Politie in actie op de Meeuwerderweg

Veel blauw op straat vandaag. Met weinig emplooi. Vandaar dat er mugshots werden gemaakt van passanten die zich ter plaatse verdacht ophielden.

Verschil moet er zijn. Naast het politietentje en volledig blootgesteld aan de ongure elementen zaten wat stadswachten. Hun taak was het graveren van postcodes op fietsen. Om 13.30 uur hadden ze er al vijf gedaan. Maar gelukkig mochten ze ook rollators onderhanden nemen.

Hond achter het stuur

“Weer zo een die het maar raar vind dat ik hier zit. Terwijl ik gewoon mijn plicht doe. En waak….

Niets van aantrekken, kijk voor je en blijf kalm en waardig op je post….

Deze gaat me nog fotograferen ook. Wat heb je toch een idioten. …

Even tot tien tellen. Dat helpt. Je moet je ook weer niet al te gauw uit de tent laten lokken.“

Huis in de buurt ontploft

Op de hoek van de Meeuwerderweg en de Polderstraat is vannacht om 00.30 uur een woning ontploft, waarna er een felle uitslaande brand uitbrak. Een bewoner van de Dijkstraat die net zijn gasten uitliet dacht eerst dat er twee auto’s frontaal op elkaar geklapt waren. Volgens de een was de brandweer binnen drie minuten aanwezig, volgens de ander duurde dat wel zeven minuten. Toen de brandweer dacht het vuur onder controle te hebben, flakkerde dat nog een keer op.

In de buurt gaat het praatje dat er een Marokkaans of Turks gezin woonde, en dat er een brandbom naar binnen gegooid zou zijn, maar dat is volstrekte onzin. Er woonde een alleenstaande man, die niet thuis was. Morgen komt de Technische Recherche nog bekijken wat de oorzaak van de ontploffing was, maar het kan haast niet anders of het huis zat vol gas.

Volgens de inschatting van enkele omstanders moet het huis als verloren worden beschouwd, omdat de brand dwars door de buitenmuur heensloeg. Bij de brand kwam wat asbest vrij, daarom zijn er hekken rond het pand en enkele parkeerplaatsen neergezet. Op zich mochten de eigenaars van de daar geparkeerde auto’s die wagens wel weghalen, al ried de brandweer ze dat af. Een asbestverwijderaar gaat de boel nog schoonzuigen.

Rondje door de buurt

Pasgesnoeide boom op het Frederiksplein:

Bric-a-brac die al twintig, dertig jaar zo in een etalage van een voormalige winkel aan de Verlengde Nieuwstraat ligt. Iemand neemt nog steeds de moeite om de boel af te stoffen:

Dit stel fietste er net doorheen. Als je hem zo maken wil, dan lukt dat niet:

Vreemde eenden bij een woonboot op het Winschoterdiep:

Gelkinghe weer online

Feitenrelaas van de laatste paar dagen

Maandag (27 maart)
belde Bram Hulzebos van het Dagblad me om ongeveer tien over vijf ’s middags met de vraag of mijn weblog uit de lucht was. Wist ik nog niet, het klopte. Ik moest er wat meewarig om lachen, want er stond weinig brisants meer op. Wel vond ik het vervelend dat ik niet zelf niet nog verder kon bijschaven, want de toegang tot mijn beheerpagina was me ook ontzegd. Zodoende kon ik geeneens gevolg geven aan de voor mij nogal onduidelijke instructies van Web-log. Overigens stond er na een half uur een stukkie op de Dagblad-site. (Het beloofde followupje in de papieren krant kwam er vandaag pas in.)

’s Avonds sloeg mijn berusting om in lichte vrolijkheid, dankzij de solidariteit van het web. Er kwam een kleine stroom van adhesiemailtjes op gang, maar ook verschenen er openlijke steunbetuigingen her en der, zoals op de blogs van Bert Westerink, Linda Voortman, Gronical en Henk Willem Smits. Op de nieuwsgroep nl.regio.groningen namen Nieuwtje, FredW, Joske, RL, Remco Kouwenhoven en Yorien het voor me op. Ik ben beslist nog mensen vergeten, Camerados schiet me nu nog te binnen, maar sowieso wil ik iedereen bedanken voor de onderhandse en publiekelijke harten onder de riem.

Gisteravond (28 maart)
heb ik alle mailtjes van Web-log op een rijtje gezet en een destillaat gemaakt. Het probleem van Web-log kwam neer op “het noemen van personalia omtrent <meneer>, een teveel aan privé-gegevens, naam, toenaam, adres e.d., die te herleiden zijn naar iemand die daar geen toestemming voor had gegeven”.
Ik heb nooit een voornaam, adres, telefoonnummer of iets dergelijks van meneer genoemd. Ik nam dan eindelijk aan dat het om zijn achternaam ging. En stelde Web-log voor die achternaam dan maar systematisch te vervangen, bijvoorbeeld door YYYYYY. Een alternatief aanbod van me was om meneer alleen meneer te noemen, zonder meer.

Vandaag, 29 maart
kreeg ik een mailtje van Joris Leermakers, de oprichter, voorheen de eigenaar en nog steeds de hoogste baas van Web-log. Volgens hem was het niet de bedoeling geweest om me van mijn beheerpagina af te sluiten: “Onze excuses hiervoor”. Ik kreeg de toegang tot mijn beheerpagina terug. Mijn alternatieve voorstel werd geaccepteerd: “Het lijkt mij zeker acceptabel als de achternaam van meneer gewijzigd wordt in ‘meneer’. Nadat dit aan is gepast kan wat mij betreft uw weblog meteen weer online.”

Uiteraard heb ik de excuses in dank aanvaard. De naam van ‘meneer’ heb ik overal waar die nog stond weggehaald en/of vervangen door meneer, zonder meer. En daarop gaf Leermakers mij de sleutel hoe ik mijn weblog weer online kon krijgen.

Gelkinghe bestaat weer.

Nog even dit

Dat de waarheid niet gezegd mag worden, betekent nog niet dat ze niet bestaat.

Kommunikee

Ik kreeg gisteravond een mailtje van Web-log, de gratis gastheer van dit blog hier, dat er klachten bij hun waren binnengekomen. Klachten die aanleiding zouden kunnen vormen tot een smaadproces tegen Web-log. “Het gaat om de logs die jij hebt opgesteld omtrent ene meneer.” Daar zouden “teveel prive gegevens” in staan.

Als ik niet toegaf aan hun eis tot verwijdering zouden ze Gelkinghe helemaal uit de lucht gaan halen. Binnen 24 uur. Hoewel er volgens mij helemaal geen privacy-gevoelige gegevens van genoemde persoon hier stonden – geen adres, geen telefoonnummer en zelfs geen voornaam – ben ik maar gezwicht, en heb ik een aantal brisante passages over meneer verwijderd. Ik geloof absoluut niet dat ik me aan smaad schuldig heb gemaakt, integendeel, ik gaf de waarheid en niets dan de waarheid en kan alles verantwoorden. Maar mijn gemoedsrust en gezondheid zijn me meer waard dan die passages.

Naschrift 25 maart, 8.59 uur
Hoe neutraal het Dagblad van het Noorden is in deze kwestie, blijkt maar weer uit het stuk van vandaag. De woorden “vuilspuiterij” en “lasterlijke passages” zijn niet geciteerd uit de mond van meneer, zoals het zou horen, maar komen rechtstreeks voor rekening van Dagblad-journalist Bram Hulzebos. Die op dit punt niet is gecorrigeerd door de eindredactie.

Nog bedankt Bram, voor dit opiniestuk dat je krant voor nieuws laat doorgaan.
Met zulk broddelwerk is het ook geen wonder, dat het Dagblad jaarlijks 3 à 4 % van zijn oplage kwijtraakt. En dat er nu weer 20 mensen uitvliegen bij de Dagblad-redactie.

Gelkinghe aangeklaagd wegens smaad

De meneer van de zogenaamde Neutrale gaat schrijver dezes aanklagen wegens smaad. Hij is op zijn pik getrapt door de stukjes die op dit weblog staan over hem en zijn lullige flutkrant.

Meneer kan zijn borst natmaken. Ik lust hem rauw. Voor de zaak zal ik niet alleen de getuigen die al ik heb oproepen, maar nog een aantal extra op de koop toe. De trieste waarheid over deze persoon zal dan ten volle in het naakte daglicht komen te staan.

Overigens heb ik het bericht over de smaadklacht niet van meneer zelf, maar van de hoofdredacteur van de UK en een jurist van het RUG-bestuur. Hij deelde deze mensen – die totaal niets met de zaak te maken hebben – telefonisch mede dat hij mij wegens smaad aan zou klagen. Kennelijk met de bedoeling om mij op mijn werk in discrediet te brengen.

Voor wie het gemist mocht hebben hier nog even de stukjes waar het om gaat:
Een karakterloos, laf en overbodig prul
Buurtkrantenoorlog II
Buurtkrantenoorlog op til?

Naschrift 23 maart
Meneers’ hulpje verspreidt mijn uitgeprinte en gecopieerde teksten bij de middenstand.
Wat blijft er van de zogenaamde smaad over, als je die zelf vermenigvuldigt?

Maar enfin, uit hoofde van het copyright kan ik nu een mooie nota gaan schrijven.

Een karakterloos, laf en overbodig prul

Vanmiddag lag De Neutrale dan eindelijk op de deurmat. De acht maanden voorbereidingstijd kan je er niet bepaald aan afzien.

Aanvankelijk was de werktitel De Neutrale Oosterpoort. Die titel blijkt nu veranderd in De Neutrale Zuid-Oost. Enerzijds verraadt dat de ambitie om een ruimer verspreidingsgebied te hebben dan de Oosterpoort alleen, anderzijds is dat Zuid-Oost een verzamelnaam voor wijken die nauwelijks wat met elkaar te maken hebben.

Droeg het nul-nummer nog een kop met gotische letters, die riepen bij een middenstander de associatie met een nazi-blaadje op. En daarom hebben de samenstellers maar besloten tot kopletters in een soort honingraat-structuur, een ensemble dat totaal niet duidelijk overkomt.

Voor de foto op de voorpagina heeft men een billboard geprojecteerd op de oude graansilo aan de Griffeweg. Daar zal vooral Hent Hamming, de directeur van Adfomedia, plezier aan beleven – de omwonenden die zoveel moeite hebben gedaan om dat illegale billboard van zijn pand af te krijgen zullen er het hunne van denken. Het idee is overigens gewoon gejat uit een ouwe Oosterpoorter.

Op pagina 2 van De Neutrale een verrassing. Bovenaan staat in een vette zwarte balk een oproep voor een nieuwe, “leukere” titel. Want: “De Neutrale als naam is een cadeau van het dagblad”. Zo zie je, Bram Hulzebos van het Dagblad, hoe je kwootjes zich tegen je keren en hoe je gratis reclame gewaardeerd wordt. Stank voor dank zullen we maar zeggen. Je werkgever, Bram, zal er ook wel heel blij mee zijn dat de Neutrale voor de rubrieksadvertenties de naam Haasjes ontleent aan wijlen het Nieuwsblad.

Hoe ideeënloos de redactie van De Neutrale feitelijk is, blijkt eveneens uit het redactioneel onder die vette zwarte balk. In kreupel Nederlands roept het de lezers nogmaals op “een passendere naam” in te sturen. Dat redactioneel is geschreven door een anonieme ik, maar ondertekend met “de redactie”. En die anonieme ik vindt “een inleiding altijd vervelend om te schrijven, maar ja”. Ook schrijft deze inspiratieloze anonimicus dat zijn blaadje De Oosterpoorter geen concurrentie wil aandoen, maar slechts “een aanvulling” wil zijn. Dat is natuurlijk zo doorzichtig als wat, want zelfs een kind kan meteen zien dat het De Neutrale te doen is om de advertenties. Als de enige echte wijkkrant eenmaal kapot is gemaakt, kunnen de advertentie-prijzen flink omhoog.

Ik blader verder. Op pagina 3 een al even anonieme Bozo, die een pseudo-intellectuele verhandeling geeft over neutraliteit. “Neutraliteit is een theoretisch en onpraktisch, meestal verwerpelijk begrip”, aldus Bozo. Die, als ik hem goed begrijp, ook principes maar “zinloos” vindt. Aan het stukje is overigens duidelijk te zien dat De Neutrale nog voor de verkiezingen uit had moeten komen, want het geeft ook een advies om te stemmen, al mag dat weer niet “op een partij die een mening heeft over een onderwerp”.

Verder zijn er wat columns, onder andere van een PCQ, een student die nu al moeite heeft om aan zijn stof te komen, en van een Opa Oost die zich terecht afvraagt: “Wat is er opeens mis met de oude Oosterpoorter? Was dat blad opeens niet meer neutraal?” De redactie kan haar borst natmaken, immers, deze Opa Oost lijkt een Trojaans paard dat al meteen de confrontatie zoekt: “Ze kunnen deze stukjes niet weigeren, want deze opa is toevallig wel officeel columnist, en dan mag je alles schrijven. Of tekenen. En nog anoniem ook!”

En daarmee hebben we de inhoud eigenlijk wel gehad. Nieuws bevat het blad helemaal niet en de rest van de inhoud bestaat uit pagina’s met recepten, puzzels, de onvermijdelijke kleurplaat, en een dermate grote hoeveelheid advertorials, dat De Neutrale binnen de kortste keren door de algehele Oosterpoorter middenstand heen moet zijn. Uit een van die advertorials blijkt overigens goed hoe schaamteloos de samenstellers tewerk gingen: “Korte tijd geleden werden wij benaderd door een aantal mensen van de nieuwe oosterpoorter buurtkrant”.

Al met al is ‘De Neutrale’ helemaal geen buurtkrant, maar een onvoldragen produkt dat geestelijke armoe uitademt. Vanuit journalistiek oogpunt is het een karakterloos, laf en overbodig prul.

Lees ook:
Buurtkrantenoorlog 2
Buurtkrantenoorlog 1

Verhuizing conservatorium superkans voor de buurt

Dit zit er al een hele poos aan te komen. De Oosterpoorter bracht dit nieuws al een jaar of twee geleden, zij het terloops in het kader van een supermarktdiscussie, na het opvangen van een gerucht.
Als het conservatorium naar het nieuwe ‘Quartier Latin’ aan de Reitemakersrijge verhuist, dan kan dat bijzonder prettig zijn voor de Oosterpoort. Dan is het namelijk mogelijk op de plek van het conservatorium een goede supermarkt te krijgen. Daaraan bestaat bij ons in de wijk grote behoefte. De huidige Super De Boer is veel te krap bemeten voor de 5400 inwoners die hij zou moeten bedienen, en mensen klagen nogal eens over het assortiment. Probleem is alleen dat er grote verschillen van mening bestaan over zo’n nieuwe supermarkt. Ouderen met alleen AOW pleiten voor een Aldi. De jongere mensen die wat beter in de slappe was zitten willen een AH.

Strijd om een stadsdoorbraak

“Ik weet nog toen ik net begon als wethouder”, zegt scheidend RO-wethouder Willem Smink in het Dagblad van vandaag: “Tien demonstranten op de Grote Markt tegen het Griffetraject. Ze riepen ‘De Kop moet erop!‘”

Ik denk dat het geheugen Willem toch wat parten speelt. Er deden in 1994 ongeveer 75 Oosterpoorters mee aan die fakkeloptocht voor het behoud van de oude Kop Oosterpoort. Dat weet ik, omdat ik er zelf bij was en de mede-demonstranten geteld heb. Dat aantal viel danig tegen, herinner ik me nog, maar zo weinig als Willem wil, waren het er nou ook weer niet.

In de gemeenteraad kreeg de variant van Willem – het Griffetracé zoals het er nu bijligt – de meerderheid, maar slechts met één enkele stem. Ook met de buurtvariant was er wel woningbouw gekomen op het terrein van houthandel Kunst Obermann, nu herdoopt tot Kop van Oost.

Indertijd waren we als Buurtoverleg Oosterpoort wel teleurgesteld, dat we zo weinig mensen uit de buurt meekregen op ons avondlijke tochtje door de Herestraat naar de Grote Markt. Juist de meest radicale elementen schitterden door afwezigheid. Het was voor mij het zoveelste bewijs, dat je mensen met hele grote bekken niet kunt vertrouwen, als het er echt op aankomt.

Rondje Oosterpoort

Grote kunstmug tegen gevel Hereweg:

Plotseling opgedoken straatnaambordje op de steiger bij de Oosterhaven, dat blijk geeft van Friese annexatiedriften. Groningers let op uw saeck:

Kleurstaaltjes Oosterhaven:

Doorkijkje etalage Meeuwerderweg:

Buurtkrantenoorlog II

Er staat nu ook een artikeltje over onze buurtkrantenoorlog op de stadspagina van het Dagblad van het Noorden. Belangrijkste feit: de middenstandsvereniging, het KoopCentrum Oosterpoort (KCO), schaart zich niet achter het nieuwe blad.

Dat is verheugend nieuws, want als het KCO als belangenvereniging met ‘De Neutrale‘ in zee zou gaan, zou dat een aanzienlijke ondergraving van de financiële positie van De Oosterpoorter kunnen betekenen. Immers, de meeste middenstanders besteden hun advertentiegeld maar één keer. Ze zullen echt niet in twee buurtbladen tegelijkertijd gaan adverteren. Met het stempel van KCO-goedkeuring zouden ze allicht met De Neutrale in zee gaan. En zonder advertenties geen Oosterpoorter, want die vormen ongeveer 80 % van de inkomsten.

Wel heb ik nog enkele opmerkingen bij uitlatingen van meneer … in het artikel.

Zo zegt deze meneer nu dat hij De Oosterpoorter een “hartstikke leuk blad” vindt. Daar kijk ik geweldig van op! De bezorging bij de sponsors-winkeliers deed ik namelijk altijd zelf, meteen op vrijdagmiddag als de krant in elkaar gezet en bij de bezorgers afgeleverd was. Zo gooide ik De Oosterpoorter dus ook door de brievenbus van deze meneer, die zelf niet wilde adverteren. Op zo’n middag kwam hij naar buiten, drukte me zijn exemplaar van De Oosterporter terug in de hand en schamperde dat hij “dat flutblaadje” niet meer hoefde.

Ook beweert deze meneer in het DvhN dat De Oosterpoorter bepaalde kopij niet plaatste. Gistermiddag vroeg ik de verslaggever of meneer ook concrete voorbeelden had genoemd. Nee, zei de verslaggever. Dat kan ook niet, zeg ik tegen de verslaggever, want die voorbeelden heeft meneer ook niet.

Natuurlijk heb ik die voorbeelden zelf wel. Voor de oproepenpagina kortte ik al te uitvoerige propagandistische stukken en preken voor de eigen parochie in, anders wordt de ene buurtclub (Speeltuin) jaloers op de andere (Poortershoes). Ook is twee jaar geleden een serie van Hubert Klaver geweigerd, omdat zijn verhalen te slecht van kwaliteit waren en bovendien al eens ergens anders in hadden gestaan. Geen beslissing van mij overigens, maar van de voltallige redactie op rapport van een commissie waar ik geen deel van uitmaakte.

Het zal niemand verbazen, maar met meneer … heb ik in het verleden al verschillende aanvaringen gehad. De eerste kennismaking was al bijzonder. Met zijn zeer sympathieke voorganger – een soort blonde knuffelbeer, eigenlijk een beetje te zacht voor het harde zakenleven, maar wel ‘een mensch’ – had ik de deal, dat die onze jaarlijkse wervingsfolders copieerde, in ruil voor één gratis sponsor-advertentie in het septembernummer. Op een dag stond meneer … opeens achter de balie van de zaak en verklaarde dat hij de zaak overgenomen had. Volgens hem was het er maar een verouderd zootje.
Deze meneer wilde niet dezelfde deal, als we met zijn voorganger hadden. Zijn goed recht. Maar ik moest die folder gecopieerd krijgen, had geen geld bij me, zou anders naar de binnenstad gaan en vroeg of hij toch copiëren wilde en dan een rekening voor het Buurtoverleg wilde uitschrijven.
Daartoe bleek hij bereid. De nota kreeg ik mee, en gooide die in het bakje van onze penningmeester. Er stond op: ‘Binnen drie weken betalen”. Het was augustus, eind vakantietijd, binnen die drie weken had onze penningmeester niet betaald. Een dag na expiratie van deze betalingstermijn stond meneer bij het Wijkpand op de stoep. Blazend van agressie, met veel misbaar en op hoge toon eiste hij betaling. Links en rechts bleven mensen staan kijken. Ik heb meteen de penningmeester gebeld en die heeft het toen ook dadelijk in orde gemaakt. We hebben bij die gelegenheid ook afgesproken, dat we als Buurtoverleg nooit en te nimmer meer zaken met deze meneer zouden doen.

Toen ik in september aangaf dat ik wilde stoppen met de organisatie, de opmaak, advertentie-acquisitie en de redactie van de Oosterpoorter (maar niet met alle schrijverij!), rook meneer zijn kans. Eerst dacht hij misschien heel gemakkelijk in bezit te komen van de titel van De Oosterpoorter, met alle goodwill die daaraan vastzit. Nu zit hij op het spoor van een totaal nieuw blad. Welnu, laat hem dat vooral gaan maken. Zijn zogenaamde ‘Neutrale‘ wordt een blad zonder al teveel inhoud, met een oubollige opmaak en stikkend van de fouten. Het gaat binnen de kortste keren over de kop.

Overigens wordt spam meneer … hier geweigerd. Oproepen die meneer hier nog eens in het reactievenster plaatst om medewerking voor zijn prulschrift, zullen dus linea recta verdwijnen naar de plek waar ze thuishoren: in de prullebak.

Het Zwijnshoofd – een zoete inval

Bij mij in de straat verscheen er een nieuw ornament boven een deur. Een zeer tevreden ogende varkenskop, zoals ze vroeger ook op zakjes voor ‘verse vleeswaren’ stonden.

In een rij met bijna eendere huizen verstrekt zo’n ornament individualiteit aan een pand. De bewoner hoeft geen huisnummer meer op te geven aan iemand die hem iets bezorgen wil. Hij kan zeggen: “Gooi maar in de bus bij het Zwijnshoofd”.

Ooit waren er helemaal geen huisnummers. En kon je in een stad bijna niet anders je weg vinden dan op zo’n beeldmerk af te gaan. Het ornament in mijn straat herinnerde mij eraan, dat er eerder zoiets in Groningen is geweest. Aan de Kleine Kromme Elleboog, op de hoek van de Turftorenstraat hing in de tweede helft van de achttiende eeuw namelijk ‘Het wilde Zwijnshoofd’ uit.

In het aldus gemarkeerde pand woonde rond 1775 de kok Diederik Karstens. Met hedendaagse termen zou je hem een cateraar of traiteur kunnen noemen. Voor particulieren kookte, bakte en braadde hij er allerhande lekkere hapjes, met name pasteien. Maar hij hield er ook ‘ordinaris’, een eettafel waar heren konden aanschuiven voor een “proper Soupé” tegen de prijs van zestien stuivers de man, een dagloon voor de toenmalige Jan Modaal. In deze gastvrijheid te zijnen huize was Karstens dus een voorganger van onze hedendaagse restaurateurs, al kon je bij hem beslist niet op de bonnefooi een vorkje komen prikken, want ruim op tijd reserveren was bij Het wilde Zwijnshoofd verplicht:

“De Heeren believen zig des avonds van te vooren te laaten aantekenen”.

Een uitgehangen zwijnshoofd was bij uitstek een beeldmerk voor horeca, zo leert een kleine rondgang op internet. In Bergen op Zoom bestaat er al 125 jaar een café dat zo heet. Voor de oorlog was er ook nog een hotel ’t Zwijnshoofd te Lochem. En ongeveer in dezelfde tijd dat kok Karstens in Groningen met zijn pasteien en eettafel adverteerde, had je in Rotterdam een gelijknamige herberg, waar vrijmetselaars bijeenkwamen, erkende lekkerbekken.

Wie zo’n beeldmerk boven de deur bevestigt, geeft kortom blijk van gastvrijheid. Binnenkort zal ik die nieuwe zoete inval bij mij in de straat eens gaan testen.

Intussen vraag ik me af: zou reserveren misschien verplicht zijn?

Buurtkrantenoorlog op til?

Enkele middenstanders uit de Oosterpoort willen zelf een krant gaan uitgeven. De frequentie van De Oosterpoorter zou te laag geworden zijn. Ging onze wijkkrant onlangs van 10 naar 6 nummers per jaar terug, deze middenstanders vinden dat aantal edities te klein. Voor hun eigen, nieuwe krant hebben ze een frequentie van 12 nummers per jaar op het oog.

Hoewel deze middenstanders geen enkele ervaring hebben met het maken van kranten en zich danig zullen verkijken op kosten, moeite en afbreukrisico, willen ze hun nieuwe krant niet alleen in de Oosterpoort, maar ook over het spoor in de Herepoortwijk gaan verspreiden. Zij proberen de middenstandsvereniging in onze buurt, het KCO, mee te krijgen.

Besluit het KCO om deel te nemen in dit ongewisse project, dan valt te voorzien dat de meeste middenstanders in het nieuwe blad gaan adverteren en niet meer of althans beduidend veel minder in De Oosterpoorter. Wat dan het einde betekent van de papieren Oosterpoorter in de huidige vorm. Immers, viervijfde van het geld voor deze enig algemene buurtkrant komt van de middenstand.

In dit geval is er dan nog een constructie denkbaar, waarin het Buurtoverleg een website blijft onderhouden en een soort jaarboek uitgeeft, beide onder de aloude en onvervreemdbare titel van De Oosterpoorter. Dat is namelijk nog net mogelijk van de circa 2300 euro, die er jaarlijks aan gemeentelijke subsidie in De Oosterpoorter zit.