Rheiderland, Pogum, Ditzum, Bunde

Ik had van mijn broer nog een tripje met de auto tegoed, de gekozen bestemming was Ditzum. Onderweg kwamen we langs een smederij in Ditzumerverlaat:

Op de dijk bij Dyksterhusen:

Andere kant op:

Pogum vanaf de Diekhörn:

Op de dijk bij Pogum:

De zijlkom achter het Pogumer gemaal:

Windvaan ter herdenking van de stormvloed van 1962, toen de Dollarddijk hier brak, zodat er 2 meter water in het achterland kwam te staan:

Ditzum, dorpsgezicht met Lutje Brug over het Zijldiep – de kerktoren doet vuurtorenachtig aan:

Het haventje van Ditzum – links tilde een kraan net een zeiljacht in het water:

Opknappertje:

Het mijns inziens aardigste schip in de haven, die bruin met zwarte:

Het veerpontje naar Petkum aan de overkant van de Eems dat dagelijks tussen 10.00 en 1700 uur op elk heel uur afvaart, met uitzondering van 12.00 uur, als de bemanning gaat lunchen. Door de week ook nog wat vroeger en zelfs heel vroeg, maar zie hiervoor de dienstregeling;

Een weinig spraakzame lokalo, kennelijk gepensioneerd zeerob, smoorde een pijpje bij zijn stamcafé:

Terwijl er tegenover een visvrouw haar waren aanbood:

Vooral platvis:

De andere kant van het haventje:

Mijn favoriete schuit bleek Avalon te heten en kon bij nader inzien wel een likje verf gebruiken:

Waarvoor die staken dienden?

Op de terugweg nog even in Bunde bij de kerk wezen kijken. Tussen ca. 1680 en 1808 is menige voorouder van me hier gedoopt, getrouwd en begraven. Nog veel ouder zijn deze Romaanse bouwsporen:

Een merel op het kerkhof aldaar – niet schuw, maar wel oplettend:

Steilwand (3) Het Gevaar

Wel wis en drie was een steilwand gevaarlijk. Bij de berichtjes die ik vond, zitten er meerdere over ongelukken.

• Op de kermis van Oranjewoud viel eens een leerling steilewandrijder van de wand:

Friese Koerier 12 april 1955.

• Op de kermis van Sint Annaparochie botsten twee steilewandrijders. Eén stortte naar benee:

Leeuwarder Courant 20 mei 1958.

Het bizarste op dit gebied viel voor in Boedapest. Een dompteur deed er op de vloer van een steilwand zijn leeuwennummer, terwijl diens vrouw op een motor rondjes tegen de steilwand reed. Sensationeel ensemble, vooral ook doordat de leeuw geïrriteerd raakte:

de Volkskrant 1 maart 1961.

In deze gevallen gold het gevaar steeds de actieve participanten in het theater, niet het publiek bovenop de pot.. Maar ook dat had wel eens wat te duchten, bijvoorbeeld brand:

Leeuwarder Courant 17 september 1960.

De Grouwelderij, vlak voor de verbouwing

Gelukkie! Zoekend op Midwinter in het Noorden in Woord en Beeld, vind ik opeens een foto van de Grouwelderij aan de Paddepoelsterweg. De plaat moet vlak voor de verbouwing van 1936 gemaakt zijn. Ik ga hier iemand heel blij mee maken:

Afsluitdijk

Tijd geleden dat ik daar overheen kwam, ik geloof wel 25 jaar:

Volgens enkele informatiepanelen gaat het zaakje er gigantisch op de schop.

Aurich en Ihlow

Voor het eerst eens mee geweest met een excursie van Stad en Lande. Doel van de tocht was Oost-Friesland, om meer precies te zijn Aurich en Ihlow.

Aurich was ooit het machtscentrum van Oost-Friesland. We werden er in de Ständesaal van de Ostfriesischen Landschaft ontvangen met Assamthee en slingerende zandkoekjes:

Boven de zaaldeur een wapen uit de eerste Pruisische overheersingsperiode (1744-1806) met twee wildemannen als schildhouders:
Heel interessant zijn die grisailles, verwijzend naar economische zaken. Ze doen me denken aan de voorstellingen die je op Oldambtster boerderijen ziet. Maar daarover graag eens in een apart logje.

Uitleg bij de immense portrettengalerij van (bijna) alle vorsten die het tussen 14zoveel en 1918 voor het zeggen hadden in Oostfriesland:

Boven ons een Pruisische adelaar op een verhoogd stuk plafond:

Der alte Fritz met maarschalkstaf en wandelstokje:

Op een plank in een overdadig versierde zijkamer deze vorstelijke slokjes:

Fraai gebrandschilderd glas met heraldische voorstellingen zit er in de vensters van die zijkamer. Berin met mobieltje wil er eigenlijk wel eens uit:

Gevederde vrouw doet aan bodybuilding (harpij in het wapen van de gravenfamilie Cirksena):

Tot de tanden toe gewapende kerel bij de Upstalsboom? (Dit wapen zag je veel):

Weer buiten de deur – boze krijgsman bovenaan het portaal:

Onderweg – gebeeldhouwd reliëf boven de ingang van gemeentelijke spaarbank wijst op ‘Wie wat bewaart heeft wat’:

In het halletje van deze spaarbank voornamelijk tegels van kinderspelen:

Straatbeeld in Aurich:

Lambertikerk – altaarretabel, waarschijnlijk rond 1500 gemaakt in een Antwerps atelier, afkomstig van het klooster in Ihlow:

Kruisgang. Let even op die soldaat links, die Christus nog even een geniepige schop in zijn dij geeft:

Aan de achterkant van het retabel deze voorstelling van het laatste avondmaal, waarop de Christusfiguur zijn makkers, die meest weinig oog voor hem hebben, tot stilte probeert  te manen:

Exuberant uithangteken met meerdere maanstanden:

Het plaatselijke persbolwerk:

Laan door het langgerekte stadskerkhof:

Ernaast deze Jugendstil?-Fortuna:

De Cirksema’s waren in de vijftiende eeuw de bovenliggende hoofdelingen. Tot ze in 1744 uitstierven wegens iets te veel inteelt, heersten ze als graven over Oostfriesland. In 1880 werden hun graven in de Lambertikerk geruimd, maar kreeg hun gebeente een nieuw onderkomen in een mausoleum dat vormgegeven is als een romaanse kapel. De dames en heren liggen er in rijkversierde tinnen kisten:

Christusfiguur op zo’n kist

Ooit de vorstelijke paardenstallen, nu een onderkomen van ambtenarij:

Vijftien kilometer van Aurich ligt Ihlow, waar de fundamenten van een cisterciënzer kloosterkerk zijn teruggevonden, en waar een staketsel een beeld oproept van die kerk:

En dit is nog maar een deel:

In een kelder het echte werk, de opgegraven stiepen die de kerkpilaren droegen  en andere, lichtere fundamenten:

Op de bosweg terug een vertaling van passages uit de ’17 Keuren en 24 Landrechten‘, de kern van het gemeenschappelijke Oudfriese recht:

Bij de parkeerplaats met de bus even gekeken hoe de zo’n meiboom er van onderen uitzag – welnu, als een kleurrijk vredesteken:

Ik ga nog wel eens vaker mee met Stad en Lande, dunkt me.

Een winterse ontmoeting in Friesland

Schaatser met de krachtigste afzet links:
kgrissjs – krassjss
kgrissjs – krassjss
kgrissjs – krassjss

Schaatser met de krachtigste afzet rechts:
krassjss – kgrissjs
krassjss – kgrissjs
krassjss – kgrissjs

Wanneer deze schaatsers elkander ontmoeten,
steken zij elk een wijsvinger omhoog bij wijze van groet.

Zo gaat dat in Friesland.

—

(Impromptu n.a.v. een logje van Afanja)

Onder de bekoring van nat asfalt

De eerste druppen bij Smilde:

Bovensmilde:

Witten:

Assen:

A-28 bij Tynaarlo:

File bij het Julianaplein:

Bij de Gasunie:

Opklaring boven Hoogkerk:

Meppel-Groningen over Steenwijk en de Stellingwerven

Op weg naar het Groninger Hoofdstation. Bij de Peizerweg zijn de populieren gisteravond nogal wat takken kwijtgeraakt en dat bleef de hele reis zo’n beetje het beeld qua bomen:

Mijn ouwe middelbare school is verhuisd naar achter het Meppeler station, waar ze samen ging wonen met diverse andere scholen. De een noemt het campus, voor de ander is het een onderwijsfabriek. De architectuur leidt niet van de lessen af, maar die futuristische muurschildering domineert het hele complex:

Steenwijk vanaf de Nijevener kant:

Zuidveen:

In Steenwijk is men buitengewoon ingenomen met Johan van den Kornput, een held die in 1580/1581 de vesting met succes verdedigde tegen de verraderlijke Rennenberg, die heulde met de Spanjaarden. Overigens ligt Van den Kornput begraven op het koor van de Groninger Martinikerk::

Het marktplein van Steenwijk is ongeveer dubbel zo groot als op onderstaande foto. Aan de overkant een tosti genuttigd. De onderste twee segmenten van de toren zijn van tufsteen, een natuurlijk materiaal uit het Rijnland, dat we gebruikten voordat we bakstenen gingen bakken:

Een arme ouwe drommel boven het Swindermanpoortje:

Stukje vestingwal en -gracht:

Nogmaals de koene Van den Kornput, in overwinnaarspose met vederbos op helm en vliegend vaandel in de knuist:

Tussen Eesveen en Frederiksoord:

Stukje volkskunst bij Elsloo:

In de berm van het fietspad tussen Elsloo en Appelscha deze bloemen – weet iemand hoe je ze noemt?:

De bekende gebogen betonnen palen met prikkeldraad zijn verwerkt in het monument voor werkkamp De Landweer:

Op de diepswal bij Ravenswoud – een van de weinige plekken waar ik deze zomer nog zo’n wilde bloemenstrook zag:

Een ouwe bok krijgt een eindje verder ontbijt op bed, maar mist eigenlijk nog een groen blaadje:

Oud veenkanaaltje tussen Ravenswoud en Fochteloo:

Fochteloërveen:

De heide begint te bloeien – in dit polletje zit een peloton soldaatjes, zoek ze allemaal op:

Bij Veenhuizen weer zo’n constructie dat de ene wegwijzer je een richting opstuurt, waar een andere wegwijzer je weer naar die ene wil hebben. En daar zit dan een paar kilometer tussen – kan iemand de ANWB van de bewegwijzeringstaak ontheffen? Dat zijn gewoonweg fietshaters, daar. Bij voorbaat hartelijk dank.

Waar waren we? In Veenhuizen. Waar het huis met het motto “Werken is Leven” te koop staat voor nagenoeg 2,5 ton:

Tussen Norg en Roden een lekkere plensbui op mijn kop gehad, daarna bleef het zacht maar effectief regenen. Deze buizerd bij Roderwolde vond het ook maar niks, dat weer