No cure no pay in de 18e eeuw

“Arent Sterenberg, Chirurgus in de Beerte, bood aan Tjakke Pott te genesen sonder daar voor jeet te genieten zoo het mislukte, maar bij de genesinge daar voor het sijne te genieten”

Aldus het diaconale besluitenregister van de Winschoter kerkeraad onder de datum 2 mei 1732. Meestal dienden plattelandschirurgijns en -artsen vrij forse rekeningen in bij diaconieën. Voor armen gaven ze geen korting, is mijn indruk. Arend Sterenberg, in Beerta waarschijnlijk de opvolger van dokter Fabius, moest zich nog bewijzen. Als de patiënt niet genas, kreeg hij niets, maar bij genezing zou hij het tarief in rekening kunnen brengen dat de diakenen eigenlijk te hoog vonden.

We hebben een deal zei de kerkeraad en de  diakenen maakten een contractje op met Sterenberg, waarin de afspraak haarfijn werd vastgelegd. De nieuwe chirurgijn van Beerta was misschien iets te overtuigd van zijn kunnen, want eind die maand bleek dat Tjakko “geen beterschap”  ondervond van de behandeling. De Winschoter  diakenen betaalden hem dus niets.

—

Bron: RHC Groninger Archieven, archief hervormde gemeente Winschoten (toegang 331) inv.nr. 41, besluitenregister kekeraad in diaconiezaken