Organisatie Rebours moet schuld maar eens bij zichzelf gaan zoeken

Het Rebours festival dat een maand geleden gehouden werd, heeft een tekort opgeleverd van 15.000 euro. Organisator Hans Alderkamp  geeft nu op OOG-TV de schuld aan provincie en gemeente. Zij zouden te weinig geneigd zijn geweest om het festival te subsidiëren.

De Groninger verhalenboom onthuld

Vanmiddag vond in de hal van RHC de Groninger Archieven de onthulling plaats van de Groninger Verhalenboom. In die boom culmineert het oral history-project Hou ’t Was, waarvoor de afgelopen twee jaar zo’n 85 oudere Groningers zijn geïnterviewd over hun leven. Delen van die interviews zijn het afgelopen seizoen al te zien geweest op TV Noord, maar voortaan kan je de interviews integraal zien via de Groninger Verhalenboom.

Een van de interviewers was Ina Spijk, bekend van TV-series over landarbeiders en boerendienstbodes:

Qua hardware mag Henk Kampen in het zonnetje. De vormgever van de Groninger Archieven ontwierp de boom en stak met zijn zoons veel tijd in de uitvoering:

De onthulling werd omlijst met de Groninger Verhalenmiddag. Verschillende ouderen, geïnterviewd voor Hou ’t Was, vertelden met verve over hun ervaringen, vroeger. Reinder Smith, bekend van het historische programma op TV Noord, laat hier een dame uit Australië aan het woord:

Mannen uit de eerste rij van het publiek onthulden de Verhalenboom. Zoals je ziet heeft de boom wel wat weg van een gestyleerde baobab. Er omheen staat een bankje zoals ze wel meer voorkomen rond bomen op pleintjes in dorpen en steden. Aan de takken hangen beeldschermen waar je vanaf het bankje naar kijken kunt. Met een koptelefoon op kan je zo de interviews, maar ook oude films, recente documentaires en foto-collages tot je nemen:

Het Huis van de Groninger Cultuur, dat de Verhalenboom en de Verhalenmiddag bij elkaar organiseerde, rept van een “hangplek voor alle leeftijden”. Als zodanig voldeed de Verhalenboom meteen:

Zij het dat grijs wel overwoog op groen. Deze heer, ook voor het project geïnterviewd, was 99 en had zijn rijbewijs nog:

Dit lijken me ook wel mensen die de Verhalenboom nog vaker zullen gaan opzoeken:

Tijd voor theater van S5, dat dit keer een tamelijk proletarisch bejaardenhuis evoceerde:

Die gramiedige met dat lila overhemd was een gestaald kader uit Finsterwolde. Ooit intiiem bevriend met Fre Meis droeg hij een sovjet-onderscheiding op zijn borst. Tevens bespeelde hij een weemoedige accordeon:

De uitkering krachtens de AOW is in elk geval niet meer wat zij geweest is:

Enige vrees dat de evocatie van S5 verkeerd zou vallen, bleek ongegrond:

Egge Knol, conservator van het Groninger Museum, hield tussendoor nog een geestige causerie over Groninger koek, een product waarmee familie van hem nog steeds haar brood verdient. Volgens Knol bestond Groninger koek nog niet rond 1700. Maar toen voegde een handige Groninger koekebakker sukade toe aan het deeg van een Deventer koek. Die sukade komt van een oorspronkelijk Aziatische citrusvrucht die het ook rond de Middellandse Zee goed deed. Feitelijk heeft dit nieuwe ingrediënt dus even weinig met Groningen te maken als die oorspronkelijk Deventer koek. Het recept van de Groninger koekebakker sloeg echter zo aan, dat zich later zelfs Friese fabriekjes toelegden op het bakken van ‘Groninger koek’. Door zijn grote opgang gingen Groningers de koek met hun stad vereenzelvigen en zodoende ontwikkelde het product zich tot een icoon, dat hoort bij de Groninger identiteit.

Knol sloot ook de Verhalenmiddag af, nu met een praatje over vlaggen. Wist u dat de Friese vlag pas sinds 1894 bestaat? Knol zegt het, kijk mij er niet op aan. De Friese vlag is volgens hem een bewerking van de veel oudere Ommelander vlag, die echter geen pompebledden, maar hartjes op de witte banen heeft:

Tot medio september blijft de Verhalenboom nog staan in de hal van RHC de Groninger Archieven, Cascadeplein 4 in stad. Daarna reist hij door de provincie langs bibliotheken, gemeentehuizen, musea en andere openbare gebouwen.

Johan Fehrmann wil subsidie voor zijn Beijumer wrokblog

n.a.v. dit bericht.

Vooropgesteld dit: Iemand die bij de dienst Ruimtelijke Ordening in een beleidsfunctie werkt, bijvoorbeeld als stadsdeelcoördinator, zou geen voorzitter van een bewonersorganisatie moeten willen zijn. Die functies zijn wezenlijk onverenigbaar. Ze staan voor soms heel sterk verschillende belangen.

Dat vooropgesteld.

Maar de wederpartij is ook niet helemaal fris.

Want hoewel hij telkenmale weer beweert dat hij ermee wil stoppen, voert de kennelijk ongeneeslijk gefrustreerde Johan Fehrmann via dat weblog van hem al jaren een permanente hetze tegen de bewonersorganisatie van Beijum. Om die hetze te kunnen voeren is hij dat weblog ook begonnen.

Afgezien van die hetze is dat weblog een soort Beijumer Loeks. Met positieve berichtjes en feelgood-interviewtjes probeert Fehrman goedgelovige Beijumers te lijmen, om ze vervolgens te indoctrineren met zijn giftige wrok.

Ik zou niet weten waarom de gemeente zoiets nu speciaal zou moeten subsidiëren.

Naschrift donderdag:

Op de DvhN-site (zie de eerdere link) reageert Johan Fehrmann meermalen onder zijn gebruikelijke pseudoniem Cliniclown. Uit zijn reacties blijkt duidelijk dat er bij het clownswezen veel kaf onder het koren zit. Zoals Koot & Bie al eens duidelijk maakten, is leuk doen héél iets anders dan leuk zijn. Fehrman probeert wel leuk te doen, maar is op zijn hoogst kwaadaardig en flauw.

Dan de zaak waar het om gaat. Wat ik nog vergat te melden was dat de gemeentelijke subsidie bestemd is voor projecten die de sociale cohesie in een wijk bevorderen. Dat doen Fehrman en zijn wrokblog niet. Zij vormen een splijtzwam in Beijum. En het is dan ook volkomen terecht, dat Fehrman de subsidie niet krijgt. Hopelijk legt de Ombudsvrouw zijn klacht als niet ontvankelijk terzijde.

Kriskras door de stad

Een riksja levert net een bruidspaar af bij het stadhuis. Ik neem tenminste aan dat het niet de bruidsmeisjes zijn:

Moti & Son voor het Heilige Geeststraatje:

Vroeger keken we een beetje geamuseerd naar lui in verre takkitakkilanden die na een voetbalsucces al toeterend en vlaggend rondreden in het centrum van hun stad. Nu gebeurt het hier ook door voorheen nuchtere Nederlanders. Maar er is hoop. Terwijl ik deze oranje Mercedes aan de Veemarktstraat stond te knippen, kwamen er drie jongetjes van een jaar of twaalf langszij. “Moet je kijken”, riep de een: “Wat een teringlelijke auto!”:

Sommige buurtgenoten dragen zelfs al voortdurend oranje petjes, maar dat is tegen de zon:

Hoek Lübeckweg-Bornholmstraat – hier stonden vrij veel van die blauwe bloemen, waarvan ik de naam wel eens weten wou:

Schilderles bij de Zweedse haven:

Haddingestraat – de PvdA verlaat zijn hoofdkwartier met verkiezingsbeloften en balonnen:

Meeuwerderweg bij kapper Tinus – “Zo’n schoede haar mien opoe ook!”:

Driek van Wissen ook in Zuid-Afrika herdacht

Kijk maar.

Met dank aan RJ

Drie vragen bij een schoon vissenskelet

Dit vissenskelet lag eind vorige week onder het Emmaviaduct. Ik vroeg me af hoe het er kwam, in die betonnen omgeving, maar zulke vragen krijg je toch geen antwoord op, dus waarom zou  je er mentale energie aan verspillen? Er ligt een mooi schoon vissenskelet ver buiten de biotoop van een vis (namelijk water) en dat is het. Meer niet. Zelfs geen stof voor een logje.

Dacht ik. Maar nu blijkt treinbestuurder Lesneyman een elegant over de rails voorthobbelende steenmarter onder hetzelfde Emmaviaduct te hebben gespot, en daarom rijst bij mij het vermoeden dat dit beest aan de andere kant van het Cascadecomplex ook wel eens een vis uit het Hoornsediep haalt.

• Vraag 1: Wat voor vis was dit eigenlijk?
• Vraag 2: Eet een steenmarter vis?
• Vraag 3: Is deze vis inderdaad door een steenmarter opgepeuzeld, of laat die meer troep achter?

Boekito’s boekenmarkt

Het beeld om een uur of tien, half elf vanochtend:

Een bekende boekenvriend:

Opeens was het wat drukker, maar kijkers zijn geen kopers:

De eigenaar van City Box had gezorgd voor een randprogramma. Zo kregen we een voorstelling Korean Martial Arts te zien:

Een ballonnenvouwclown:

En een hoolahoopeuse:

Nog meer boekenvrienden trokken voorbij:

En hier ging het om: naast bagger ook mooie boeken.

rtv Noord

Boekito: Wie maakt me los?

Morgen is de grote dag. Dan moet deze voorraad aanzienlijk slinken:

Van tien tot vier, Bornholmstraat 62B

Schijt aan Oranje

Aldus de Maag Lever Darm Stichting.

Driek wedergekeerd tot stof

“Pluk de dag”, concludeerde de boekverkoopster, met wie ik het had over de plotselinge dood van Driek van Wissen. Dat adagium leek meer een aansporing voor haarzelf, dan dat het sloeg op Van Wissen, die toch bekend stond als een ervaren levensgenieter.

Het opbouwen van die ervaring begon al in zijn studententijd, bij Albertus Magnus, een studentenclub die toen (voor 1968) nog aan het Hoge der A zat. Over die periode schreef hij:

“Nooit was ik als student een bolleboos,
Want meer dan overdag de Alma Mater,
bezocht ik ‘s nachts Albertus aan het water
En werd daar spoedig zeer studentikoos.”

Met zijn werk maakte ik in ’76 kennis door De Nieuwe Clercke, wat een heel ironisch blaadje was van zeer studentikoze lieden die eigenlijk al veel te oud waren om überhaupt nog studentikoos te mogen zijn. Later zag ik hem wel eens in de een of andere vuige nachtkroeg in de binnenstad, genaamd Café ABC, maar ik heb hem daar nooit gesproken. Er zat altijd een haag van volk omheen. Nog weer later vond ik zijn werk vaak wel geinig, maar tamelijk wisselend van kwaliteit.

Zijn grote opgang tot Dichter des Vaderlands verbaasde me en deed me deugd. Ik heb enthousiast meegedaan aan de Groninger lobby.

Hij was de enige dichter ooit die me inspireerde tot een kwatrijn:

“Van al die drank, zei Driek van Wissen
moet ik ongenadig pissen
bovendien krijg ik vast een kater
maar dat is voor mij een zorg van later.”

Groningen is wat saaier geworden.

Ommetjes in een koude meimaand

Eemskanaal:

Appelboompje bij de Oostersluis:

Pop Dijkemaweg – wil jij wel eens even héél goed op jouw hoofd gaan passen?:

Het monument Zuiderpark 26 (voorheen Mussengang) kreeg nieuwe perkjes:

Kempkensberg vanaf het Europapark – de nieuwbouw van de beurzenverstrekker DUO rijst en rijst:

Bij de Esserweg wilde dit amoureuze ezeltje heel graag naar de wei aan de andere kant van het hek, waar ezelinnetje heel rustig en bedaard stond te grazen. Hij knaagde als een volleerde kribbebijter op het hout en probeerde met zijn kop (hoofd?) onder het gaas door te komen (filmpje):

Hij huppelde de andere kant op, toen de boer eraan kwam. Die voorzag blijkbaar problemen, want hij kwam de afrastering eens verstevigen.

Bij Eelde zag ik dit tegen steekvliegen ingepakte paard:

Ook ingepakt hebben ze overigens wel jeuk – filmpje.

Waterloolaan – in het door de Zuidelijke Ringweg afgesneden stukje Sterrebos wemelt het momenteel van de daslook:

Boekito houdt uitverkoop

Kameraad Boekito is keihard aan het werk voor de veiling van zijn opgeslagen boeken op Tweede Pinksterdag. Binnenkort eindigt de termijn van de gratis opslag en geld voor verlenging is er niet. Intussen hangt er weer overal in de stad een poster met zijn gestalte:

Podiumpje bouwen? Zo gebeurd

Het was het podium voor Koninginnedag, gebouwd door AVL, een bedrijf uit Leek. Het filmpje is van ene Nijketube.