Seksbom of Nobelprijswinnaar

In den beginne is er het beeld en kiezen wij mannen met ons aligatorbrein votdalijk voor de vermeende stoeipoes, temeer daar de geniale zorgverlener ter rechter zijde een eng apparaat voor zijn kin houdt en u aankijkt alsof u het meest geschikte proefkonijn bent dat hij in jaren heeft gezien.

Maar de vermeende stoeipoes, denk je dan, kan best een veel mooier diploma aan de muur hebben hangen dan die creepnerd. Niet hij maar zij kan cum laude afgestudeerd zijn, gepromoveerd bij een befaamde onderzoeksgroep aan een prestigieuze Top-10 Universiteit in Amerika, waarna ze binnen de kortste keren te onzent een schier onaantastbare autoriteit op haar vakgebied is geworden. Het beeld is maar een beeld, besef je. Het is de context die maakt of het beeld er toe doet. Het zijn vooral ook woorden die het beeld zijn zin geven.

Maar ja, dan zie je dat filmpje. Voor een gedoodverfd Nobelprijswinnaar doet de stoeipoes wel erg uitnodigend en willig. De kans op dat diploma krimpt nogal in je aligatorale voorstellingsvermogen.

Dergelijke reclame borduurt net als pulp en porno voort op cliché’s en is daarmee een karikatuur van de werkelijkheid. Dat weet iedereen die een beetje bij zinnen is. Rest dan de vraag: moet je je daar nou zo vreselijk druk over maken? Met het verbieden van karikaturen, wordt een samenleving er meestal niet gezelliger op. Bovendien komt er geen einde aan.