Een postduif aan de haven

Johan Dijkstra – Postduif met brief (1957)

Mozaiek, nu te vinden bij de haven van Termunterzijl.

Oorspronkelijk was het werk geplaatst als luifel boven de ingang van het PTT-postsorteercentrum naast het Hoofdstation te Groningen (op de plek waar nu een metalen fietsparkeerflat staat), Na afbraak van dit gebouw, ca. 1986, verhuisde het mozaiek naar de gemeente Delfzijl, die het na jaren opslag herplaatste in de meest oostelijke haven van de gemeente.

De vraag is of het kunstwerk daar op zijn plaats is. Het betreft immers een postduif en geen zeemeeuw. Ook staat het mozaiek in weer en wind en vlak bij de grond. Iedereen kan er aan komen. Ik zou het liever onderdak willen zien, op een plek waar in elk geval vandalen er vanaf blijven.

Andere foto’s:

• Suzanne
• Turbo8
• Laurnelie85

Hub, Huub

Ik kwam een beetje mistroostig van de snackbar omdat ik vond dat ik vandaag niets nieuws had ontdekt. Onwillekeurig kwam de tune van Carmiggelt bij me boven. Ik kon de melodie niet goed fluiten en daarom besloot ik  te kijken of ze op YouTube stond. En zo ontdekte ik dat er een heel YouTube-kanaal gewijd is aan Carmiggelt, met onder andere dit fragment over zijn kijk op humor.

549 Brillendoekjes

Ik zag een, twee, drie Groningse exemplaren, maar er bleek een gigantische, op plaatsnaam gesorteerde verzameling achter te zitten. Bekijk ze als slideshow!

Link spul, die tweedehands boeken

Via

Bob Dylan in Noordpolderzijl (II)

Henk Scholte zag ’t filmpje pas vanmiddag. “Ik heb der smoakelk om lachen”, was zijn commentaar.

Desalniettemin hield hij onverminderd voet bij stuk wat betreft de verschijning van Bob Dylan in Noordpolderzijl. Dat was de “zuvere woarhaid”. Hij kon de datum zelfs preciseren op 17 maart 1995. Dat was een dag voor het concert in de Martinihal.

Hij wees op een recent stuk van Herman Sandman waarin het hele geval nog eens precies uit de doeken is gedaan. Dat scheelt mij schrijfwerk. Hier heb je het.

De enige andere getuige was dus de waard van het Zielhoes. Maar die hield van Nederlandstalige muziek, “Lucas en Gea en zo” – die kende Dylan niet eens. Die zat zich zorgen te maken of hij de koffie wel betaald kreeg van de rare Amerikaanse snuiter aan de bar.

Volgens Henk heeft Dylan tijdens het concert van de volgende dag tussen een paar nummers door nog wel even aangestipt dat hij op het Groninger platteland was wezen fietsen. Dylan zei toen dat de omgeving hem heel erg aan thuis deed denken. Niet dat Henk bij dat concert geweest is. Dit heeft hij van meermalen horen zeggen.

Helaas is de waard van het Zielhuis “oet tied kommen”. En de concertgangers zijn uit zicht geraakt. We zijn nu naarstig op zoek naar iemand die opnames van dat concert heeft gemaakt. Mocht het niet lukken zo iemand te vinden, dan zijn mensen die het concert hebben bijgewoond natuurlijk ook heel erg welkom! Herinneren zij zich misschien wat Dylan heeft gezegd?

Hopelijk komt er na zoveel jaren een eind aan alle onzekerheid.

—

NB: De foto is van Pieter Musterd

Bob Dylan in Noordpolderzijl

Kom ik bie broeskursus Grunnegers proaten int Akkediemiegebaauw vot – woar ik mie slim nuver verdiverdaaierd heb – en zol ik thoes alle droadsedelkes stroombraifkes eem oafwaarken, zit doar n filmke bie, een dokumintèrre zeg moar, dei oons den aindelieks vertellen zol of Bob Dylan echtwarkelikstaarvenswoar in ’t Zielhoes op Noordpollerziel west het.  Tis dizzent lu:

Van wel is dizze Grunniger conference?

“Der binnen paartie lu, dei binnen zo zunig, dei loaten ’t horlosie ’s nachts stilstoan ja.
Dei kieken over de bril hèn, zo zunig binnen ze.”

Uit een leuk stukje Gronings cabaret.

Maar wat voor conférencier er aan het woord is? En wat het met Scheemda te maken heeft? Wie het weet mag het zeggen.

‘Koopt Nederlandsch fabrikaat’

Het paardemiddel van een vorige economische crisis leverde wel mooie sluitzegels op:

Hier vind je een hele serie.

Virtueel Kunst- en Antiekpakhuis

Ik heb me de laatste paar avonden enkele uren uitstekend vermaakt op de site van de tamelijk onbekende Ottema Kingma Stichting, die veel kunst en antiek aan Friese musea uitleent. Zo vond ik er in de database een roodbonte koe van Symen Accama (ca. 1750), een zeegezicht met smakschip uit de tweede helft van de achttiende eeuw, en een strijkster van Cornelis Wester uit 1852.

In die database kan je op naam, plaats, materiaal en woorden uit de titelbeschrijving zoeken. De gevonden plaatjes zijn vervolgens vrij groot op te schalen. De site heeft als nadeel dat de pagina’s met de beschrijvingen zich niet goed laten linken. Tenminste, bij mij werkten de bookmarks na een dag niet meer.

Soberheid in meubelen en bouwkunst

Als vadertje Drees in 1951 in een radio-toespraak het motto van de Nederlandse Jeugdweek toelicht, wijdt hij ook een passage aan soberheid in meubelen en bouwkunst:

“Er zijn tijden dat men de aantrekkelijkheid van gebouwen en meubelen zoekt in overdaad van vormen en versierselen. Er staan bijna overal wel huizen met zinloze torentjes, doelloze krullen, en wat er al niet bedacht is om er vooral iets bijzonders van te maken. Bij meubelen is het niet anders. Er zijn er geweest en er zijn er nog maar al te veel die niet [onverstaanbaar] wat er overbodig aan is. Daar tegenover staat bij goede, maar niet dure huizen en meubelen de zuiverheid van een eenvoud, waarbij de schoonheid groeit uit doelmatigheid en goede verhoudingen.”

Drees lijkt hiermee een aanhanger van de Stijl en Adolf Loos. Vooral geen ornamenten en tierelantijnen. Weg met die “zinloze torentjes, doelloze krullen”.

Voor de meubels ligt het iets anders, maar qua gebouwen ben ik het volstrekt met hem oneens. Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds schandalig dat “het huis van Vixseboxse” bij het oude schoolplein in Havelte twintig, dertig jaar geleden gesloopt is. Het zinloze torentje bracht de kinderfantasie op gang. Dat doet de binnenstebuitengekeerde badkamer die er nu staat niet. Die slaat elke fantasie dood.

Het citaat maakte me trouwens benieuwd naar wat voor meubels er zich bij Drees in huis bevonden. Blijkt dat zijn bureaustoel een sobere Thonet was van omstreeks 1910. Die stond zes jaar geleden al eens op een expositie in het Rijksmuseum. Net als het niet bepaald protserige bureau waaraan hij thuis zijn staatswerk deed, en de vrij eenvoudig en degelijk ogende asbak, brievenstandaard en bureaulamp.

Over ’s mans privé-werkdomein zijn we dus goed ingelicht. Zo niet over zijn huiskamer. Op de een of andere manier stel ik hem daar eerder voor in een ouderwets bolpotige rookstoel, dan in dat ding van Rietveld.

Alle ornamenten van De Faun nu weer goed zichtbaar

Bij de verbouwing voor Zara zijn een paar glazen luifels voor en achter de Faun – ‘aanwinsten’ van ca. 1990 – weer weggehaald. En dat betekent dat je een paar ornamenten van Willem Valk nu weer goed vanaf de straat kunt  zien. Dit zijn ze:

Zie ook: Kleine ornamenten van de Faun

Veenkoloniale beelden

Bij de ruim 200 foto’s van mijn Veenkoloniale toertje van vanmiddag zitten weinig landschappen en ook niet zoveel plaatjes van architectuur. Sterk oververtegenwoordigd is de beeldhouwkunst. Die loopt elders in Groningerland toch wat minder in het oog, op de een of andere manier. En dan heb ik nog niet eens alles gezien, want ik blijk ik er ook nog een stuk of wat te hebben gemist. Enfin, deze zag ik wel:

– Oude Pekela, venter met hondekar (Hans Mes, 1985):

De jeugd heeft de dierenbeul getracteerd op een ondefinieerbare substantie:

– Oude Pekela, Fre Meis door Christine Chiffrun (2002):

Ik liep er omheen en het frappeerde me hoe geweldig goed Chiffrun de – in Pekela geboren – communist en stakingsleider trof in zijn meest typerende pose.

– Oude Pekela, man en vrouw in de zeel (Hans Mes, 1987):

Zo trokken mensen in het zweet huns aanschijns turf-, aardappel- en drekschuiten over de veenkoloniale kanalen voort, als ze zich geen (huur-)paard konden veroorloven.

– Bareveld, monument voor de onderwijzer, landbouwleraar en kunstmestpropagandist K.J. de Vrieze (1919), reliëf met ploegende boer:

“Hij wees de landbouw nieuwe wegen/ Den boer tot heil, het land ten zegen.”

-Wildervank, Boven-Oosterdiep bij Batjeverlaat, Scheepsjager met paard (Maria G. Klinkenberg, 1984):

Het is een man die je blik een beetje ontwijkt:

In een vijver in de Wijert

Wladimir de Vries – De Olifant (1964)

Wim Kayzer interviewt Gerrit Krol

VPRO Geschiedenis heeft inmiddels de video van Wim Kayzers interview met Gerrit Krol (1986) teruggevonden en geplaatst op deze pagina.