‘Het zijn dieven, net als wij, maar op een ander niveau’

De jongens noemen zich Les Garçons Significanto. Onder de titel ‘They are thieves like us, but on an other level’ hebben ze straks een kunstproject in galerie Sign aan de Winschoterkade. Daarbij speelt die tent een rol waar ze nog niet over uitweiden wilden:

Verspreide Jugendstil

Een verder zeer gewaardeerde collega deed laatst wat lacherig over een Jugendstil-logje, alhier. Nu ik hem een paar dagen niet zie, durf ik het wel weer aan.

– Groningen, Veemarktstraat:

– Groningen, Oude Ebbingestraat:

– Nieuw Beerta:

– Finsterwolde:

– Meppel, Stationsstraat:

– Harkstede:

– Zuidlaren:

– Eenrum:

Zie ook

Jugendstil smeedwerk in Stad en Lande

– Ganzevoortsingel:

– Kraneweg:

– Kraneweg:

– Ubbo Emmiussingel:

– Ubbo Emmiussingel:

– Oosterhaven zuidzijde:

– Middelbert:

– Wirdum:

Het blad dat de Jugendstil zijn naam gaf

Het culturele tijdschrift Jugend, dat vanaf 1896 in München verscheen, werd zo populair en zijn vormgeving zo maatgevend, dat een hele stijlperiode naar het blad genoemd werd: de Jugendstil. Een of andere anonieme eigenaar heeft nu zijn drie leggers van Jugend goeddeels op het web gezet. In de gallery vindt men omslagen van de jaargangen 1896, 1903 en 1915 en verder advertenties, cartoons, litho’s en zwartwit ornamentiek.

Via

Ultra

Het beeld Ultra van Silvia B. – Emmasingel, Groningen.

Op Youtube staat nog een filmpje over het vervoer van het beeld naar Groningen. Dat gebeurde per schip, dwars door Friesland.

Nog een andere manier om het beeld te kieken.

Tschumi Tulips

Het gaat de laatste dagen opeens hard met de tulpen in het Tschumi Paviljoen op het Hereplein.

– Zo zag het er afgelopen zondag uit:

– En zo vanavond:

Elke dag om 12 uur wordt er een foto gemaakt, die hier op internet komt te staan. Ook op die plek kan je zien dat het in de bloei schieten echt iets van de laatste paar dagen is.

Rare draak

In een mapje heb ik 24 konterfeitsels verzameld van Sint Joris en de draak. Ik kwam er nog veel meer tegen, maar dat zijn de mooiste. Dit weekend kon ik de 25-ste aan de collectie toevoegen, uit een particuliere collectie. Het is een hele bijzondere, want Sint Joris zit nu eens niet op een paard, zoals op het gros van de andere schilderijen. Ook heeft de draak geen geheel en al reptielachtig voorkomen, zoals al die andere draken. Meestal wordt de draak voorgesteld als een varaan met vleugels, en soms als een dikke slang. De pas verworven anonieme Vlaming van rond 1600 beeldde de draak echter half als mens uit, en half als slang met vleugels.

Of die Vlaming zijn schilderij wel zo doordacht? Als Joris de draak de genadesteek toedient met zijn rapier, is de kans groot dat hij zichzelf in de voet steekt. Ook staat hij absoluut niet stabiel op die draak. Een beetje draak zou Joris toch even een flinke tuimeling laten maken, dacht ik zo. Maar zijn vleugels lijken ook niet helemaal meer comme-il-faut te zitten, mogelijk kon de draak dus niet meer vliegen. Vandaar dan de wanhoop op zijn gezicht. Want probeer maar eens snel weg te komen met zo’n lijf.

Ter vergelijking een van Raphael:

Opbeurend rondje

Heb het enkele dagen zonder computer moeten stellen, wat me ook wel goed uitkwam, omdat ik dit weekend een omvangrijke leesklus wilde afmaken. Nu net de internetschade ingehaald. Het gebruikelijke rondje bracht:

De foto die Jean Paul Yska maakte in Café De Witte Raaf aan de A-kerkstraat. Het lijkt wel jaren vijftig, maar zo is dat café nu eenmaal.

De foto, gemaakt door Luken Hulsker van een merel langs de weg in Jipsingboertange.

De videoclip van Hette Gubbels, spelend in café Marleen.

Meppeler zet grafiek van Jan Wiegers in de etalage

Zijn verzameling kunst, antiek en curiosa is te omvangrijk geworden, zegt Jan de Wilde uit Meppel. Daarom zet hij spullen waar hij vanaf wil op een weblog. Onder meer gaat het om grafiek van Ploeg-kunstenaar Jan Wiegers, zoals bovenstaande ‘Bocht in het Reitdiep’, een houtdruk op Japans papier waarvoor De Wilde 285 euro vraagt.

De Telegrafie

Op een goede dag ontdek je dit reliëf in een portiek achter het hoofdpostkantoor. Je bent geïntrigeerd en googelt wat, maar zonder resultaat.

Jaren later stuit je op een pagina die zegt dat het een beeld is van ‘stadsbeeldhouwer’ Willem Valk. Het werd in 1940 daar aan de Schuitemakersstraat geplaatst en het heet ‘De Telegrafie’.

Gevelsteen aan de Westerhaven

Deze moderne gevelsteen is te zien aan de westkant van de Westerhaven. Een menselijke figuur, waarvan niet uit te maken valt of het nou een man dan wel een vrouw is, wordt omvaamd, mogelijk zelfs opgetild door een circelvorm, die wellicht de wind voorstelt. Linksonder en rechtsboven flankeren drie sterrebeelden deze figuur: waterman, tweelingen en weegschaal. De gevelsteen hangt er eenzaam, maar ik denk dat hij deel uitmaakte van een viertal. Waar de rest van het verhaal en de overige negen sterrebeelden bleven mag Joost weten.

“Om hier van de kunst te leven valt niet mee”

Via SkreemR, een vrij nieuwe zoekmachine voor mp3-tjes, vond ik een weblog, dat als een kladblok fungeert bij een digitaliseringproject voor het Historisch Audio Archief (HAA) van de Wereldomroep. Op dat weblog zet webmaster Martien Sleutjes notities neer, die horen bij de inmiddels door hem verwerkte bestanden. In een enkel geval voegt hij ook mp3-tjes aan zijn weblog toe – sowieso zijn de geïndexeerde bestanden via hem opvraagbaar.

Op dat weblog nu, staat een hele lading Groninger opnamen uit 1948, die ik hier nog apart op een rijtje ga zetten. Voor dit moment echter, wil ik alvast even aandacht besteden aan een uniek. ruim twaalf minuten durend interview met Johan Dijkstra uit 1958. Mijn favoriete Ploeg-kunstenaar vertelt in dat vraaggesprek over de opkomst van De Ploeg, de rol van Hendrik Werkman, het Groninger platteland als ‘sketching ground’, zijn eigen bezigheden en de receptie die het werk van de Ploeg-schilders ondervond. Op dat laatste punt zegt Dijkstra dat De Ploeg dan wel sterk leefde bij de Groninger kunstenaars, voor de oorlog al, maar dat het Groninger publiek er “ontzettend vreemd” naar stond te kijken. Volgens Dijkstra heerst er anno 1958 weliswaar “meer begrip dan vroeger”, maar kan ook dan slechts een enkele Ploeg-kunstenaar louter van zijn werk bestaan:

“Om hier van de kunst te leven valt niet mee hè. (…) Men staat altijd nog eigenlijk betrekkelijk vreemd  tegenover onze kunst. Ik geloof dat de appreciatie in Holland van de musea dieper is dan die van het Groninger publiek. Het Groninger publiek begrijpt vaak nog niet veel van onze uitingen. Het is jammer, maar het is niet anders.”

Groningers die indertijd Ploeg-werk durfden te kopen leden in elk geval geen pijn aan hun portemonnee. Het interview met Dijkstra vindt men hier.

Stille zaterdag

Die barokschilders legden er altijd netjes de doornenkroon naast. En de spijkers. En het gereedschap, ofwel een nijptang (boven), ofwel een hamer (onder):