Adrillentwist

“Sancta sanctis!” In Winschoten dreigen ze, na de ternauwernood verijdelde afschaffing van Sint Vitus, opnieuw een heilig huisje te slopen. Onder aanvoering van het VVD-raadslid mevrouw Irene Vrooland wil het Comité Adrillen af van de maandag als dag voor de traditionele Allerheiligenmarkt. Volgens rtv Noord omdat op maandag de loop eruit is. Het Comité wil Winschoten weer als vanouds op Adrillen doen bruisen. En daarom moet het feest van de maandag naar de zaterdag of zondag.

Collega-raadslid Karel Kötz van GroenLinks, een echte vakbondsman, ziet helemaal niets in dit idee. Vrooland, geeft hij toe, is “een heel creatieve vrouw”, maar ze heeft ook “te weinig binding met de stad”. Meer toeloop op maandag, dat kan hij zich voorstellen, “maar in dit geval gaat het om een stukje afbraak”. Als mevrouw Vrooland haar zin krijgt, “dan is de Adrillenmarkt ten einde”, profeteert Kötz.

Zou ‘t? Het mag dan zijn dat de Winschoters al twee eeuwen op de eerste maandag in november hun Adrillen houden, maar dat had van meet af aan een commercieel motief. Dat zou Kötz toch moeten weten. Traditioneel eindigden veel dienstverbanden begin november. Dan beurden Oldambster arbeiders en boerenknechten hun loon, en met een grote jaarmarkt op die dag kon de middenstand van Sodom daar mooi een graantje van meepikken.

Allerheiligen, het feest van de martelaren en heiligen zonder eigen naamdag en dus eigenlijk een soort geestelijke kliekjesdag, valt steevast in op 1 november. Of je nu kiest voor de maandag of de zaterdag in de Allerheiligenweek, dat maakt qua oorspronkelijke naamgeving niet zoveel uit. Kötz vergeet bovendien dat de meeste mensen werken op maandag, en niet meer zo houden van een blauwe maandag houden. Feesten en de beest uithangen, dat is nu meer iets voor het weekend.

Open monumentendag

Schuur pal achter café Hamming in Garnwerd. Er staan stutten tegen de zijmuren en er hangt een gemeentelijke brief op de achterdeur dat betreden gevaarlijk, de toegang verboden en de sloopvergunning onderweg is. De schuur staat op een zeer strategisch punt, in de bocht van de weg naar de brug. Nu maar eens kijken wat voor wangedrocht de plaats innemen gaat.

Kerkhofbegrazing

Het gras op het kerkhof van Westerdijkshorn, waar alleen nog een eenzame kerktoren staat, wordt kort gehouden door schapen en geiten. Dat is natuurlijk wel zo goedkoop, en bovendien zit er ook een mooi kringloopaspect aan.

eeuwse gereformeerde kerkboeken wemelt het in elk geval van gefoeter over dergelijke usances, die het calvinisme ook wel zo’n beetje heeft weten uit te roeien. Blijkbaar was dat calvinisme ook in Westerdijkshorn slechts een vernisje, dat gemakkelijk af te krabben viel.

Verder even bij Kees Willemen langsgeweest, die een flink stuk tuin erbij kreeg. Daar stond onder meer bloeiende artisjok op. Had ik nog nooit eerder gezien, vandaar dit plaatje:

De route was dit keer: Zuidwolde, Noordwolde, Munnikeweg, Wolddijk, Westerdijkshorn, Onderwierum, Onderdendam, Fraamklap, Westerwijtwerd, Sint Annen, Thesinge, Noorddijk.

Sjompes

Het leek vanmiddag mooi weer te gaan worden, en dus op het fietsje, even wat platteland opsnuiven. Dat was pas de zesde of zevende keer deze zomer – tot nu toe bleef het ook bij relatief korte tochtjes voor mijn doen, ritjes van een kilometer of dertig, veertig.

Dit keer was het plan om een tourtje Zuidlaren – Zeegse – Tinaarlo – Vries – Donderen – Bunne – Winde – Eelde te gaan doen. En dan via de Hoornsedijk weer op huis aan. Maar bij Midlaren zag ik een enorme bui aandrijven en ben ik maar omgekeerd. Helaas net even te laat. Bij Blankeweer ging het druppen over in een gestaag plenzen.

Met wat andere mensen schuilde ik onder een bomenrij langs de weg, en toen het plenzen minderde tot miezeren, stapte ik weer op, wat ik beter niet had kunnen doen, omdat het een paar honderd meter verder, voorbij de uitgang van de Appèlbergen, echt zwaar begon te hozen. Er stond zeker een centimeter water op de weg.

Dus eerst weer onder een boom, maar het ging ook nog eens onweren, met slagen die flink dichtbij kwamen en dan lijkt het niet verstandig om onder een boom te gaan schuilen. Daarom maar gauw terug naar dat ouwe bakstenen bushokje, dat in de hoek van de weg staat. Tamelijk sjompes kwam ik daar aan. Er stonden al redelijk wat mensen, die met goedmoedige luim het ongemak van deze zomer verduurden.

Na een kwartier dreef de bui over en omdat het intussen aardig wat kouder was geworden, heb ik er de sokken er maar even flink ingezet. Opmerkelijk was nog, dat voorbij Harenermolen de straten helemaal droog bleken te zijn. Daar had het helemaal niet geregend. Gelukkig werd het er ook weer wat warmer.

Hooitijd

Bij de Noorder Zanddijk, tussen Essen en Roodehaan, wordt er nog met een ouderwetse hooipers gehooid. Het zal beslist minder efficiënt gaan dan met de machines die van die grote ronde plastic hooibalen produceren, maar ik vind het wel een stuk aangenamer om te zien.