Dubbele dubbelaar

Ik was helemaal vergeten dat ik deze dubbel-cd van het Egidius Kwartet al in mijn bezit had. Ben zo dom geweest om hem nog eens te kopen. En om mijn nog achterstallige goeie daad voor vandaag te verrichten heb ik besloten hem weg te geven, maar ik ken niet zo vreselijk veel liefhebbers van renaissance-muziek. Dus mocht je er belang bij hebben, mail dan maar even je gegevens (wat kan via het reactieformulier). Bij meerdere gegadigden laat ik G~e~G de loting verrichten. Die heeft er per slot van rekening voor doorgeleerd.

Hier een proefmoppie
En een recensie

Luie zondagmiddag

Nog maar even wat feestmuziek erbij: Lazy Sunday Afternoon, van The Toy Dolls, pretpunkers sinds ’77, dacht ik. Ze hebben de pianoriedels en vogelgeluiden van The Small Faces overgenomen, maar verder is hun luie zondagmiddag toch wat energieker.

Hildegard von Bingen in de Lutherse kerk

De instrumenten van Super Librum trokken veel bekijks in de pauze. Midden op het podium het gereconstrueerde theophilus-orgel, dat aan beide zijden ‘poestentreders’* nodig bleek te hebben, om zijn omfloerste klanken te kunnen produceren. Erachter een spiksplinternieuw middeleeuws carillon van twaalf klokken, pythagorisch gestemd om bij dat orgel te passen. Sommige klokken waren door de lage temperatuur nog niet helemaal zuiver, waar vooraf netjes excuus voor was gevraagd. Vedel, rebec, en twee vrouwelijke zangstemmen, sopraan en mezzo, maakten het middeleeuwse muziek-ensemble compleet.De Lutherse kerk is van veel later tijd dan de middeleeuwen, maar hoewel een ietwat anachronistische setting voor de liederen van Hildegard von Bingen, voldeed ze prima qua akoestiek. Helaas was de geestelijke muziek met haar vele gedragen, langgerekte orgelklanken in een strak volgehouden mineur dit keer niet optimaal aan me besteed. Ik miste de rust om er helemaal in op te gaan. Maar verveeld heb ik me nou ook weer niet, en het concert duurde precies zolang als het duren moest. De mezzosopraan, Nancy Mayer, was goed. Ik hoop dat Super Librum zich een volgende keer ook eens waagt aan een wat meer populair repertoire. Ben benieuwd hoe dat pracht-orgel combineert met een draailier of doedelzak.

Noot *

Een ‘poestentreder’, op zijn Nederlands balgentreder, was de functionaris die vroeger in de Groninger kerken het orgel van lucht voorzag, door het al trappend bedienen van de blaasbalg. Het ging om een tamelijk nederig baantje. Bij een van de poestentreders van Super Librum kocht ik twee cd-tjes. Hij vertelde me dat het nog niet meeviel, zijn werk. Als hij iets te laat intrad, kon je inderdaad merken dat het orgelvolume lichtelijk ging welven.

Super Librum

Ave Generosa van Hildegard von Bingen (ca. 1150) door Super Librum.

Zaterdagavond speelt dat gezelschap in de Lutherse kerk. Ik denk dat ik morgen maar eens op zoek ga naar een kaartje.

Rustig blijven ademen, mensen

In mijn studententijd was Erik Satie een poosje hot. Een spirituele pianist uit Groningen, Erik Huele, heeft een moppie Satie op zijn website staan. Dit jaar komt de cd uit, met dat moppie.

Vissering blogt

“Nu dan, ik zal mijzelf dwingen achter de computer plaats te nemen en mijn laatste grijze cellen aan te spreken om u, geachte lezer er van op de hoogte te stellen wat mij drijft om te doen wat ik doe. Genieten van mijn leven, liedjes schrijven, werken als muskusrattenvangert enzovoort, enzovoort.”

De Groninger bard en buitenmensch Alex Vissering blogt nu ook. Hij beheerst het leggen van linkjes nog niet, want anders stond er wel een naar zijn homepage (mp3-tjes te vinden onder media).

Louis Moreau Gottschalk

Hij stierf heel toepasselijk na het spelen van zijn stuk ‘Morte!!!’, keek ook voordien al niet bijster vrolijk uit zijn ogen en droeg tot overmaat van ramp een heel gedeprimeeerde druipsnor.

Maar je kan zeggen wat je wil, Louis Moreau Gottschalk componeerde wel vrolijke deuntjes. Zoals Le Bananier.

De bananenboom was gebaseerd op zijn jeugdherinneringen aan Louisiana, en vooraanstaande critici beschouwden het moppie als machtig exotisch. Indertijd gaf het ook bliksems veel sensatie in Europa.

Monk + Stan

Stan Bullock en een lastige Engelsman.

Herontdekt: Thelonious Monk
Komt door een goedkoop cd-tje, dat ik vorige week kocht.

In de Plu’s-tijd kwam Stan Bullock wel eens bij me over de vloer. Een grote, lijvige zwarte jongen uit The Bronx die zwaar idolaat van Monk was. Zaten we samen naar Monk en andere ouwe jazz te luisteren, Stan een beetje meeplukkend op zijn gitaar. Hij had een apart stijltje, pufte er altijd wat bij. Wat me tegelijkertijd stoorde en amuseerde.

Later zag ik hem nog wel eens in de stad lopen met zijn gitaar. Altijd een beetje voorovergebogen. Hij trad dan hier, dan daar op, maar probeerde tussendoor ook wat te verdienen als straatmuzikant.

Laatst hoorde ik dat hij weer in New York woont en dat het goed met hem gaat. Dat dit teken van leven me opluchtte, is te zwaar uitgedrukt, maar ik was er wel blij mee.

Palatka in Losdorp

Dames en heren, ik zit met een probleem. Een nijpend probleem. Volgende week donderdagavond wil, nee moet ik ik perse naar Losdorp, in het allerhoogste van ons hoge noorden. Maar ik heb geen rijbewijs, laat staan een auto, en ben afhankelijk van openbaar vervoer. In dit geval eerst de trein – allez, dat gaat nog. Maar daarna met een beltaxibusje, waar ik totaal geen fiducie in heb. Want zo’n lijntaxibelbusjevehikel is van God los, ik bedoel: dat gaat natuurlijk eerst eens flink rondtuffen te Godlinze, in plaats van recht op Losdorp af te gaan. En daar wil, nee moet ik perse op tijd wezen om mijn gereserveerde kaartje in de pocket te hebben.

In het dorpshuis van Losdorp speelt volgende week donderdagavond namelijk Palatka. Een traditioneel, authentiek, ongepolijst dorpsorkest van roma-zigeuners uit het noorden van Roemenië, een streek waar ook veel Hongaren wonen. In de melting-pot daar spelen ze op allerlei feesten en partijen hun dansen en melancholieke ballades. Leggen ze hun viool-improvisaties neer op een bedje van zompige ondertonen.

Ze toeren ook langs steden in het westen. Tussen Amsterdam, Brussel, Munster, Hamburg, Wuppertal en München en nog zo wat negorijen meer hadden ze nog één avondje over, en iemand regelde die voor Losdorp. Waar in het dorpshuis slechts plaats is voor 110 liefhebbers.

Dus daar wil ik wel op tijd bij zijn. Voor degene die me de lift vanaf en weer terug naar station Loppersum geeft betaal ik het kaartje.

NB: de foto is van Bokkie Vink, die weergaloze zigeunerportretten heeft gemaakt.

IJzersterke rap over de Oosterparkwijk

Dit fraaie Groninger blazoen met randverschijnselen bevindt zich achter de Glaudé-lokatie, tussen de Hereweg en de parkeerplaats van de Hunzeborg. Het is goed te zien als je aan de stadskant plaatsneemt in de vertrekkende trein naar het westen. Linksonder staat een krabbel van de Z-side Hooligans. Rechtsonder de ‘tag‘ of handtekening van Anemo-One.

Anemo-One maakte de ‘piece‘ voor de fanatieke Groningen-supporters. Wat weer een geheel nieuw licht werpt op modern mecenaat, want Anemo-One is een jongen die op kunstacademie Minerva zit.

Dat kwam ik aan de weet via een kersverse no-budget videoclip, die wat scherper op Anemo-One zijn eigen website bleek te staan. Het betreft een ijzersterke Groningstalige rap van Henk van der Veen over een sinds jaar en dag uitermate florissante stadswijk:

“Oosterpaark, Oosterpaark, doar woon’n wie ainmoal in
Oosterpaark, Oosterpaark, en in waark’n hewm wai gain zin.“

De aansporing “Henkie, duim omhoog!” aan het eind van de clip zou wel eens een vette knipoog naar de zanger kunnen zijn. Maar het blijk van waardering wordt hem èn de videoclipmaker Anemo-One van harte gegund.

Comeback Plastic Bertrand

Belgische media kwamen van de week met het nieuws, dat Coca Cola reclame gaat maken met ‘Ça plane pour moi‘, de vette hit van Plastic Bertrand uit 1977. Momenteel zit de Brusselse zanger van middelbare leeftijd in de studio, maar eind deze maand zou de commercial al de lucht in moeten gaan. Tijd voor een voorproefje van Pi Squared Over Six.

Corvus Corax in de Martini

Naar Corvus Corax geweest, een Duitse middeleeuwen-revivalband die met een koor en een half symfonie-orkest een uitvoering van liederen uit de Carmina Burana gaf. Hoewel ik behoorlijk vroeg in de Martinikerk was, zat het schip al vol. Maar ik vond nog een plaatsje uiterst rechts op de tweede rij, naast een drietal zwaar gothisch uitgedoste dames, overduidelijke Corvus Coraúns, aan hun accent te horen afkomstig uit de buurt van Hoorn of Medemblik.

Vanaf die plek had ik een geweldig uitzicht, en het speet me bijzonder dat ik mijn camera thuisliet. Het optreden vond pal voor het orgel plaats, dus aan de westkant van de kerk, en – oh toeval – precies onder de gewelven met laat-middeleeuwse schilderingen van muzikanten. Erg curieus om dat orgel van de Martini eens in blacklight te zien. Het koor was gehuld in witte habijten, de dames rechts, de heren links. Enkele sopranen droegen hofmode uit precies dezelfde tijd als de gewelfschilderingen dateren.

Corvus Corax, dat is veel slagwerk en veel blaasinstrumenten als doedelzakken, pijpen, schalmeien en een soort rondgebogen midwinterhoorns. Ook ’s werelds grootste draailier kwam even in beeld. En een taps toelopende houten orgelpijp, die aangestreken werd. Natuurlijk totaal geen authentiek materiaal, maar een soort replica’s uit een fantasywereld. Band en begeleiding speelden alleen op een monitor-installatie, die op hunzelf gericht was, maar mede dankzij de bekende kerkgalm ontstond er toch iets van een wall of sound.

Het was erg theatraal, maar als theater viel het een beetje tegen. Natuurlijk de van de band bekende dansjes, drie vooruit, drie achteruit en dan het rondddraaien als van derwishen in hun pseudomiddeleeuwse kaftans. Het leukst om naar te kijken bleken de hofdames, vlak voor me, die erg hun best deden bij het lied gewijd aan de lust.

Dat nummer vond ik nog wel wat hebben, en ook een ander – vierstemmig doedelzak, waar hoor je dat nog – maar verder werd de muziek me al gauw iets teveel steeds eenzelfde drein. Er had wat meer afwisseling in de arrangementen mogen wezen, er zaten me te weinig rustpunten in. Het applaus was ook nooit al te uitbundig, maar misschien is een dergelijke interpretatie van songs uit de Carmina Burana ook wat al teveel gevraagd van de popliefhebbers, die op deze opening van Eurosonic afkwamen.

Iers festival voor ‘Doe een wens’

Op zaterdag 4 februari vindt er in zaal Bruinsma te Stadskanaal een Irish Party plaats. Vijf folk-acts spelen die middag voor een goed doel, namelijk de stichting Doe een Wens, die helpt om de wensen van ernstig zieke kinderen te vervullen. Naast muziek zijn er activiteiten als dansworkshops voor groot en klein, en spelletjes en schilderen voor kinderen. Voor het goede doel wordt er bovendien Irish Stew geserveerd en kunnen de bezoekers diverse whiskey-soorten proeven.CeltannStar of the North Ceili Band, The Doggy Few, Chris Kalsbeek en deLowland Brigade Pipe Band,bekende Noord- en Oostnederlandse namen in de Ierse en Schotse muziek, treden belangeloos op. Het festival is een initiatief van de tienjarige Chantal van Klinken, een leerlinge viool van de muziekschool Stadskanaal. Zij kwam op het idee om met muziek geld in te zamelen voor Doe Een Wens. En omdat Chantal zelf van Ierse muziek houdt, benaderde zij The Doggy Few uit Groningen. De ‘Dogs’ belden collega’s op en zo kwam uiteindelijk het programma tot stand.

De entree bedraagt in de voorverkoop 10 euro voor mensen ouder dan 12 jaar, en 5 euro voor jongere. Aan de kassa komt daar nog 2,50 euro overheen. Chantal, de bedenkster van dit alles, verheugt zich er al op: “Het wordt een heel, heel groot feest. Ik heb er erg veel zin in.”

Muziekje d’rbij:
The Blarney Pilgrim van Chris Kalsbeek.