De kleine, maar fijne ornamenten van De Faun

Dat de grote ornamenten op De Faun (1938), hoek Zuiderdiep en Herestraat, van de officieuze stadsbeeldhouwer Willem Valk zijn, is vrij bekend. Maar van zijn hand zit er ook nog een hele trits kleine ornamenten op het complex. Anders dan de grote zijn deze gemaakt van groen geglazuurde terracotta.

Gitariste:

Bacchant:

Dansend stel in café:

Voederende vogels (duiven?):

Eekhoorn met dennenappel:

Kantoor met telefonerende chef:

Vrachtauto:

Karavaan:

Pseudo-kogge met de wapens van Stad & Lande en Utrecht in de zeilen:

Bloemenverkoopster (rechts):

Visverkoper:

Kaasdragers met waag:

Koelie (links):

Rustende koe met melkbus, hekje en knotwilg:

Harmonicaspeler:

Trein met stoomlocomotief, uit tunnel komend:

De laatste foto heb ik bij een andere gelegenhied genomen dan alle voorgaande. Vandaar dat de kleur iets afwijkt.

Ander werk van Willem Valk

Het ex libris van een chartermeester

H. kwam met dit ex libris aanzetten. Provenance: de Mamamini. Hij vermoedde dat daar een restpartij boeken van meneer Noordhoff heengegaan was. Diens voorletter schatte hij op W. Dat moet L.J. zijn, zag ik meteen. De ondergeplakte handtekening geeft die initialen ook bij de aanschafdatum van het boek, 15 augustus 1930.

Je kunt ook zo wel zien dat die Noordhoff iets had met ingebonden boeken, De klok staat voor de tijd, de uil voor de wijsheid. Maar wie was meneer Noordhoff?

Bij een beetje googelen komt een rechtshistorisch artikel van zijn hand over het Klauwboek van Johan Tiassens (1968) tevoorschijn, naast een stuk over de Groninger kunstschilder FC de Hosson (1992) en jaarlijkse bibliografieën van literatuur over geschiedenis en taalkunde in de Groninger Volksalmanakken van rond 1950. Ook verzorgde Noordhoff kennelijk de kaartencatalogus van het Groningse Rijksarchief aan de Sint Jansstraat (1968) en elders een catalogus van handschriften van Hugo de Groot. De UB-catalogus bevestigt vervolgens het vermoeden dat de man op het oude Rijksarchief heeft gewerkt, waar hij onder meer inventarissen produceerde van de familie-archieven Trip en Lewe.

Noordhoff was in 2002 nog actief, zo blijkt op pagina 2 van de Google-resultaten. Hij is dus nog niet zo lang geleden overleden. Maar eens kijken naar zijn overlijdensadvertentie, dan. Die zit inderdaad in Mensenlinq. Mr. Louis Johan Noordhoff, oud-hoofdchartermeester van het Rijksarchief Groningen, blijkt pas vorig jaar overleden te zijn, op maar liefst 96-jarige leeftijd.

Ik zal hem vast wel eens gezien hebben op het archief, maar kan me geen gezicht voor de geest halen. In elk geval was hij er niet meer in dienst, want hij moet omstreeks 1977 met pensioen zijn gegaan, toen ik daar nog niet kwam.

Toch curieus.

‘Jong in Groningen’

Preview van de documentaire van Buddy Hermans over jonge kunstenaars in het na-oorlogse Groningen. Werk van die groep kan men momenteel zien in het Groninger Museum.

De opgerolde Vismarkt

Om de Vismarkt te fotograferen, is dit ook een manier.

De maker, Andrea Biffi, heeft onder meer een fascinatie voor fietsen. Zijn pano van de fietsenflat naast het Groninger Hoofdstation vind je hier

A.L.? of is het J.A.?

Al een poosje zie ik studentachtige types in de Groninger binnenstad zeulen met enorme letters. De opstellingen worden vanaf alle mogelijke niveaus gefotografeerd. Hier ligt er zelfs een meisje op de kasseien van de Vismarkt, achter de L:

Of zou het voor de J zijn?:

Onheil over Jan Klasen

Kenbaar is de gemoedstoestand op de gezichten van 12 kinderen.

Daarvan schreeuwen er 7 zich uit machteloze solidariteit de longen uit het lijf naar de poppenkast. Waar Jan Klasen een acuut probleem heeft.

Een jongetje links lijkt zich fysiek te willen bergen voor de klap.

Een trio rechtsonder kijkt vooral bang en beduusd.

Meesterlijke plaat, deze foto van Eisenstaedt.

Prima Focus

Mark Sekuur blijkt sinds kort een eigen bedrijfje te hebben voor zijn stads- en architectuurfoto’s. De naam is Prima Focus en hier is de website.

X en Y-chromosoom geplaatst

Bij het nieuwe onderwijsgebouw van het UMCG waren een paar man bezig met het plaatsen van twee kunstbeelden:

Vermoedelijk gaat het om de “X- en Y-chromosoom van bovenmenselijke afmetingen” die samen het volgende lustrumbeeld van de RUG vormen. Volgende week woensdag wordt het onthuld.

Dat onderwijsgebouw deed me trouwens steeds ergens aan denken. Zonet wist ik waaraan: het logo van het NTS-journaal in de jaren zestig:

Op de keper beschouwd is de associatie niet helemaal terecht.

UK-tekenaar exposeert

Vanmiddag opende de tentoonstelling van UK-tekenaar Kees Willemen op de bovenste etage van de UB:

UK-hoofdredacteur Hanneke Boonstra wilde eindelijk wel eens weten waarom Kees toch altijd zoveel geslachtsdelen in zijn tekeningen stopt:

Louter provocatie was dat. Er bleek ook een film over Kees gemaakt te zijn:

Beneden in de hal staat zijn Nachtwacht. Die komt binnenkort nog af:

Musicerende hazen

Uit de iconografie van musicerende hazen blijkt, dat zij zich vooral bepalen tot blaasinstumenten van hout, zoals de schalmei, de klarinet en de hobo:

– Detail romaanse Dom van het Zweedse Lund (met dank aan Groenling):

– Uithangbord dat oorspronkelijk – hoe toepasselijk – in de Amsterdamse Hazenstraat hing (Van Lennep & Ter Gouw, II pag. 315), Omstreeks 1825 was dat nog zo. De voorstelling gold (aangehaald werk pag. 329, 330) als een tegenhanger van den Haagse Apendans en was getuige ettelijke imitaties tamelijk geliefd:

Inderdaad, de hazen musiceren hier niet zelf, maar ze dansen wel op de tonen van een houtblazer.

Het derde voorbeeld is van de Britse socialiste Beatrice Potter (1892) en komt van BibliOdissey:

Terwijl het vierde van de hand van Cornelis Jetses is, en komt uit een liedjesbundel voor kinderen die anno 1907 te Groningen verscheen (uiteraard gaat het om ‘In een groen groen groen groen knolle knolleland’):

Extravagante eieren

Het eerste ei dat de edelsmid Peter Carl Fabergé in 1885 maakte was een paassurprise van tsaar Alexander III voor zijn vrouw. Maria was er zo verrukt van, dat de tsaar voortaan elk jaar zo’n ei bij Fabergé bestelde. Troonsopvolger Nicolaas II zette deze traditie voort tot het revolutiejaar 1917.

In totaal maakte Fabergé 69 eieren, ruim eenderde ging dus naar de tsaren en de rest naar andere Russische rijkaards. Vaak bevatten de eieren ingenieuze mechaniekjes en muziekwerkjes. Ze vormen het toppunt van luxe. Op de Russsiche Wikipedia-pagina staan ze bijna allemaal. Trouwens, ook nu worden ze nog steeds gemaakt, getuige deze Californische juwelierspagina.

Weergave der Lijdensweg

De barokke schilder

Uilen van Minerva in feeststemming

(Tympaan achter de poort van de Harmonie, Oude Kijk in het Jatstraat 26.)

Een Duitse Fortuna

Uit het vriendenboek van Johann Christian Sigmund Mönch (Jena en Neurenberg, 1752-1792):

De beeldtaal is precies dezelfde als die van een Nederlands reliëf uit de zeventiende eeuw. De ettelijke Groninger kroegen die ‘Het Fortuin’ heetten, hadden dus een soortgelijke beeltenis op een uithangbord of gevelsteen staan.