Buurtnatuur in januarizon

Ommetje gemaakt langs plekjes groen in de buurt en daar de zon betrapt.

Holly Moors hield het bij de hortensiabladeren in zijn Harense tuin.
En Jan Hendriks maakte een serie van pestvogels in een naburig bessenbosje.

Open Dag Grafisch Centrum

Vandaag had het Grafisch Centrum aan de Warmoesstraat hier in Groningen een Open Dag. Je kan er cursussen volgen in onder meer zeefdruk, steendruk en etsen. Gedrukt wordt er bijvoorbeeld op een oude pers van Hendrik Werkman. Ook werken ze er nog duidelijk met loodzetsel.

Oosterpoortstadion

Zuidoostenwind bij FC Groningen tegen Heerenveen, de eerste officiële eredivisiewedstrijd in stadion de Euroborg, hier vlakbij. De eerste wedstrijd waarbij de zaak ook vol zit. Het gejuich en het vuurwerk zijn bij mij in de straat goed te horen.

Voorspelling: de café’s aan de Meeuwerderweg krijgen er flink wat klandizie bij. De gemeente probeerde voetgangers wel ‘om te leiden’ langs het Winschoterdiep, maar er komen hele groepen supporters de Meeuwerderweg langs, viel net te constateren. Straks na de wedstrijd even naar café Merleijn, om te kijken hoe druk het precies wordt.

Update vrijdag 23.00 uur
Het was beduidend drukker dan anders op dit uur vrijdagavond aan de Meeuwerderweg, maar niets verontrustends. Eigenlijk kwam het pas een half uur na de wedstrijd op gang, en het loopt nu nog steeds door. Merleijn telde om 22.00 uur 12 gasten, dat waren er ca. 40 om 23.00 uur. Meest mensen die bij zo’n bruine kroeg passen, blijkbaar sorteert het zich vanzelf uit. Ook tegenover deze kroeg bij de Friet van Piet aardig wat extra aanloop, zonder dat het nou echt storm liep.

De wedstrijd werd door Groningen gewonnen met 2 – 0, en de ploeg staat nu vierde op de ranglijst. Wat sinds Djurovski of zo niet voorgekomen is. Men begint hier alweer te lullen over Europees voetbal.

Borstelwagentje

Het memorabelst van oudejaarsavond was hier, naast de webcam die Siebrand Wiegman op de mooiste stukken vuurwerk in zijn blikveld richtte, de ongelooflijk luide honderdduizendklapper die iemand een eindje verderop in mijn straat afstak.

Het ding liet een kolossaal tapijt van rode papierschilfers achter. Op Nieuwjaarsdag bleef ’t spul liggen, door het vocht onstond er een rooiige drab waar auto’s sporen in reden, maar gisteravond veegde een daar woonachtig stel de smurrie toch nog op. Ze hadden al een vuilniszak vol toen ik langskwam, maar moesten toen nog ettelijke vierkante meters doen. Heb gevraagd of ze geen bladblazer wilden lenen en even een praatje met ze gemaakt.

Die honderdduizendklapper bleek van hun gast. Hij was er hun huis mee uitgelopen en ze hadden hem nog achterna geroepen of hij het ding asjeblieft om de hoek en op de Meeuwerderweg wilde afsteken, maar dat was al te laat, daar begon het helse kabaal al.

Heel sneu voor deze keurige opruimers is, dat ze zich de moeite hadden kunnen besparen. Want vanmiddag kwam er een borstelwagentje van de Milieudienst langs. Dat komt ervan, als de buurtclub jaar na jaar klaagt dat de vuurwerkrommel er in de lente nog steeds ligt. Het borstelwagentje versmaadde overigens hooghartig de uitgespreide kerstboomkluit op mijn buurman zijn stoep. Zo blijft er toch nog wat te klagen.

NB: De foto is van begin augustus, Jacobstraat

Zoek de verschillen

Oftewel: Wat doe je als je een schaatsteam sponsort, en je krijgt de ploeg voor het maken van de publiciteitsfoto’s niet compleet bij elkaar? Juist, je plakt de absenten erbij. Dat je bootje dan wat al te zwaar beladen lijkt, ach, wie zal dat merken?

Witte Kerst

Beter laat dan nooit. Toch nog een witte Kerst, de eerste sinds jaren…

Buurtkerstman

Onze buurtkerstman laaft dorstige kelen met warme chocomel en glühwein:

Hartstochtelijke bewondering is zijn deel:

Wassalon

Mien pracht van een wasserette heeft nu ook een website. Daarmee behoort ze tot de minderheid van de gewereldwijdewebbiseerde zaken aan de Meeuwerderweg. De familie Tiemes die de salon drijft is een beetje voorzichtig met het prijsgeven van haar tarieven, per slot van rekening surft de concurrentie mee, maar ik kan u verklappen dat ik 6,75 euro voor mijn wasje dok en het spul dan gedroogd en gevouwen van ze terugkrijg. Wat als grote voordeel heeft dat ik in mijn – kuch – studio niet tegen opgehangen kleren hoef aan te kijken.

Andere zaken aan de Meeuwerderweg met een website
Lux Avitro
Foto Vaszlovszky
Weening Keukens
Stripwinkel *
Hettema Wonen aan het water
4U-Com computers
Super de Boer
Webbict *

* = Webzaak zonder fysieke winkelruimte

Een zondvloed aan de Meeuwerderweg

De website is helaas alweer uit de lucht, maar er stond een totaal onbekende en zeer bijzondere foto uit 1924 op van een ondergelopen Meeuwerderweg – ziehier een grote en opschaalbare versie.

Doordat de kleine huizen op de foto allemaal gesloopt of samengevoegd en opgetopt zijn, is de situatie nu nog slechts aan de hoge panden te herkennen. Dan gaat het met name om het blok met het balkonnetje rechts van het midden, waarin nu Café Merleijn zit, en de puntdaken centraal in de verte, die bij de Frederikstraat horen.

De blik is zuidwaarts gericht. Getuige het hekje rechts op de voorgrond stond de fotograaf een meter voorbij de hoek van de Jacobstraat. Links zien we het hoekje van de Joachim Altinghstraat, waar zich nu DA-drogisterij Wildeboer bevindt. Voor het pandje staat nog een Jugendstil-achtige telefoon- of telegraafpaal. Op de plek van de kleine woningen rechts bevinden zich nu onder andere het Kaes- en Stoethuus, de Tabaksgemak, de Mitra en biologische winkel De Ingen.

Dat er ook indertijd in de pandjes hier al middenstand zat, laten de uithangborden zien. Op de uitvergrote foto zijn de opschriften gedeeltelijk leesbaar, maar met wat hulp van het Groninger Adresboek van 1924 is het hele strookje mooi in kaart te brengen:

• 103 – D. Brouwer, ‘fijnwasscher’ met een machinale was- en strijkinrichting;
• 105 – wed. J. Bakker (vaag in de deuropening te zien, de besnorde man aan de stoeprand met de bretels over zijn overhemd zou haar zoon kunnen zijn);
• 107 – H. Carels, kapper (de man met vlinderstrik en giletje, achter hem staat waarschijnlijk een klant);
• 109 – C. Born, in boter, kaas en eieren, fijne vleeswaren, wijnen en likeuren;
• 111 en 113 – H. van Nieff, vishandel, tevens karrenverhuurder en schoorsteenveger (de karren zullen op de binnenplaats achter hebben gestaan);
• 115 – R. Nieborg, werkman;
• 117 – wed. L. van der Wal;
• 119 – wed. W. Grol, magazijn voor gemaakte en gebreide manufacturen (haar inwonende zoon was chef in een tricotagefabriek, vermoedelijk die van Reinier Muller, achteraan de Meeuwerderweg);
• 121 – J. Benus, kruidenierswaren in ‘De Hoop’;
• 123 – wed. B. Oosterveld, suikerwaren.

Links en voorbij de Joachim Altingstraat zaten hier:

• 108 – R. Thiescheffer in wollen garens en tricotages;
• 110 – J. Strikwerda, stoker;
• 112 – G. Sekuur, groentehandel;
• 114 – wed. J.E. Wolff;
• 116 – J. Kamphuis, horlogemaker.

Iedereen kwam de winkels en de huizen uit om zich te laten vereeuwigen, in totaal staan er zo’n zeventig mensen op de foto. Opmerkelijk is, dat de mannen bijna even vaak petten als hoeden dragen, een teken dat de buurt ook toen al een gemengde bevolking kende. Wel staan de hoeden achteraan – ze kwamen wat later – en behoren de petten meest toe aan mannen die bij de gemeentereiniging werkten. Midden op de weg zette de dorpsgek twee kratjes in het water neer, waarop hij soldatesk met een bezem over zijn schouder poseert. Links van hem een slagersbakfiets. Op de achtergrond zien we vooral vrouwen, waarvan een enkele een kind op de arm draagt. Rechtsonder zijn dan nog enkele duimafdrukken te ontwaren van de onbekende fotograaf.

Om precies te zijn dateert de foto van vrijdag 18 juli 1924. Klokke drie uur die middag goot een “ware wolkbreuk”, “zooals sedert vele jaren hier niet is waargenomen”, “geweldige watermassa’s” uit over het centrum en het zuiden van de stad. “Bij bakken viel het water uit de lucht.” Zelfs op hooggelegen plekken, zoals de Grote Markt en de Vismarkt, bereikte het de stoepranden.

Trams waadden er langzaam doorheen. Overal zag je kinderen met papieren bootjes in de weer, en winkeljongens fietsten met hoog opgestroopte broekspijpen. Het lager gelegen Zuiderdiep stond zelfs van gevel tot gevel blank. Hier liep het water het souterrain met de drukkerij van het Nieuwsblad van het Noorden binnen, zodat de machines er binnen de kortste keren een meter in stonden. Aanvankelijk wilde de brandweer de krant helemaal niet helpen, ook niet tegen vergoeding, en daarom wendde uitgever Hazewinkel zich tot de burgemeester, die de spuitgasten een dienstbevel gaf. Heel veel papier bleek intussen bedorven. Pas ’s avonds om negen uur gingen de eerste kranten naar de abonnees in de stad.

Heerlijk avondje

Zwaar de balen. Vorige week zei de overgebleven bezorger dat hij dinsdag wel kon lopen. Dus heb ik dit weekend wel een deel van zijn wijk gedaan, om hem tegemoet te komen, maar lang niet alles. Vandaag bel ik hem om hem te vragen wanneer ik het restante vrachtje bij hem zal afleveren, blijkt dat hij niet kan, omdat hij morgen voor een middenstander in de buurt gaat lopen. Zodat ik alsnog op sinterklaasavond de rest van de wijk kan doen. Dat op mijn werk de hele tent om vijf uur uitgestorven bleek, op de opmaakredacteur na, en de fietsenkelder al afgesloten was, bevorderde de stemming niet. Nee, een fijn heerlijk avondje wordt dit.

Geen sinecure

Vijf uur langs brievenbussen lopen sjouwen, en nu spierpijn in de arm, waarop ik de tas met wijkkranten droeg. De meeste straten zijn afgewerkt. Geert H. bood aan een stuk of wat straten over te nemen, zodoende resteren er nog maar een paar voor morgen.

De laatste keer dat ik dit werk deed was een jaar of vier, vijf geleden. Mij viel op dat er intussen heel veel nee-nee stickers bijgekomen zijn, vooral op de brievenbussen van huizen en appartementen waar studenten en jongeren wonen. Ik schat het aandeel wel op een kwart van de adressen, in mijn deel van de wijk.

Zonder advertenties kan de wijkkrant niet bestaan, dus mag hij niet door zulke brievenbussen. En dat betekent dat een substantieel deel van de mensen van wijk- en andere lokale info verstoken blijft. Wat dan wel weer goed doet, is dat sommige mensen hun nee-nee sticker met een ander, handgeschreven papiertje nuanceren: “Graag wel de Oosterpoorter”.

Bij praatjes onderweg twee nieuwsitems opgedaan: iemand vond de nieuwe uitritten naar de Meeuwerderweg onoverzichtelijk, wat volgens haar ook kwam door het gebrek aan parkeerdiscipline. Ze had hierover al contact met de buurtagent gehad.
En dan is er het verval dat hier en daar weer heel duidelijk zichtbaar wordt. Zo’n tien jaar geleden is de vele oudbouw in de wijk behoorlijk opgeknapt met gemeentesubsidie, maar sommige eigenaars hebben er sindsdien ook niets meer aan gedaan. De vraag voor de buurtclub was al eens, hoe je dat aan moet pakken. Want rond 1970 en rond 1987 dreigde de buurt om zulke toestanden te worden gesloopt, en een derde keer moet je zo’n dreiging zien te voorkomen, ook vanwege het spreekwoordelijke scheepsrecht.

Opnieuw kennis gemaakt met twee oude ergernissen bij het bezorgen. Er zijn nogal wat mensen die een boven- en een benedenwoning aan elkaar getrokken hebben, en een van beide brievenbussen dan buiten gebruik stellen, wat ze naar buiten toe helaas totaal niet kenbaar maken. Zodat je als bezorger eerst een momentje aan het klepje of met je wijkkrant door de vanachter afgedichte gleuf zit te wrikken, voordat je beseft dat je op een dwaalspoor zit. Als je alle vergeefse bezorgerspogingen bij zulke brievenbussen bij elkaar optelt, kom je tot aardig wat werk voor niets.

De andere ergernis zijn de trapportieken, waarvan we er gelukkig niet al te veel hebben in onze wijk. Meestal ligt er flink wat zand en stof op de traptreden, en vaak ook nog kranten en reclame van collegabezorgers die het vertikken om de brievenbussen boven op te zoeken. Helemaal ongelijk kan je ze nou ook weer niet geven, want de helft van de portieken is niet verlicht, en dan heb je ook nog te maken met afgebrokkelde traptreden. Reken maar dat je knap voorzichtig zo’n trap weer afdaalt.

Bezorgen, allerminst een sinecure.

Rapen, vouwen en nieten

3000 Oosterpoorters klaar, nog 500 te gaan.

Sinds ik er als drijvende kracht mee ophield, begin september, is er geen Oosterpoorter meer verschenen. Sommige lieden wisten al te te vertellen dat de wijkkrant ter ziele was. Sommige lieden maken er altijd meer van, dan het is. Ze beseffen waarschijnlijk niet eens hoe gevaarlijk hun baarlijke nonsens kan zijn, want als iemand het in zijn hoofd haalt de gevestigde, maar vacante titel met alle goodwill in te pikken voor een eigen blad, hebben we de grootst mogelijke trammelant.

De Oosterpoorter is niet ter ziele, integendeel. Vorige maand heeft zich namelijk al een opvolger voor mij aangediend. Die kreeg intussen ook weer een baan, zodat hij er minder tijd in kan steken dan verwacht. Maar omdat er al een nieuwe planning stond, er al afspraken waren gemaakt en er bovendien voldoende kopij lag, is besloten om toch maar een nieuwe Oosterpoorter uit te brengen. En daar had ik toch een vrij grote rol in. Mijn opvolger heeft dit keer de opmaak en grotendeels de eindredactie op zich genomen, ik deed het nieuws voornamelijk en de advertentie-organisatie. Bovendien heb ik hem natuurlijk ingewerkt.

Al met al zaten daar voor mij toch nog twee werkdagen in. Met dat brocheren van vandaag kwam daar een derde bij. Veertien jaar lang deden we dat brocheren zelf, eerst met twee man handmatig aan raapkast, schudder en foldnack, de laatste jaren lettend op een brocheermachine (prachtige uitvinding!). Hoe dan ook, puur fabriekswerk, waarvoor vrijwilligers niet bepaald in de rij staan. Hoe gezellig het anders ook kan zijn voor een dag in de maand. Door dat werk zelf te doen, bespaar je echter flink. Nu de Oosterpoorter in frequentie achteruit gaat van tien naar zes nummers per jaar, houdt de uitgever (het Buurtoverleg) evenwel wat geld over op haar begrotingspost voor de wijkkrant, geld waarmee dat brocheren straks vast wel aan de drukker overgelaten kan worden.

Helaas komt er nog wel een puutje achteraan. De vierde dag werk bestaat dit weekend uit bezorging. Want één bezorger – de gluurder – heeft ontslag genomen en een andere, zeer betrouwbare, is dit weekend op stap met zijn kleinkinderen. Dus kan ik dit weekend ook nog eens brievenbussen langs. Ben dan wel blij dat het wat minder koud wordt.

Er staan twee vacatures in de krant, met een beetje mazzel melden zich een nieuwsjager en een advertentiewerver aan. Dan kan ik ook die taken definitief afstoten en me beperken tot de historische stukken over de buurt, wat mijn bedoeling was. Want aan die stukken beleef ik nog wel veel plezier. Ik heb ook zoveel materiaal, dat ik nog jaren vooruit kan met verhalen. Het is zonde, om dat te laten liggen.

Buurtsinterklaas

Vanmiddag was de intocht van onze buurtsinterklaas.

Vorig jaar liepen er nog twee rond. Tegelijkertijd. Het scheelde niet veel of het was op een verbitterde buurtsinterklazenveldslag uitgelopen.

Het kwam zo. De kopstukken van de speeltuin, die de intocht organiseert, en van de middenstandsclub, die de intocht grotendeels betaalde, konden niet meer samen door één deur. Want onze traditionele buurtsinterklaas, gelieerd aan de speeltuin, weigerde al jaren halsstarrig winkels te bezoeken. Hij was een kindervriend, zo moest men weten, en voor al te veel commerciële escapades had hij geen tijd. Dit zeer tot verdriet van de middenstandsvoorzitter, bij wie de gedachte postvatte: We zijn wel goed voor het geld, maar krijgen er helemaal niets voor terug. Als het zo moet, zetten wij onze sponsoring stop. En dan zorgen wij wel voor een eigen sinterklaas, dachten enkele van zijn collega’s.

Er kwam een onderkoeld verhaaltje in de buurtkrant over het conflict, en het Dagblad nam dat over op de voorpagina. Als smeuiig stukje. Dat vond men iets minder fijn.

Pas onlangs is de dreigende sinterklaasvendetta bijgelegd. Met een compromis. De middenstandclub geeft nog wel een bedrag voor de intocht, maar veel minder dan vroeger. Maar de speeltuin mocht wel individuele winkeliers gaan benaderen. Voor het geld dat zij gaven, kregen ze een vermelding op een van de wagens in de sinterklaaskaravaan. Volgens een speeltuinbestuurder deed iedere winkelier mee, behalve eentje. Wie dat is, wil hij beslist niet zeggen. Mogelijk denken we nu aan de verkeerde persoon.

Maar enfin, we hebben gelukkig nog maar één buurtsinterklaas.
Wel zo rustig, in dizze doag’n.