Veensoldaten

Afkomstig uit de Emslandlager en achteraf het mooiste ‘strijd’lied op het repertoire van vele socialistische koren.  Op het web staan talloze versies – mijn favoriet staat bovenaan

• Rum (Vlaams, folk)
• Sjeu (Vlaams, à la Internationale Nieuwe Scène)
• Hannes Wader (Oostfries, met jaren 70-achtige samenzang)
• Ernst Busch (Oostduits, krachtig gezongen)
• Paul Robeson (Amerikaanse bariton)
• Verrockt (Die Schnitter)

De Grunneger toal is nait te stopp’m

Grunneger toal is nait te stopp’m. Althans, dat zegt de Bond tegen Harries, getuige deze ruwe voorproef. Ze werken momenteel aan zeven nieuwe nummers, waarvan dit er een is, en hebben met Bommen Berend een optreden op het Waagplein (22.00 uur). Daar komen de makers van dit clipje ook weer filmen.

Retro

Trekzakfestival Nuis

Ook dit bord stond aan de weg in Niebert. Op een wat ongelukkige plaats, pal in de struikjes naast de rotonde waar de wegen naar Boerakker en Zevenhuizen op uitkomen. Ik had nog nooit van het aangekondigde Trekharmonika-festival gehoord, maar volgens de Trekzakagenda van de Harmonicahoek wordt het komende zaterdag alweer voor de achtste keer in Nuis gehouden. En wel op drie lokaties. In het dorpshuis is er een open podium, bij de Coendersborg vinden “spontane optredens” plaats, en in het kerkje kan je luisteren naar het meer serieuze werk. Eventueel kan je per ponywagen van de ene naar de andere lokatie.

Over de optredende artiesten kon Siemon Terpstra, een van de organisatoren, me weinig vertellen. Hij noemt de familie Groen uit Nieuwleusen. Maar die laat net als het Nuister festival maar heel weinig sporen na op internet. In elk geval waren er vorig jaar zo’n 75 trekzakspelers en 800 bezoekers, aldus Terpstra. Het schippersklavier is dus nog steeds of opnieuw heel erg populair in de regio waar Peije Rasp rondzwierf.

Gezien de weinig professionele marketing zullen er vooral amateurs in Nuis optreden, met voor de hand liggend werk. Maar wie weet, zijn er ook deuntjes als deze te horen:

Siskawals van TREF

Speeldoosje van Pot, Van Lienen en Baumgarten

Martiniwals van Frans Tromp

Kool Slae van Madlot

Planxty live

Vondst van de dag: enkele opnamen van Planxty-optredens. Hier vertolken ze, omstreeks 1974, The Blacksmith in de ‘Late Late Show’. Uit dezelfde tijd dateert nog een snipper.

Planxty is met zijn tintelende sound zonder enige twijfel de beste Ierse folkband aller tijden. Hun platen heb ik grijs gedraaid. Steevast draaide ik ze bij de afwas, om die nuttige rotklus al zingend te veraangenamen. Het was zelfs zo dat ik daarmee een Turkse bovenbuurman aanstak. Hij kwam bij me informeren van wie die prachtmuziek was, en kocht de platen ook.

Sinds een tijdje is Planxty weer bij elkaar, en inmiddels staan er ook wat meer recente opnamen op YouTube. Van Tabhair Dom Do Laimh bijvoorbeeld, en van Cliffs Of Doneen, hun enige hitparadehit, en een tranentrekkend afscheidslied dat ik opnam in het programma voor mijn crematie.

Voor die tijd zou ik Planxty nog wel graag een keer zien. Wie haalt die jongens naar Nederland? Dan wil ik wel helpen bij de promotie.

Where Paradise Lay

Na die afgrijselijke ontberingen ten plattelande kan er ook nog wel een moppie country bij: Paradise van Hayseed Dixie. De naam staat voor AC/DC op zijn hillbillies, maar dat leidt eigenlijk op dwaalsporen, want Hayseed Dixie doet veel meer dan de Australische rockers vercountriën.

Planet Orange – Drip Drop Drippin

Dit moet toch een geheide hit worden, dacht ik zo. Een deun die staat als een huis, met een fantastisch vormgegeven clip. Jackson Pollock in de turbo, ik zou maar wat graag een van die kinderen geweest zijn!

Vaag herinnerde ik me, dat dit nummer vroeger veel ingetogener was en dat er een mp3 op hun website stond. Maar het gekke is, terwijl deze clip kort geleden gepost werd, staat hun website op zwart, zonder achterliggende pagina’s. Of zouden onze sympathieke Groningers ruzie hebben met het grootkapitaal over hun naam?

Muziek op YouTube

Heb deze dagen flink zitten grasduinen op YouTube, waar mensen de laatste tijd ongelooflijke hoeveelheden muziekvideootjes neer hebben gezet. Vermoedelijk digitaliseren de liefhebbers en masse hun ouwe video-opnamen, om er dan gelijk ook maar anderen van te laten profiteren. Soms tref je materiaal aan, waarop zonder meer nog rechten zitten. Zoals fragmenten uit de film Cha Cha van Herman Brood (mmv Nina Hagen en Lene Lovich).

Grollo 1966

Een piepjonge Cuby, fragment uit het programma Vjoew:

Wereldmuziek 3

Bekend Spaans ritme komt voort uit het kneden van deeg. Vandaar de naam Panaderas.

Wereldmuziek II

Zoals wel meer volksmuziekinstrumenten, overleefde de dulcimer in een wat achtergebleven bergachtig gebied, in haar geval de Amerikaanse Apalachen. Het snaarinstrument was een voortzetting en doorontwikkeling van de veel oudere Europese vlier, hommel of noordse balk en kwam in de nieuwe gedaante met de folkbeweging weer naar Europa toe.

Als folkie heb ik jaren een dulcimer gehad, tot ik er zat van was en haar samen met de mandoline, de gitaar en de tinwhistles de deur uit bonjourde. Maar nu stuit ik op een website, met onder andere een opname van de First Louisiana State Dulcimer Champion. En met beelden van Quintin Stevens die een ‘two-handed tapping‘ techniek van Django Reinhardt overnam. Fantastisch! Beide opnamen staan op de site van Robert Force, also known as Dr. Dulcimer, die daarop tevens allerlei technieken uit de doeken doet, eigen opnamen presenteert, en op een zeer aanstekelijke wijze vertelt over zijn leven met de dulcimer.

Wereldmuziek (I)

Het muziekje van de dag is van Hannes Coetzee uit de Kleine Karoo in Zuid-Afrika. Hij speelt slide-gitaar met een lepel in zijn mond als slide, en met zijn beide handen erbij is het net of er twee gitaren klinken:

En de winnaar is…

Vannacht werd verricht: de daverende verloting van de dubbel aangeschafte dubbelaar met renaissance-muziek van het Egidius-kwartet! G~e~G kwijtte zich op consciëntieuze wijze van zijn notariële taken en plukte bij “eerste ingeving” het initiaal J. uit de hem voorgehouden hoge hoed. En dat initiaal stond voor… Trrrrommmgerrrrroffellll….

AARGH!!!

Wij zijn er van overtuigd dat de dubbelaar goed terechtkomt. De prijswinnares verklaarde immers bij haar aanmelding dat zij zielsveel van renaissance-muziek houdt. Ooit bezat ze zelfs alle LP’s van Camerata Trajectina, maar kocht die door omstandigheden nooit terug als cd. Deze verloting bracht de verloren gewaande klanken als bij toverslag weer in haar herinnering. (Dus mocht u zo’n cd-tje van de trajectijnen bezitten, dat u nooit meer afspeelt, dan zou ik er wel een bestemming voor weten…:)) Alle drie de kandidaten hebben inmiddels bericht ontvangen van de uitslag.

Arctic Monkeys in de Silo?

Uit welingelichte, maar streng op geheimhouding aandringende kringen bereikte me een mailtje, dat de attentie vestigt op een muziekje van ‘Scimmie Polari’. Het vrolijke sixties-deuntje staat op Banda! Banda!, een site voor besloten dansfeesten die “een beetje verborgen, maar altijd ergens in het centrum van Groningen” gehouden worden.

De eerste editie is, begrijp ik, op zaterdag 3 juni in De Silo aan de Achterweg, en de organisatie mikt duidelijk op een publiek dat graag uitgaat, maar dan niet pas vanaf een tijdstip ver na middernacht: “mensen, vaak van een zekere leeftijd maar hé!, waar blijft leeftijd naast jouw jonge hart“.

Diezelfde organisatie plaatst haar initiatief nogal pontificaal in een historisch kader. Hun Banda! Banda! zouden feesten zijn, waarvan de wortels in het Italië ten tijde van de fascistische dictator Mussolini liggen. Vooral vrouwen zetten toen spontaan ondergrondse feesten op touw, waar ene Angelina Gigliotti als dj optrad. Angelina draaide streng verboden, maar uiterst swingende negerjazz. Aldus de site van Banda! Banda!

Interessante vrouw zou je zeggen, waar vast een bult informatie over te vinden is op ’t internet. Maar googelen op ‘Angelina Gigliotti’ levert niet veel soeps op. En zo ga je hevig twijfelen. Bijvoorbeeld aan dat muziekje. Op de keper beschouwd klinkt het helemaal niet zo jaren zestig, want dan zat er wel een echt orgeltje bij, en geen electronisch ding.

Vandaar ook dat de aangeleverde biografie van de jaren zestig culthelden Scimmie Polari – compleet met noodlottig einde – wantrouwen gaat oproepen. En dat is maar al te gegrond, zo blijkt, want volgens een Google-whack is Scimmie Polari namelijk de Italiaanse vertaling van Arctic Monkeys (“Arctic Monkeys, che potremmo tradurre “scimmie polari”“).

Je zou er nog bijna van gaan denken dat er een beroemd Engels orkestje bij dat Bandafeest optreedt. Eerst De Silo, dan Lowlands en Rock Werchter. Maar die Arctic Monkeys, die klinken toch heel anders?, getuige ook dit filmpje en dit videootje?

Nee, ik denk niet dat die band in De Silo optreedt. De organisatie van Banda! Banda! leefde zich slechts uit in Italianiserende mystificaties. Kennelijk moeten die het beoogde publiek over de streep trekken. Het zal me benieuwen of dat lukt.

Update 20.14 uur

Ik kreeg een telefoontje dat er afgelopen zaterdag al zo’n feest in De Silo is geweest. Met Das Aldi Combo. Volgens mij zijn die verantwoordelijk voor de deun van die zogenaamde Scimmie Polari. Deze woensdag had er ook een stukkie in De Gezinsbode gestaan. Niet gezien, stukkie opgezocht, het bleek van Herman Sandman. Hij slikt de mystificaties voor zoete koek.

Stop de Bond tegen Harries voor het te laat is!

Dit moet stoppen! De goeie naam Harry wordt steeds meer te grabbel gegooid! Nu weer die Bond tegen Harries. Die het gore lef heeft om te durven beweren dat Harries “vervelende mensen” zijn.

Ze geven er nog een pseudo-lexicografische verklaring bij ook: “Har·rie (de ~, ~s) 1 niet sympathiek, niet erg innemend => onvriendelijk; 2 opschepperig => pronkerig 3 iem. die alleen zijn eigen belang op het oog heeft 4 zelfzuchtig”

Dit riekt naar discriminatie! Ik heb ze meteen toen ik dit las gemaild, en gevraagd hoe ze hier in godsnaam bij kwamen, en wat voor flutwoordenboek ze gebruikt hadden. Maar sjoege geven ho maar. De lafbekken. Vanavond waren ze, en ik zal hierover nog een fel protest naar de organisatie doen uitgaan, op ’t Bevrijdingsfestival. Nota bene.

Aan de andere kant was dat natuurlijk ook een mooie gelegenhaid om deze smiesterds een keer van dichtbij te zien. Nou, één keer en nooit weer. Wat een pokkeherrie:

Sommige vrouwen leken nog onder de indruk ook:

En de jongste generatie probeerden ze ook al in te palmen:

Ben ‘m maar gauw weer gesmeerd. Gelukkig was er troost onderweg naar huis: