Balkanmuziek
Geplaatst op: 14 december 2009 Hoort bij: Muziek 2 reactiesBalkanmuziek, maar dan van een kwaliteit die je hier in Nederland niet of nauwelijks op straat zult horen. Uit Moldavië (3 x) en Wallachije (1 x). Deunen in een oplopend tempo:
Cassettebandjes uit het Poparchief
Geplaatst op: 4 december 2009 Hoort bij: autobio, Muziek 10 reactiesZo zag mijn eerste cassetterecorder er uit, omstreeks 1969:
Drukte je dat rode knopje in en douwde je die zwarte naar voren, dan ging hij opnemen. Meestal met een kabeltje van de buizenradio: Top 40, van lieverlee middeleeuwse muziek en folk. Wel zorgen dat het wijzertje in het zwart bleef. Af en toe de opneem- en afspeelkop schoonmaken met wat spiritus en een wattenstaafje.
Van mijn leeftijdgenoten in het dorp was ik zo ongeveer de laatste met een draagbare radio. Maar dit apparaat had ik als eerste.
Mijn grootvader verkocht als electriciën ook electrische apparaten en ik betaalde hem de inkoopsprijs voor deze gavanceerde gadget. Naar ik me meen te herinneren kostte hij maar liefst vijfentwintig gulden. Mijn moeder wist niet dat ik al mijn spaargeld erin gestoken had en foeterde me uit. Ik nam haar gemopper op en liet dat horen. Werd ze nog veel kwaaier van.
Philips deed er drie gratis musicassettes bij: van Herb Alpert, James Last en Henk Elsink. Op die van Herb en James stond al heel gauw andere muziek.
Een jaar of vijf later, toen ik als eerstejaars student mijn eerste muziek-installatie kocht, raakte ik het apparaat kwijt aan mijn broertje. Dat kwam door een weddenschap. Hij had een zware onvoldoende voor Engels op zijn eerste rapport, als hij daar een voldoende van wist te maken dan kreeg hij die cassetterecorder van me. Hij haalde een voldoende.
De gefotografeerde cassetterecorder maakt deel uit van een tentoonstelling over cassettebandjes in de hal van de Groninger Archieven. Daar ligt toevalligerwijs ook een van de allerlaatste musicassettes die ik ooit kocht, van de legendarische band Sputnik 5 te Groningen:
Die band heeft maar tot 1984 bestaan, zie ik aan de bio. Die cassettehoes is dus alweer 25 jaar oud.
Op die tentoonstelling gaat het vooral om de hoesjes, of, beter, om het grafische ontwerp daarvan:
Heel veel van die hoesjes zijn van punk en new wavebandjes uit begin jaren tachtig, al zag ik er ook een van de nog steeds optredende en laatstelijk internationaal doorgebroken straatzanger Moti Rymarczuk.
Er zitten prachtige dingetjes bij, zoals deze van Jammah Tammah:
Pure Irish Drops
Geplaatst op: 21 september 2009 Hoort bij: Muziek 2 reacties
Deze Conor Keane was gisteravond te zien in ons Cultuurcentrum, waar hij in het kader van Pure Irish Drops samenspeelde met de eveneens uit het graafschap Clare afkomstige multi-instrumentalist Dave Harper en uillean piper Blackie O’Connell.
Een virtuoos, die laatste. Dat geldt ook wel voor Keane, maar die swingt meer. Bij het concert als geheel lag de nadruk me iets teveel op puur instrumentale reels. Ik had er graag wat meer gezongen ballads tussendoor gehoord, en dan niet a capella. Maar ik heb er toch ook wel van genoten. Vooral van Keanes eigen compositie, en een langzaam ding van Finbar Fury door O’Connell.
Een nadeel van dergelijke concerten: lui die dolenthousiast op de grond gaan meestampen. Vooral als ze dat niet in de maat doen.
Monumentale barok
Geplaatst op: 2 augustus 2009 Hoort bij: Muziek 3 reactiesFilmpje over de Annerzathe, een huis met bed & breakfast in de zogenaamde waterstaatstijl te Annerveenschekanaal. Waarom, zo vraag ik mij af. moet daar nu weer barokmuziek bij, terwijl het pand gebouwd is in 1878. Hoort barok soms bij monumenten, ook al stammen die uit een veel latere tijd?
Fairport Convention, starring Linde NIjland
Geplaatst op: 24 juli 2009 Hoort bij: Muziek 4 reactiesDe Groningse folkmuzikante Linde Nijland deed afgelopen weekend mee met een reünieconcert van de legendarische folkrockband Fairport Convention in Londen. Hier is haar interpretatie van Sandy Denny’s Fotheringay:
Verder zong ze vooral mee, al had ze weer een voorname rol in de toegift Si tu dois partir.
Ollerwetse reggaedeun
Geplaatst op: 16 juli 2009 Hoort bij: Muziek 3 reactiesDoor een gesprek over reggae in een zekere horeca-gelegenheid kreeg ik zin om de Upsetters weer eens te horen. Op Youtube hebben ze het een en ander, zoals deze prachtdeun uit ’69:
Jammer dat het geluid een beetje schel klinkt. Je moet juist die bassen horen. Of voelen.
‘De Leste Ronde’
Geplaatst op: 23 juni 2009 Hoort bij: Muziek 8 reactiesNiet voor Christelijke kijkers en nooit op radio Noord: Jan Veldman bezingt het kroegsluitingsuur in de beleving van een notoire habitué vol zelfbeklag:
De video is op YouTube gepost door Kees Wennekendonk, de man die je achter de piano ziet zitten. Tegenwoordig woont hij in Utrecht, maar in de jaren zeventig speelde hij vaak in folkcafé De Plu’s aan de Oosterweg in Groningen.
Bandjes uit de doemtijd
Geplaatst op: 27 mei 2009 Hoort bij: Muziek 9 reactiesLaatst kon ik de bassist van The Scars een plezier doen met foto’s van hun optreden in het Sterrebos, begin jaren tachtig. Ze waren zelf de foto’s van hun optreden kwijtgeraakt op de vervolg-tour door Duitsland, met wel meer spullen trouwens.
Net kwam ik een ander bandje uit die doemtijd tegen, de Au Pairs. Het waren anarcho-feministen, meen ik me te herinneren. Dit was hun beste nummer.
Een bandje dat nooit op VERA optrad was Fehlfarben. Dit nummer heb ik minstens tien jaar niet gehoord, maar ik kan de tekst nog grotendeels uit mijn hoofd meezingen.
En als ik dan toch bezig ben met de swingavond van 1981, mag deze van Grauzone niet missen.
Tot slot nog een live-opname van DAF, der Mussolini. De video zou zo bij het VERA van indertijd kunnen zijn opgenomen:
Julie Fowlis
Geplaatst op: 4 april 2009 Hoort bij: Muziek 2 reactiesVanavond in het Cultuurcentrum het folkfestivalletje Trad-It. Met o.a. Julie Fowlis:
Nuis eert Ate Doornbosch
Geplaatst op: 14 maart 2009 Hoort bij: Muziek 8 reacties
Op mijn vijftiende of zestiende was ik een keer ziek van school en luisterde ik naar de radio. Er kwam een fascinerend programma voorbij, ‘Onder de Groene Linde‘ geheten, met allemaal oude, authentieke volksliedjes. Deze waren bij ouden van dagen opgenomen door ene Ate Doornbosch, die het programma ook presenteerde. Zijn veldopnamen werden afgewisseld met bewerkingen door de Vlaamse folkgroep ’t Kliekske. Het programma verhuisde weldra naar een buitenschools uitzendtijdstip en nog jarenlang bleef ik er naar luisteren, hoewel ’t ook nadien nogal eens van uitzendtijdstip wisselde. Ook kocht ik de meeste platen van het Kliekske. In een kast hier staan nog steeds 6 van hun 8 LP’s.
Dat Ate Doornbosch, nu 83, uit Nuis kwam, weet ik pas sinds kort. Vanmiddag vertelde hij in zijn geboortedorp over zijn jeugd, bij het genoegelijke eerbetoon dat hem er te beurt viel. De volksmuziek bleek hem met de paplepel ingegoten. Rond 1930, zo moet men weten, hadden pa en moe Doornbosch nog geen waterleiding, maar er was wel een regenput bij het huis, die het allerlekkerste water van de hele buurt leverde. Daarom kwamen de nabers er graag een emmertje pompen, en dan werd er ook gezamenlijk gezongen, bijvoorbeeld ‘Van een Engels koopman, zo rijk en machtig‘. Pas veel later zou Doornbosch merken dat sommige regels enigszins verbasterd waren, Zo bleek de regel “Ik bemin de dochter” bij hem thuis getransformeerd tot “Ik ben de dokter”.
Als jongen dankte Ate Doornbosch zijn muzikale vorming vooral aan een inwonende, oudere neef, Boy, die hem piano leerde spelen en een flink stuk muziektheorie bijbracht. Rond 1950 kwam Doornbosch bij de afdeling lichte muziek van de VARA terecht, waar hij zich ergerde aan de hele nette en secure, ‘onpompachtige’ behandeling van volksliedjes door koren en orkesten. Hij stelde voor om wat aan mondeling overgeleverde liederen te doen, wat accoord was. Maar deze werden eerst nog wel nagezongen, en vanwege zijn accent mocht Doornbosch dat programma aanvankelijk ook nog niet zelf presenteren. Daar waren omroepers voor. Pas na verloop van tijd werd het echt helemaal zijn programma, in totaal zijn er zo’n 1300 afleveringen van ‘Onder de Groene Linde’ geweest, de serie heeft van 1957 tot 1993 gelopen.
Zijn geboortedorp heeft de ethnomusicoloog en radioman vanmiddag geëerd met een bankje dat zijn naam draagt. Het staat bij het dorpshuis onder een stel nog niet helemaal groene leilindes en de ingebruikneming geschiedde onder de tonen van het Gronings Volkslied:
In de kerk, tegenover het dorpshuis, speelde ’t Kliekske een geanimeerde set met onder andere de Reuzendans:
Tegenwoordig spelen ze vooral voor schoolkinderen, vertelde Herman Dewit. Misschien dat ze daarom nauwelijks op Youtube vertegenwoordigd zijn? Wel vond ik daar:
- Een docu van Omrop Fryslan over Ate Doornbosch en de Friese folkscene
- Herman de Wit in een museum voor volksmuziekinstrumenten
- ’t Kliekske van de jaren zeventig
groninganus 
Recente reacties