Sprokkelmaand wordt snoeitijd

“Wanneer de winter wijkt,
En zijn geweld bezwijkt,
Rept ieder zijne handen.
Dan wordt de vlijt gewekt,
En treurigheid vertrekt
Van de verdorde landen.

Dan gaat de Tuinbaas voort,
Wijl hij de leeuwrik hoort,
En snoeit de dorre bomen,
Van ’t overtollig hout,
Wijl hij den tak beschouwt
Daar ’t vruchtjen aan moet komen”

Eerste twee coupletten van De Snoeytyd, uit de Almanak voor de beschaafde jeugd voor het jaar 1799

Galerie Galop

Galerie Galop kwam langs. Het ene paard droeg Valentijnsgedichten voor:

Maar dan moest je wel eerst wat dokken:

Beide paarden hadden samen een kistje bij zich met bezichtigbare Valentijnskunst:

En daar ging het peerdespul weer, naar de volgende lokatie in de binnenstad:

Margedrukker heeft de tijd aan zichzelf

De margedrukker Elze ter Harkel ging onlangs met pensioen als werknemer van boekhandel Godert Walter aan de Ebbingestraat  – hèt adres voor nieuwe Groningana, maar dat terzijde. Ter markering van dit levensfeit schreef dichter Jan Glas een gedicht, Spaigelschrift, dat Elze zelf drukte. En van het typografische, afdruk- en boekbindproces maakte het fotografische alter ego van Jan Glas, Kokjebalder, weer foto’s – hier het resultaat van het drukproces, en hier de hele serie, die met het linkje rechtsboven ook te zien is als diashow.

De profiteurs van Dikkertje Dap

Mevrouw Miranda van Dorssen van kinderdagverblijf Dikkertje Dap in Groningen vindt het dus “pure geldklopperij”, dat de stichting Wombat van haar en andermans ondernemingen geld vraagt voor het voeren van namen, ontleend aan het werk van Annie MG Schmidt. Zonder blikken of blozen zegt deze mevrouw Van Dorssen: “Wij bestaan al twaalf jaar onder die naam. Toen leefde Annie M.G. Schmidt nog.”

Ja, mevrouw van Dorssen, toen leefde Annie MG Schmidt nog. Zeker. En weet u ook nog in welke conditie de schrijfster verkeerde? Was zij toen niet stekeblind? Had zij toen niet net een heupoperatie ondergaan, waarvan de nasleep haar deed snakken naar het einde? Daar kunt u ons vast alles over vertellen, als profiteur van haar nalatenschap. Te uwer informatie: de schrijfster overleed op 21 mei 1995. Dat is eh, eens even uittellen op onze vingertjes, straks precies twaalf jaar geleden.

Overigens, mevrouw Van Dorssen, heeft Annie MG Schmidt haar levenseinde volledig georchestreerd, met muziek van Harry Bannink en al. Zeker heeft Annie haar rechten goed geregeld op haar levenseind. De stichting Wombat zal daarom bij haar eigen testamentaire dispositie opgericht zijn, om haar rechten te beheren voor de goede doelen die zijzelf bepaald heeft. Dat die stichting niet schittert door communicatieve vaardigheden doet daar niets aan af. Moge de ware lijkenpikkers daarom allerlei nare dingen overkomen, die Annie al beschreef in haar werk!

Januarisfeer

Weer eens een rondje Flickr gemaakt, voor foto’s met de tag Groningen. Alleen voor deze maand zijn dat zestig à  zeventig index-pagina’s, er wordt dus nogal wat op Fickr neergepoot vanuit Stad en Lande. Tussen de vele baby-, poezen- en vriendenfoto’s vind je af en toe iets dat de moeite van het screenen helemaal vergoedt. Zoals deze serie foto’s van het het Reitdiep, gemaakt door Eileen Blackmore. Met hun grijze en zwarte tinten en verschietende licht geven ze niet alleen de ultieme januarisfeer weer, maar herinneren ze er mij ook aan dat ik wat teveel een mooiweerfotograaf ben.

Andere foto’s van Blackmore:
Verkeersopstopping
Suikerfabriek
Paarden

Een dramatische botsing van karakters in Westerbork

Als rondreizende theatertechnicus moet je tegen een stootje kunnen. Dat vindt ongetwijfeld ook Nico Langeland, die in zo’n functie werkt voor het in Groningen gedomicilieerde Theater te Water. Op zijn Hyves-blog vertelt Langeland tenminste gelijkmoedig, hoe de storm van donderdag een stokje voor een voorstelling stak, terwijl hij en zijn helpers het toneel in Garsthuizen al hadden opgebouwd.

Maar met menselijke obstructie heeft de theatertechnicus aanzienlijk meer moeite, zoals blijkt uit zijn verslag over afgelopen zondag. Die dag gaf Theater te Water de traditionele middagvoorstelling in Westerbork, en wel in het Golden Tulip Hotel. Zoals gewoonlijk werd deze voorstelling georganiseerd door de plaatselijke stichting Zomeractiviteiten, waarvan de heer J. Beugel, tevens PvdA-raadslid, de secretaris is. Volgens Langeland was Beugel er in het verleden “vaak niet in geslaagd een podium neer te zetten”, zodat deze klus neerkwam op de schouders van acteurs, nog moe van de vorige avond. Daarom had de technicus dit keer bij herhaling verzocht, of het podium klaar kon staan voordat hij en de zijnen arriveerden. Langeland:

“U raadt het al. Bij binnenkomst stond een groepje gepensioneerde mannen met podiumdelen te sjouwen. Ik stap dus op de man af en vertel hem vriendelijk dat ik meerdere keren gebeld heNIET ZEUREN, WIJ ZIJN VRIJWILLIGERS!!!!!, werd op een decimeter afstand in mijn gezicht geschreeuwd. Werkelijk heel agressief en zo luid dat Malle Pietje en de Bimboos er zich niet voor zouden schamen.”

Langeland c.s besloten eerst maar even rustig een bakkie te doen. Na twintig minuten waren de lokale podiumbouwers klaar. Maar het plankier bleek veel kleiner dan afgesproken, en het was zelfs in de allerlaagste stand nog te hoog: het decor paste niet onder het “belachelijk lage systeemplafond” . Daarom wilden Langeland c.s. het podium weer afbreken en aan de andere kant van de zaal opbouwen als tribune voor het publiek. Wat natuurlijk tegen het zere been was van Beugel en diens vrijwilligers, die hun werk dan voor niets zouden hebben gedaan. Zij dreigden dat ze het podium, eenmaal afgebroken, weer af zouden voeren naar de opslag.

Om uit de impasse te raken, besloot Langeland de zakelijk leidster van Theater te Water te bellen. Hij legde haar het probleem uit.

“Gevolg: ik met de gsm naar “de man”. Eenmaal met onze zakelijke leidster aan de telefoon vertelde Beugel haar dat ik belangrijker en beter was dan Marco Borsato en Frans Bauer (…). Ook was het altijd gezeik met Theater te Water en nooit met BZN, Normaal en Duo Westerbork. Het was ook belachelijk dat wij niet op dat podium pasten.
Wij wilden echt dat podium verplaatst hebben. (…) Ook onze zakelijk leidster probeerde hem dat aan zijn (…) verstand te brengen. Nee, hoor niks verplaatsen, hooguit afbreken, zei hij en alle bierdrinkende mannetjes om hem heen schudden ook het hoofd: nee hoor, geen tribune, we gooien die dingen weer op de tractor (trekker). De hele tijd zat ik er bij en keek de mannetjes recht in de ogen aan. Ook dat agressieve geschreeuw tegen mij was niet waar. (De mannetjes: Wij zijn getuigen).”

Langeland kreeg zijn mobieltje van Beugel terug, en zijn zakelijk leidster bevestigde tegen hem “de hopeloosheid van Beugel”. Toch moest de technicus er zich maar mee zien te redden. Langeland probeerde Beugel nogmaals duidelijk te maken dat driekwart van de toeschouwers zonder tribune niets zou zien, maar wederom tevergeefs. Desondanks laadden hij en zijn helpers de bus uit. En daar verscheen opeens een reddende engel ten tonele:

“…een Westerborkse variant van ons aller Grunnegerlaidjespromotor Henk Scholte; Geert heette deze Henk. Hij is voorzitter van Cultureel Westerbork en met hem viel gewoon goed normaal te praten. Hij kreeg de mannetjes zo ver toch maar ons plan uit te voeren.”

De tribune kwam er en in allerijl en al improviserend werd er alsnog een toneel opgebouwd. De zaal stroomde vol:

“De brandweer moet dit niet weten was een veel gehoorde opmerking…(120 mensen dicht opeen gepakt in een kleine lage zaal met 1 effectieve deur)”

Maar belabberd zicht of niet, volgens Langeland was de voorstelling een groot succes. Beugel bood na afloop zelfs extra consumptiebonnen aan. Langeland:

“Misschien dat dat werkt bij honden maar zeker niet bij mij.”

In het kielzog van zijn beminnelijke voorzitter was de secretaris handen komen schudden:

“Ik heb de hele dag op zijn excuses gewacht voor het schreeuwen, het mij afzeiken tegenover mijn zakelijk leidster en het saboteren van onze voorstelling. Nu kwam hij verscholen achter zijn uitgestoken hand. Die kon ik niet aannemen zeggende dat ik dat hypocriet van mijzelf zou vinden.
“Dan niet”.
Nee hoor, dan maar niet.”

Je zou bijna zeggen: stof voor een toneelstuk, deze botsing van karakters in Westerbork. Al bekruipt me het gevoel, dat er nog een epiloog aan ontbreekt.

Surrogaat voor een witte kerst

Bij Flickr hebben ze precies een gros foto’s met de tags sneeuw + Groningen. Twee series springen er uit: de reeks van Moosterbroek over Nuis. En de serie die mr. Horse in het noorden van de Groninger binnenstad maakte. Van beide heb ik de diashow gelinkt om u toch nog iets van het witte kerstgevoel te bezorgen.

“Ik denk dat ik buiten de eland maar even ga melken”

Kerstavond, en de zoon van Mr. en Mrs. Snavely, een echtpaar in Yukon, Noordoost-Canada, komt eindelijk weer eens thuis. Jarenlang zat zoonlief in de bak omdat hij in de grote stad als bankemployé een greep in de kas deed. Het wordt, wat heet. ‘een emotioneel weerzien’:

De scène komt uit ‘The Fatal Glass of Beer‘ (1933) van WC Fields, die met deze bizarre parodie de populaire Yukon-melodrama’s in de theaters op de hak nam.

Droevige alternatieven

E. du Perron:

“Als men de keus heeft tussen Stalin en Hitler, dan liever een touw om je nek of muzelman worden.”

Bron

Fiep Westendorp

Ze lagen in mappen, dozen en plastic zakken onder het bed, onder de bank, achter wandkasten, tot in het badkamerkastje aan toe. Overal kwamen haar tekeningen vandaan. Onder meer ging het om honderden die ze maakte voor de vrouwenpagina van Het Parool. En daar is nu een webexpositie van.

irl-expositie

speech opening

boek bij expositie

homepage nalatenschap

Beelden van het Groninger Springtij

Studio Frank & Lisa haakt in op het Broodgebeuren met Springtij, een montage van videobeelden van bands als AA & The Doctors, Speedo, Splitsing en Red Knobs, gemengd met opnames van straatscènes, demonstraties, reclames, mode en vormgeving. Alles daterend van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig.

Met Springtij wordt uiteraard het toenmalige Groninger Springtij bedoeld, de hausse aan bandjes die opkwam doordat kroegen met live-muziek ook na 2 uur ’s nachts open mochten blijven van de gemeente. Volgens het persbericht van het huidige Springtij was Herman Brood “de aanjager” van dat toenmalige Springtij: “Hij stimuleerde andere bands als Whity Honey, Jan Rot & the Steetbeats, Phony & the Hardcore, The Meteors, Subway, AA & The Docters, New Adventures, Splitsing en de Rocking Tigers.” Dat nu, is een ernstige en meervoudige vergissing. Brood profiteerde als een van de eersten van de coulante kroegregeling, niets meer en niets minder. Aan collegialiteit had hij een broertje dood, menigmaal pikte hij muzikanten bij andere bands weg, en van de bands die het persbericht noemt waren Subway en de Rocking Tigers veel ouder dan de band van Brood, terwijl te schatpichtigheid aan Brood van menige andere band (Meteors, New Adventures, Splitsing) ook ernstig te betwijfelen valt.

Neemt niet weg dat die video-montage wel aardig kan zijn. Ze is vanaf zaterdag aanstaande om 18.00 uur te zien in het Tschumipaviljoen op het Hereplein in Groningen. Tot 1 uur ’s nachts duurt steeds de voorstelling. Bij de kick-off gaat ook de nieuwe website van het Tschumipaviljoen in de lucht. Springtij duurt nog tot 11 december.

Geluidsbeestjes

Van een tentoonstelling kon je niet spreken. In de galerie hingen honderden draadjes met electronische apparaatjes die allemaal verschillende kikkergeluiden voortbrachten. Naast luidsprekertjes hadden die apparaatjes microfoontjes, en als je zelf geluid maakte, viel een deel van de virtuele kikkers stil. Ook reageerden ze op elkaar. En zo ontstond er een kikkerconcert, dat in zijn onregelmatigheden de natuur nabootste.

Ergens medio jaren tachtig ‘zag’ ik dit werk van Felix Hess in Galerie Biemolds Belang. In een interview met Ronald Vermeer legt hij de ontstaansgeschiedenis uit. Dat interview vormt de eerste podcast die Sparkling North onlangs op een weblog zette.

Wat Hess en die groep verbindt is sensor-technologie. Eind volgende maand houden ze daarover een toogdag, waar Hess ook weer met zijn geluidsbeestjes komt.

Leeuwen van Groningen

Een recent lachebekje bij de Chinees aan het Kattendiep:

Op de loer aan het hoofdpostkantoor, Munnekeholm:

Alert aan de Stationsstraat:

Moe aan de Sophiastraat:

Briesend boven een Pepergasthuispoort, Achter de Muur:

Zonnebaaiend op het roer van een schip, Winschoterdiep:

Ze zijn niet uitgestorven. Het zijn heel verschillende beestjes.

Meet Bernd

De Italiaan Luigi de Frenza maakte een claustrofobisch filmpje van de gangen in het oude RKZ. In dit voorheen ‘grootste kraakpand van Nederland’ woont zijn Duitse vriend Bernd: