Rode horde neemt bezit van binnenstad

Het rooie gespuis is weer alomtegenwoordig. In de Waagstraat praat een SP-er in op een bekend, dit maal scepsis uitstralend stadsgezicht:

Anderen flyeren Tussen beide Markten, met een bordkartonnen wethouder op de achtergrond, die je echt van alles mocht vragen:

Terwijl een collega-wethouder (PvdA), iets later opgestaan maar wel in levende lijve, op een gehuurde bakfiets een zootje rozen kwam brengen:

Een hevige discussie met een van de allerlaatste arbeiders viel er te zien op de kop van de Vismarkt:

Andere partijen waren nog niet in touw. Ook GroenLinks, dat er meestal vroeg bij is. was afwezig.

Taaie sedimenten & ander ongerief

Nu die sneeuwrommel weg is, valt op hoe smerig de straten zijn. Al die kleine gletschertjes lieten morene-achtig materiaal achter. Deze wellicht wat hyperbolische vergelijking tot haar consequenties doorvoerend, denk ik dat het om taaie sedimenten gaat. Een soort van leem. Ik vraag ik me af of dat met een enkele modale regenbui weggepoetst is. Ik vermoed van niet.

Op de stoepen hier en daar enorme concentraties van plakken hondepoep. Het is duidelijk dat de hond voor veel mensen een mooi en tevens aangenaam gezelschapsdier is, maar je moet er bij kou en gladheid niet al te ver de deur voor uit.

En dan kwamen hier en daar nog vuurwerkrestanten tevoorschijn. Volop werk voor de Milieudienst. Terwijl daar vanwege alle sneeuw die weggewerkt moest worden, juist de neiging zal bestaan om even opgelucht achterover te leunen.

Kom op jonges, nog even poetsen!

Besmuikte pronk op de singel

Ubbo Emmiussingel 51, schuin tegenover het Groninger Museum. Op het eerste gezicht een weinig bijzonder dertien in een dozijnpand in de eclectisch-classicistische bouwstijl die rond 1880 bonton was:

Maar als je wat beter kijkt, zie je dit Jugendstil balkonhekje:

Boven dit vijfzijdige erkertje:

Dat steunt op een zandstenen voet met kastanjebladmotieven:

Dan de deur. Die is ook niet mis, met al die gesneden blaadjes:

Beetje dichterbij:

Nog wat verder inzoomend:

Hoewel het pand, nu een Rijksmonument, in 1902 nog maar twee decennia oud was, is het toen grootscheeps verbouwd. Ik ben zo vrij om te denken dat dit op verlangen van een vrouw gebeurde. Tot slot nog een kastanjeblad in de gevel:

Crowbar

Een crowbar is een koevoet in het Engels. Als een Groninger café zich zo noemt, zal er mogelijk ook de connotatie van een zwartgeklede cliëntèle zijn. Een ondertitel maakt ons echter duidelijk, dat niet het uitvaart- of het kraakwezen, maar een muziekgenre het bindende element vormt:

Het pand, op de hoek van de Pluimersgang en de verpauperende Nieuweweg, ziet er smoezelig uit. Het is Amsterdamse school, dateert het uit 1928 en is een gemeentelijk monument:

Virtueel blijkt Tuppus het al eens te hebben vernietigd:

Onlangs dook er een dode, maar springlevende Elvis op:

Oude gevelreclames in stad

Website doet een poging om oude gevelreclames in de stad Groningen te inventariseren en beschrijven. Wellicht een opmaat tot een restauratie, zoals elders al uitgevoerd is?

Dooi

Kleine Steentilstraat:

Steeg Gelkingestraat:

Nieuwstad:

Zuiderdiep:

Een hoogtepunt van deze winter

Twee maal heb ik hier het afgelasten van de arresleewedstrijden gesignaleerd als toppunt van de winter, ik voel me nu welhaast verplicht om er ook even de aandacht op te vestigen dat de wedstrijden gister eindelijk doorgang vonden. Beeldmateriaal is er van:

• Jos Schuurman (slideshow)
• rtv Noord

Van Twist gaat strokarton tentoonstellen

Kees van Twist: “Oude historische collecties voldoen niet meer. Vanuit het nu moet je ze een nieuwe context geven. Beeldcultuur is de cultuur van de toekomst. Strokarton en de Graanrepubliek zijn voorbeelden van onderwerpen die gevisualiseerd kunnen worden.”

Herman Sandman: “Je gaat 200.000 mensen trekken met strokarton?”

Kees van Twist: “Waarom niet? Als ik zie hoeveel boeken er van De Graanrepubliek zijn verkocht. Het communisme, waarom dat juist hier zo hardnekkig standhield, het verhaal van ideologieën, dat is een relevant verhaal. Dat kun je vertalen naar nu.”

Aldus De Gezinsbode. Met wat hij over beeldcultuur zegt  kan ik het wel eens zijn. Als je qua beeld even veel geld stopt in historische exposities als in die van kunst krijg je wellicht ook evenveel bezoekers.

Met zijn historische opvatting ben ik het niet eens. De door Van Twist voorgestane geschiedenis in opdracht van de eigen tijd is uiteindelijk alleen maar geïnteresseerd in die eigen tijd. Mij fascineert meer het vreemde en afwijkende in geschiedenis. En ik vermoed dat dat ook de voornaamste aantrekkingskracht van de Graanrepubliek is geweest.

Museumsommetjes

Het Noordelijk Scheepvaartmuseum rept van 54.423 bezoekers in 2009.
Eerder meldde het Groninger Museum dat het 228.000 bezoekers ontving
Tiktiktik op mijn zakjapanner: dat is ruim vier maal zoveel.

Helaas kan ik de begrotingen van beide musea zo gauw niet vinden. Maar ik weet wel wat de gemeente Groningen er jaarlijks aan geld in pompt.

Voor het Noordelijke Scheepvaartmuseum is dat 255.600 euro.
En voor Groninger Museum komt dat neer op 3.282.500 euro
Tiktiktik op mijn zakjapanner: Hé, dat is bijna dertien maal zoveel.

Oftewel nog even weer wat anders gesteld:
Het Noordelijk Scheepvaartmuseum kreeg van de gemeente 4,70 euro per bezoeker.
En het Groninger Museum 14,40 euro.

Verschil moet er zijn, nietwaar.

Milieudienst geeft antwoord in zoutstrooikwestie

Het heeft even geduurd, maar ik kreeg gister  een reactie van de Milieudienst op mijn mails over het parkeerterrein aan de Oude Stationsstraat:

“Uw e-mail aan wethouder Visser is doorgezonden naar ons ter afhandeling.

Op het parkeerterrein bij de Oude Stationsweg heeft de Milieudienst een commercieel contract voor de gladheidsbestrijding afgesloten.
Dat was dan ook de reden dat u daar een strooiwagen van de Milieudienst heeft gezien.
Deze contracten staan uiteraard niet in de gemeentelijke strooiroutes.”

Met dit antwoord was ik niet zo tevreden. Ik wist al dat er een particuliere opdrachtgever was. Daarom schreef ik terug:

“Ik vermoedde al zoiets. Maar de kernvraag is natuurlijk of een
commercieel contract ook op de ochtend van Eerste Kerstdag uitgevoerd moet worden op een zo te zien dan nauwelijks gebruikt parkeerterrein, terwijl de prut nog enkelhoog op ettelijke publieke wegen ligt.”

Met andere woorden: verdient een private opdrachtgever voorrang op de openbare taak?”

Het antwoord:

“De routes worden gecombineerd  gereden.
Het gaat overigens om een zeer beperkt aantal commerciele contracten.”

Dit vond ik vaag, daarom stuurde ik nogmaals een mailtje:

“Begrijp ik het nu goed dat er helemaal geen prioritering is gelegd bij
publieke wegen? Bijvoorbeeld op zon- en feestdagen, als bedrijven
helemaal niet aan het werk zijn?”

De woordvoerder weer:

“De prioriteit ligt uiteraard bij het schoonhouden van de routes zoals die zijn opgenomen in de winterdienst.
Tijdens die routes worden, als daar tijd voor is, een beperkt aantal “commerciële” terreinen meegenomen.
Daarbij wordt in beginsel niet gekeken of het een zon- of feestdag is. Want anders zouden die terreinen naderhand alsnog schoongemaakt moeten worden, wat een separate route zou betekenen.”

Vervolgens kan je gaan twisten of er al dan niet de hand is gehouden aan die prioriteit, maar daar had ik geen zin in. Wel ben ik van mening dat de Milieudienst zich niet aan dit soort bedrijfsmatige inverdien-exercities moet overgeven.  Laat het sneeuwvrij maken van particuliere parkeerterreinen, hoe beperkt ook, maar aan de vrije markt over. Als je dat niet doet, en dingen uit efficiency-overwegingen nog combineert ook, dan is dat uitermate onhelder en wekt dit allerlei misverstanden bij de burger.

Stad deur

Sneeuwpop, De Linie:

Van Sijsenplaats:

Openbare binnentuin, Mauritsstraat:

Schutting achter Glaudé aan de Oude Stationsstraat:

Ook vandaag toonde onze dappere Milieudienst zich weer bijzonder vigilant wat betreft het sneeuwvrij houden van dat parkeerterrein aan de Oude Stationsstraat. Helaas nog steeds geen bericht van de Milieudienst gehad, hoe het nu eigenlijk zit.

We hadden er vandaag twee prachtige oefen-skipistes bij voor het station, alleen werd er wat weinig gebruk van gemaakt:

Gezicht op het Hoofdstation vanaf de Werkmanbrug:

Folkingestraat:

Boekito gaf boeken weg

Hans was op de lokale buis, merk ik.

VOC-schip strandt op Nova Zembla

Ik vond de Oostindiëvaarder er wel mooi bijliggen, drie weken geleden. Je zou kunnen zeggen dat hij eindigt op Nova Zembla. Ook deed het beeld me wat denken aan zo’n wrak dat stevig weggezonken ligt in het strandzand. Ik vond het een mooi doel voor het ommetje van vanmiddag.

Eerder op Gelkinghe over dit schip:

• 14.11.2005 – Oostindiëvaarder
• 10.01.2008 – Schipper van VOC-schuit levenloos aan boord gevonden
• 16.10.2008 – Update Heemskerck
• 15.07.2009 – VOC-schip maakt slagzij in klushaven

Havengebied in de vrieskou

Mijn banjer van een kleine 10 kilometer, gister, voerde ook nog langs de Helsinkiweg, de insteekhavens en de Sontweg.

Insteekhaven met sleepboot. Op de achtergrond de Tasmantoren bij Oosterhogebrug:

Toen de zon achter de kim zakte begon het rap kouder te worden. Dit is de opgang van de nieuwe Berlagebrug tussen Sontweg en Damsterdiep ter hoogte van de Elevator Maatschappij Groningen (EMG):

De IKEA aan de Sontweg was open. Het kost wat energie om zo’n tent open te houden: