Dagblad spiegelt een Eldorado voor

Mediahistoricus Huub Wijfjes noemde hem gisteravond “volksverlakkerij”, deze kop boven een DvhN-videobericht over de nieuwe Grote Markt-opgraving:

“Stadsarcheoloog: Ook op Grote Markt kans op Romeinse muntschat!”

Die kop staat namelijk op zeer gespannen voet met wat de stadsarcheoloog in het filmpje zegt, als de verslaggever hem vraagt of hier ook een Romeinse muntschat te verwachten is:

“Ja die kans loop je hier ook, alleen de kans op een muntschat is verwaarloosbaar klein. Dat komt vrijwel nooit voor, hè, dat zijn echt hele bijzondere spectaculaire dingen, ehm ja, misschien een muntje uit de Romeinse tijd en dan zijn we al heel tevreden.”

Al met al is dat toch heel wat anders dan de reële kans op een Romeinse muntschat, die gesuggereerd wordt door de kop.

Toen Wijfjes zijn opmerking maakte, was me dat uit het hart gegrepen. Niet alleen omdat die kop inderdaad pure volksverlakkerij is, maar ook omdat hij van onverantwoordelijkheid getuigt. Straks richten nachtelijke goudzoekers en schatgravers vernielingen aan in de opgravingsput, alleen doordat het Dagblad ze een Eldorado voorspiegelt.

Het werkelijke verhaal zit heel ergens anders: in die impressie van de Grote Markt rond 1100, omdat er bepaalde opvattingen over de ruimtelijke ordening van de Villa Cruoninga uit spreken, die voor discussie vatbaar zijn.

Reyer Boxem wint Groninger persprijs

Reyer Boxem heeft vanavond de Groninger persprijs gewonnen. De jury roemde zijn kwalitatief hoogstaande werk, de kracht van zijn foto’s, de authenticiteit ervan, het oog voor detail en het gevoel voor het unieke van de mensen die zijn onderwerp zijn. Sommige collega’s vinden zijn werk misschien te artistiek, aldus de jury, maar het tegendeel is waar, hoewel het inderdaad geen standaard-plaatjes zijn. Met zijn eigen waarneming vertelt hij een journalistiek verhaal, ook als het gaat om een derde klas voetbalwedstrijd of een vijftigjarig bruidspaar.

Ik zat dus mis met mijn prognosticatie.

In meerdere opzichten sloeg ik de plank mis, moet ik bekennen. Want van “wederzijdse bewierroking” was geen sprake, omdat de jury zeer overwegend bestond uit mensen die niet aan het NDC of rtv Noord verbonden zijn.

Prognosticatie Groninger persprijs

Het zal mij benieuwen wie vanavond om 22.15 uur de Groninger Persprijs krijgt. Een beredeneerde gok:

• Peter Steinfort, redacteur/verslaggever van RTV Noord

Serieuze jongen die zich niet schuldig maakt aan het maken van nieuws voor eigenbelang of het aannemen van andermans identiteit, zoals een bepaalde collega van hem bij rtv Noord.

• Johan de Veer, verslaggever Groningen bij het Dagblad van het Noorden

Is in de provincie actief, in edities van het DvhN die ik niet of nauwelijks onder ogen krijg, maar als je in Google niet eens voorbij een naamgenoot bij de belastingsdienst komt, ben je volgens mijn de prijs minder waard

• Hans de Preter, redacteur van Persbureau Tammeling/Groninger Internet Courant

Als de prijs naar De Preter gaat, zou het, in de twee jaar dat de prijs nu bestaat, voor de tweede keer zijn dat een Gezinsbode-man ermee aan de haal gaat. Wat erg onwaarschijnlijk is, temeer daar de Gezinsbode sinds het verscheiden van Bart Tammeling alle tanden uitgetrokken zijn. Ik denk daarom dat De Preter op de nominatie staat om hem de volgende keer gevoeglijk te kunnen overslaan.

• Reyer Boxem, freelance fotograaf

Als fotojournalist van onder meer de UK en randstad-bladen de absolute outsider in dit festival van wederzijdse bewierroking, waarop de prijs eigenlijk alleen maar bestemd lijkt voor journalisten van de NDC en rtv Noord.

Conclusie: Peter Steinfort krijgt hem.

RTV Noord, waar de waarheid wordt gesmoord

Vandaag brengt rtv Noord het bericht dat Sotheby’s vier schilderijen van Otto Eerelman veilt. Ik plaatste daar deze reactie bij:

“Er komen wel vaker schilderijen van Eerelman onder de hamer en niet alleen bij Sotheby’s, maar ook bijvoorbeeld bij Glerum.”

Een link heb ik er maar niet bijgevoegd, want daar zijn ze allergisch voor. Maar als je de naam Otto Eerelman door de site van Glerum haalt krijg je wel een waslijst van Eerelmannetjes die daar de afgelopen jaren geveild zijn. Waarom een veiling bij het ene particuliere veilinghuis dan nieuws is en een veiling bij het andere particuliere veilinghuis niet, moet rtv noord maar eens uitleggen. Dat die schilderijen bij Eerelman thuis hebben gehangen is geen argument, want dat hebben ze allemaal.

Mijn reactie was volkomen normaal. Qua fatsoen valt er niets op aan te merken. Toch heeft rtv Noord deze reactie niet geplaatst. Waarschijnlijk waren ze bang dat ze te dom overkomen. Jammer, want door zo’n reactie niet te plaatsen laten ze zien dat ze bang zijn voor de waarheid. Ook toont het hoe manipulatief ze bij die zender zijn.

Enfin, dat was al lang duidelijk. Maar zeg niet dat de openbaarheid gediend is met rtv Noord.

Waarom moet dat leugenachtige censuurzaakje daar eigenlijk nog gesubsideerd worden? De markt kan het zo overnemen zonder dat de gemeenschap er tien miljoen in moet steken. En dan gebeurt het nog beter ook, zonder plagiaat van allerlei nieuws dat eerder in de een of andere krant stond.

Naschrift 5.4:
Die schilderijen zijn nog verschrikkelijke kitsch ook: a, b, c, d

Correspondente Volkskrant houdt te weinig afstand

“Jippiedepippie !!!”, kopt ze. Karin Sitalsing, correspondente van de Volkskrant in de drie noordelijke provincies, is heel erg blij dat het Glazen Huis van 3FM naar Groningen komt. Bij het bericht op haar weblog waarin ze van haar blijdschap kond doet, laat ze geen reacties toe. Daarom zet ik mijn reactie hier maar neer:

“Karin, wat meer distantie graag.”

Een gewild object, toen nog

Je zou in deze sombere tijden voor kranten bijna vergeten dat zo’n nieuwspapier ooit roofgoed was:

(1963)

‘De kleine Hans’ gaat dit jaar naar Farmsum

Breaking news. Zojuist vernemen wij dat Farmsum.net de Kleine Hans gewonnen heeft voor zijn collectieve geheugen in foto’s. Een mooie opsteker voor Delfzijl en directe omgeving, die dat wel kunnen gebruiken.

“De Kleine Hans, ’s werelds grootste kleine fotoprijs, wordt toegekend aan fotografisch werk dat zonder toeval, genade en bescheidenheid niet tot stand zou zijn gekomen.”

Met dank aan R.

Bram Hulzebos kost DvhN lezers

NDC Mediagroep, de uitgever van onder meer het Dagblad van het Noorden, gaat flink bezuinigen en 80 à 90 medewerkers ontslaan  Bij het eerste bericht, dat van gister, staan enkele tamelijk onwelwillende reacties. Zo schrijft een Peter Boekweg over het DvhN:

“Deze krant maakt ook nog wel eens nieuws in rustige tijden. Vooral door Bram Hulzebos’ verslaglegging ben ik afgehaakt.”

Censuur in het Oost-Berlijn van Drenthe

Ik zeg wel eens: “Assen is het Oost-Berlijn van Drenthe”. Dat bedoel ik vooral plagenderwijs. De uitspraak heeft ook nogal een smalle basis, omdat ze is ingegeven door de wangedrochtelijke architectuur rond het Koopmansplein. In de bredere cultuur ter plaatse heb ik me al tig jaar niet meer wezenlijk verdiept.

Maar nu is er iets gebeurd, waardoor Assen dat predikaat volledig waarmaakt. Ik denk tenminste dat het Asser Gezinsblad iets geflikt heeft waar de Groninger Gezinsbode, een zusterblad bij de NDC, niet eens aan zou hoeven te denken.

Wat wil het geval? Dat Asser Gezinsblad bevatte elke woensdag een gedicht van de Asser stadsdichter Egbert Hovenkamp II. Tot deze week. Een week eerder had Egbert namelijk een gedicht ingeleverd met een regeltje kritiek op de abominabel slechte bezorging van dat Gezinsblad. Of kritiek? Het was eerder een waarheidsgetrouwe constatering van een onomstotelijk feit, waarover al veel vaker geklaagd is.

Echter, die simpele constatering was tegen het zere been van de Gezinsblad-redactie, die het regeltje zonder mankeren of enigerlei overleg met de stadsdichter schrapte. Deze censuur kwam een lokale internetkrant ter ore, die het geval na een check bij Hovenkamp publiceerde. Hetgeen de blijkbaar nogal prikkelbare redactie van het Asser Gezinbsblad helemaal op haar achterste benen deed staan. Zij noemde “het beneden alle peil dat er op deze manier gecommuniceerd wordt”, vond de geschrapte regel niet getuigen van respect, gaf toe dat ze het schrappen aan Hovenkamp had moeten melden, bood voor het niet melden haar excuses aan, maar vond zijn “uitspatting” dermate “onacceptabel”, dat ze zijn rubriek met onmiddellijke ingang stopte.

“Wat ons betreft is de discussie hierbij gesloten”, zegt het Asser Gezinsblad dan. Wat mij betreft niet. In het Asser Gezinsblad staan immers ook de mededelingen van de gemeente Assen. Als het blad slecht wordt bezorgd, dan kunnen burgers zich niet informeren over de zaken die op deze pagina’s aan de orde komen en waarbij hun belangen mogelijk in het geding zijn. Als er vervolgens kritiek op deze feitelijke en al veel vaker geconstateerde wantoestand moet worden onderdrukt, dan lijkt me daarmee noch de waarheid, noch het belang van de gemeente Assen gediend. Ik ben dan ook van mening dat de gemeente Assen haar contract met het Asser Gezinsblad met onmiddellijke ingang moet opzeggen.

Zoniet, dan blijft Assen wat mij betreft voor eeuwig het Oost-Berlijn van Drenthe. Maar dan echt.

—

Naschrift 15.15 uur: Inmiddels zijn er mailtjes met deze boodschap verzonden naar het Asser Gezinsblad en de gemeente Assen.

Nuchter blad over Groningen en omgeving

Op de persagenda van B&W staat dat burgemeester Wallage woensdag “het eerste exemplaar (het nulnummer) van het nieuwe regionale tijdschrift DUST” in ontvangst zal nemen.

DUST. Hoe komen ze erbij, denk je in eerste instantie. De naam laat zich eerder associëren met het stoffige zuiden van de VS, dan met ons sprankelend frisse Noorden.

Zou er al wat op internet staan? Ja hoor, de derde zoekvraag mag dan nog geen website opleveren, maar er zijn twee brokjes info. Het eerste is een op Sinterklaasdag geplaatst nieuwtje op de website van de GeschiedenisConsultants:

“In januari 2009 rolt het nulnummer van het spiksplinternieuwe “DUST, nuchter tijdschrift voor Groningen en omstreken” van de persen. Inhakend op de huidige kredietcrisis schreven wij voor dit nummer een stukje over de vooroorlogse werkverschaffing in Westerwolde. DUST presenteert zich als “werelds, bruisend en toch vertrouwd en herkenbaar. DUST gaat over achtergronden bij het nieuws, kunst, cultuur en uitgaan in stad en provincie. Over cultureel erfgoed, stedenbouw en bewust leven. Maar vooral over Groningen en de Groningers.” Meer dus in januari…”

En op de Groningen.Hyves, die ik nu ook voor het eerst zie, blijkt sinds augustus een vacature te staan voor een bladmanager, die onder andere subsidie-aanvragen moet gaan voorbereiden. De initiatiefnemers noemen hun project daar “veelbelovend”, “misschien spraakmakend op termijn maar ook een beetje riskant”. Ze vertellen over zichzelf:

“DUST is een initiatief van twee vormgevers en een journalist. Samen met een gedreven club (vrijwillige) redacteuren en beeldmakers werken we momenteel aan een nulnummer dat we gaan gebruiken voor het verwerven van adverteerders en voor promotie. Het is de bedoeling dat het tijdschrift vanaf 2009 tweemaandelijks gaat verschijnen.”

Die journalist moet dan zijn Pauline van der Kolk, een oud-collega van me bij de UK, die alweer bijna zeven jaar als communicatie-adviseur bij de studiefinancierders van IBG werkzaam is. Merit Buitenhuis is een grafisch ontwerper, zo te zien afkomstig uit Amsterdam en niet erg bekend. Haar collega Ellen Oosterhof heeft veel meer Google-hits.

Nog steeds geen spoor van een website voor het nieuwe blad, maar in zo’n geval wil het zelf invullen van een url in de adresbalk van de browser nog wel eens helpen. En ja hoor, daar komt met http://www.dust.nl/ de website van het blad inderdaad tevoorschijn.

Jammer genoeg staat het nulnummer er nog niet helemaal op. Het was toch wel aardig geweest om dat eerder te kunnen lezen dan Wallage. Maar de cover geeft al wel een indruk van de inhoud: een interview met een toneelregisseur, een artikel over de gesloten Groningse suikerfabriek, en verder stukken over biologische boeren, jonge ondernemers, het Technasium en een kast van Imca Marina, naast een reportage van Frank den Hollander vanuit het altijd weer enerverende Hoogezand.

Toefje cultuur, toefje topografie, toefje historie, toefje economie. De adverteerderspagina zegt over de doelgroep:

“De lezers van DUST zijn mannen en vrouwen in de leeftijd van 30 jaar tot 55+, hoogopgeleid, actief en ambitieus. Ze hebben affiniteit met cultuur, hebben een brede interesse en staan bewust in het leven. De lezers van DUST voelen zich verbonden met de stad en/of regio Groningen, maar kijken over grenzen heen. Ze kampen vaak met een merkwaardige combinatie van heimwee en fernwee: ze kunnen dromen van andere oorden, in de Randstad of buiten Nederland. Maar zijn ze weg, dan blijft Groningen lonken.”

Het is de bedoeling dat het blad tweemaandelijks uitkomt in een oplage van 8000 exemplaren die à  3,50 euro naar de lezers gaan via boekhandels en supermarkten in de stad Groningen en wijde omgeving. Hoewel er bekende namen op de lijst met (vrijwillige) medewerkers staan, zoals die van Stefan Nieuwenhuis, Frank den Hollander, en Karin de Mik, lijkt de uitkomst van de onderneming erg ongewis. Temeer daar er al bladen bestaan die het veld van DUST geheel of gedeeltelijk bestrijken, zoals Noorderland, Noorderbreedte en – voor het cultuurhistorische aspect –Stad & Lande.

Die bladmanager moet niet voor niets op zoek naar subsidie. Trouwens, van meet af aan is er al steun van Groninger overheden geweest. Op de makerspagina staat immers, dat gemeente en provincie Groningen het nulnummer mede mogelijk hebben gemaakt.

Groninger media in het koffiedik

Wallage duidt het uitstervingsproces van de papieren kranten als “een regelrechte ramp voor de pluriformiteit”. Is die pluriformiteit in het bestaande medialandschap dan nog zo groot?

Je ziet voortdurend overal dezelfde ANP-berichten.

Om ons op Groningen te concentreren: ook nu al bestaat hier nog maar één regionale krant, het Dagblad van het Noorden. Weliswaar heb je daarnaast een trits huis-aan-huis bladen, maar bijna allemaal zijn deze het eigendom van de DvhN-uitgever NDC, die ze qua nieuws krampachtig uit het vaarwater houdt van het journalistieke vlaggeschip DvhN.

Met de ether is het nauwelijks beter. Ook nu al is soms twijfel mogelijk aan de pluridorme coëxistentie van het DvhN en rtv Noord. De regionale omroep volgt nogal eens de nieuwsgaring van de krant en heeft weinig eigen primeurs.

Een rechtbankverslaggever van het DvhN werkt tevens voor rtv Noord. Dan krijg je dus twee rechtbankliedjes voor één cent, maar wel met dezelfde tekst en melodie.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over een gemeente als Menterwolde, waar menigeen de verslaggeving van DvhN en rtv Noord als één pot nat ervaart.

Tot zover de pluriformiteit, op naar de uniformiteit.

Noch met het DvhN, noch met rtv Noord gaat het goed. Noord verliest marktaandeel, verwerft weinig inkomsten uit reclame, en kan met het beschikbare budget de ambities amper waarmaken.  Het DvhN verliest momenteel ieder jaar ongeveer 3 % van haar lezersbestand. Qua advertenties vormt de krant heus geen uitzondering op het sombere landelijke beeld.

Waar twee in een dip zitten kunnen ze samengaan als winwin betitelen. NDC-uitgever Gijs Lensink mag dan beweren dat hij nog volop in de toekomst van zijn krant gelooft, tegelijkertijd wil hij graag samenwerking met rtv Noord. Voorlopig wachten ze bij rtv Noord maar af en gaan ze niet op die krantenmeneer zijn avances in. De DvhN-uitgever moet eerst maar eens met een ordentelijke bruidschat langskomen. Wink wink.

Het probleem bij een verdergaand samenwerkingsverband: de DvhN is een commerciële onderneming, en rtv Noord een gesubsidieerde instelling. Het is niet goed voorstelbaar dat de overheid subsidie via een hybride constructie weg laat lekken naar de markt. Dus of het DvhN krijgt een stichtingsvorm – en ik weet niet of de NDC daar zo happig op is – of rtv Noord wordt commercieel – en dat lijkt me helemaal een brug te ver.

Indien DvhN en rtv Noord wèl tot een verdergaande vorm van samenwerking kunnen komen, ontstaat er dus waarschijnlijk een soort van gesubsidieerde moloch. Omdat zo’n nieuwsorganisatie alleen al door haar omvang concurrerende initiatieven van onderop wegdrukt, is dat subsidiëren op den duur niet meer verdedigbaar. Tenzij het samenwerkingsverband zich ook openstelt voor kleinere partners.

Zo niet, dan zal er op internet vanzelf een georganiseerde tegenstem ontstaan. Op internet zetelt de pluriformiteit sowieso. Daarvoor hebben mensen als Wallage misschien wat te weinig oog.

De troosteloze toekomst van de krant

De Groninger burgemeester Wallage voorspelde van de week de totale ondergang van de krant. Over elf jaar bestaat er geen krant meer, denkt hij. De advertentie-inkomsten kelderen, en de lezers vergrijzen en masse en ze sterven nog uit ook.

Het grote publiek gelooft overwegend nog niet zo in Wallages profetie. Bij een poll van rtv Noord, met bijna 1200 deelnemers, blijkt dat 42 % nog een toekomst ziet voor de papieren krant, terwijl 35 % met Wallage vindt, dat die krant heeft afgedaan. Maar die meerderheid zal binnen de kortste keren flink afkalven, dunkt me, terwijl die minderheid alleen maar kan groeien. Over niet al te lange tijd zullen de meeste mensen dus géén geloof meer hechten aan een toekomst voor de papieren krant.

Veel titels zullen gaan fuseren of zelfs helemaal verdwijnen. Toch denk ik zelf dat er landelijk nog wel een paar kwaliteitskranten over zullen zijn in 2020, waarschijnlijk de NRC en de Volkskrant. Daarnaast bestaat er dan nog één populaire/populistische krant, de Telegraaf. Alle drie de titels zullen het met veel kleinere oplagen moeten doen dan nu. Ook de treinkrantjes Spits, Metro en De Pers floreren dan nog wel.

Eric Hennekam en de willekeur op het Archiefforum

Gisteravond kreeg ik nog wel wat items van het Archiefforum in mijn feedreader, maar bij doorklikken zag ik vandaag deze mededeling op mijn scherm verschijnen:

“Je bent gebanned voor het gebruik van dit forum!”

Ik wil nadrukkelijk voorop stellen dat ik dat jammer vind. Ik kan natuurlijk zelf ook wel een zooi archievenfeeds in een reader proppen en een google-alert instellen op trefwoorden als archief, archieven, archivaris, archives, geschiedenis, historie et cetera, dan loopt het meeste materiaal ook heus wel binnen, maar het is mooi als iemand anders dat allemaal voor je copypaste. En het mag dan zo zijn dat je aan verreweg de meeste berichten op het Archiefforum helemaal niets hebt, maar er zitten soms ook wel heel erg leuke, nuttige dingen tussen. Parels in de bagger, als het ware. Bij gelegenheid heb ik niet nagelaten, er anderen op te wijzen.

Ik vind het dus jammer, dat ik ben uitgesloten. Maar aan de andere kant: Je hoeft toch niet alles over je kant te laten gaan?

De moeizame verhouding begon in februari van dit jaar. H. van der Meer, medewerker van RHC de Groninger Archieven, postte toen op het Archiefforum de mededeling dat alle gemeenteverslagen van de provincie Groningen via archieven.nl waren in te zien. Prachtig, natuurlijk, hoewel het mij bevreemdt dat RHC de Groninger Archieven zelf nooit officieel met deze boodschap naar buiten is gekomen.

Door een verneukeratief symbooltje echter, dat ik niet eerder had gezien op archieven.nl, kwam ik niet verder dan de omslagen van die gemeenteverslagen. Ik maakte daar op het forum een opmerking over, waarop Van der Meer me uiterst klantvriendelijk toebeet: “Je moet verder kijken dan je neus lang is”. Eric Hennekam, bij nader inzien de grote man  en moderator van het Archiefforum, wreef het nog even in door te zeggen dat het Archiefforum bestemd was voor “digitaal vaardige” mensen. Waarna ik heb gerepliceerd dat er weinig behoefte bestond “aan de neuswijze arrogantie waarmee weer eens een zéér suboptimaal programma werd verdedigd”.

Deze discussie is vervolgens vrij vlot weggehaald, alleen bleef de oorspronkelijke posting er in iets geamendeerde vorm staan. Het was net of er helemaal geen kritiek geuit was. Dat vond ik nogal ver gaan. Ik beloofde dus nog terug te komen “op de censuur”. Het antwoord van Eric Hennekam:

“Niemand verplicht u om Het Archiefforum te bezoeken of welke site dan ook. Daarnaast bepalen we als redactie wat de regels zijn op deze site en wat nog veel belangrijker: de doelstellingen. Bevalt het u hier niet: ga naar de knop PROFIEL en delete uw account.”

Uiteraard waren deze lieflijke boodschappen al even snel verdwenen als de vorige. Nog steeds staat alleen de geamendeerde posting van Van der Meer op het Archiefforum.

Ik kreeg ook een onderhands mailtje van Hennekam. Hij bleek gegriefd:

“Op MIJN website beticht u MIJ van censuur.”

Hij legde uit dat hij wel vaker, heel vaak zelfs, postings weghaalde. Dat was omwille van de leesbaarheid, moest ik begrijpen. Hij haalde vooral postings van hemzelf weg, beweerde hij:

“Ik/we doe/doen niet aan censuur en poetsen ook niets weg.”

Daarnaast betichtte hij me – nogal overdreven – van “allerlei dreigementen” op zijn site. Hij stopte “honderden onbetaalde uren” in het Archiefforum en liet zich niet “digitaal uitkafferen”…

“Daarom lijkt het me beter dat ik u schrap (ban) van mijn website totdat ik een excusses van u heb ontvangen voor dit schandelijke gedrag.”

Nou ja zeg. Ik antwoordde dat hij maar moest doen wat hij niet laten kon. Maar dat het bij fora en op weblogs gebruikelijk is dat je kritische commentaren laat staan (mits welvoegelijk, natuurlijk). En dat hij, als hij niet tegen kritiek kon, nog maar eens moest gaan nadenken of hij wel zo gekwalificeerd voor webzaken was, als hij zichzelf vond. En ik uitte nu wel een dreigement:

“In zeer brede kring zal straks duidelijk worden dat die site van je helemaal jouw eigen privéspeeltje is. En dat ze zeker geen publiek, onafhankelijk en neutraal ding is, zoals je het steeds doet voorkomen.”

Ook ried ik hem aan eens te leren spellen en een stijlhandboek te kopen. Voor een zich noemende journalist schrijft hij namelijk nogal beroerd.

Dan denk je dat de deur op slot zit, maar tot mijn verrassing kwam Hennecam zelf toch nog met een opening. Ik werd weer genadiglijk toegelaten tot het Archiefforum en zou mijn kritiek op die gedigitaliseerde gemeenteverslagen alsnog herformuleren. Helaas was de aardigheid er voor mij totaal vanaf, en ik besloot zo weinig mogelijk nog op het Archiefforum te verschijnen.

Desalniettemin kwam er een nieuwe aanvaring, eind augustus. Ik weet eerlijk gezegd niet zeker wat de aanleiding was – ook nu verwijderde Hennekam weer naar hartelust postings – maar ik denk dat die erin bestond dat Hennekam, nogal off topic voor een Archiefforum, de hoge positie van de Universiteit van Utrecht (UU) op de een of andere universitaire ranglijst meldde. Nu heb je nogal wat van die lijstjes, en de waarde ervan is maar heel betrekkelijk. Maar Hennekam, zelf in dienst bij de UU, verwijderde subiet mijn zakelijke opmerking dienaangaande en liet zijn eigen bijdrage staan. Opnieuw maakte ik daar een opmerking over en wederom deed hij mij een notificatie toekomen:

“Regelmatig halen we bij Het Archiefforum berichten van u weg omdat er geen naam onder staat. Voor ons en voor u vervelend.
Zou u in de toekomst dit wel willen doen?””

Ik heb hem bedankt voor dit “stilistische hoogstandje”. Eerlijk gezegd vond ik zijn verzoek de kinderachtigheid ten top. Want het viel heel gemakkelijk na te gaan wie er achter de nick Gelkinghe zit, werkelijk het allereerste Google-resultaat geeft de naam al prijs. Bovendien stond mijn  naam ook nog eens op mijn profielpagina bij het Archiefforum. Maar voor de lieve vrede zegde ik maar toe om voortaan mijn echte naam in de postings te gebruiken. Vooruit dan maar. Hennekam ook weer blij.

Iets anders was, dat hij met de spelregels van zijn forum schermde. Daarin bleek te staan:

“Het Archiefforum is in principe geen discussieforum.”

Ik vroeg hem waarom hij dan voor discussie vatbare tekstjes op het forum zette. Zijn antwoord:

“Ik begrijp dat Het Archiefforum u helemaal niet bevalt en zeker onze en mijn werkwijze niet.
Al vele jaren halen we alle discussiestukken na verloop van tijd weg.
Ik heb u dat al eerder laten weten. “

Wel verdikkeme, daar dichtte hij me in zijn eerste zin een mening toe die ik niet eens had! Ik schreef hem daarom terug:

“Hoe komt u erbij, meneer Hennecam, dat het Archiefforum me niet bevalt?
Waar blijkt dat uit? Heb ik me in dier voege uitgelaten?

Wat me niet bevalt is de achteloze willekeur:
– Zeggen dat het geen discussiesite is, en dan toch discussie oproepen.

Hou de site zakelijk, zou ik zeggen. Zo bent u ermee begonnen, en zo was het goed. Maar de laatste tijd sluipt er steeds meer subjectivisme in en dat ook nog eens onder het mom-aangezicht van objectiviteit. En dat bevalt me inderdaad niet.”

Een antwoord bleef uit. Ik besloot opnieuw om zo weinig mogelijk te posten op het Archiefforum. Wel bleef ik het volgen. En wat me dit najaar bijvoorbeeld opviel was dat Hennekam heel rustig anonieme klachten over instellingen doorgaf. Terwijl hij mijn allerdoorzichtigste pseudoniem niet kon pruimen. Opnieuw een staaltje van zijn volstrekte willekeur.

Maar ik hield me dus stil. Tot hij deze week voor de zoveelste keer weer triomfantelijk begon te kraaien over een pageview-record voor zijn forum en ik erop wees dat ik dit niet consistent achtte met zijn eerder geventileerde voornemen om de toegang tot ’t forum te beperken tot de echte “diepgravers” van het archiefwezen. Op die opmerking zei hij onder meer dat hij een hekel had aan de Nederlandse neiging om hoofden af te hakken die boven het maaiveld uitstaken. Met zo’n hoofd bedoelde hij uiteraard zichzelf. Ik heb geantwoord dat eigen lof nog nooit lekker heeft geroken en dat ik benieuwd was naar de statistieken als de toegang beperkt zou zijn.

Uiteraard werd dat allemaal weer weggehaald door Hennekam, in eigen persoon de trias politica en heilige drievuldigheid van het Archiefforum. Ook maakte Hennekam reageren op dit onderwerp onmogelijk. Per mail herinnerde ik hem aan een geschiedenisles:

“Zelfverheerlijking en censuur zijn de hobbies van dictators.”

Die schoen heeft Hennekam aangetrokken en dat leverde me dan opnieuw een ip-ban op. Naar het zich laat aanzien de definitieve.

Mijn particuliere lotgevallen met het Archiefforum nog even breder trekkend: het Archiefforum wekt op buitenstaanders de indruk een neutraal platform te zijn voor het Nederlandse archiefwezen. Dat is dus absoluut niet het geval. Het is het subjectieve speeltje van Eric Hennekam, die zichzelf toestaat om volstrekt willekeurig met dat speeltje om te gaan. De Nederlandse archief-instellingen doen er goed aan zich dit feit voor ogen te houden. En hun nieuwsvoorziening aan het bredere publiek niet af te laten hangen van iemand als Eric Hennekam.