrijf beoefend. Hannes was koetsier in alle diensten. Jarenlang – vooral in wereldoorlog I – was hij vrachtrijder en een der velen die voor de opkomst van de auto als koetsier de kost verdienden. eerst zeer geleiddelijk werd hij de man, die uitsluitend voor studenten reed.”

Omstreeks 1927 stonden er altijd wat aapjeskoetsiers bij het Hoofdstation te wachten op de trein uit Holland:

“Hannes was een van hen, maar daarnaast werd hij degene, die des avonds een plaatsje opzocht dichtbij het oude Mutua Fides en die zich zo geleidelijk een eigen plaats en een eigen klandizie verwierf. Dat hem dit gelukte, was waarschijnlijk het gevolg van zijn karakter. Zijn goedmoedigheid, zijn beheerste optreden,  zijn goed besef van eigen plaats maakten hem niet tot iemand, over wie men heen liep, maar tot een vertrouwde van menig jong student. Het is goed, als men aan zulke mensen kennen kan wat aanpassing betekent.”