Levenstekens in de blogosfeer

Je hebt van die dagen dat je via Technorati steeds ouwe kennissen op weblogs tegenkomt:

1. Mijn gewezen scrabble-maat Simon (ook wel Jan Simon) vertelde me eind februari, toen ik hem op de Werkmanbrug tegenkwam, dat hij niet meer bij landschapsbeheer werkte en dat hij voor zichzelf begonnen was als hovenier. Hij nodigde me uit om een kijkje te komen nemen op het kerkhof van Haren, waar hij en een compagnon bezig waren met het snoeien van bomen. Ik ben daar toen niet heen geweest, omdat het de bewuste vrijdag goot. Maar nu blijkt zijn compagnon een weblog te hebben, waar de hele operatie uit de doeken wordt gedaan – zie a, b, c, d.
2. En dan zie ik op het fanlog van het Radio I Journaal dat dit programma in de Pelsterhof is geweest, waar tante Gré Zielstra woont. In dat Groninger verzorgingshuis hebben ze een nieuw soort airco, die koude lucht over de vloeren blaast. Maar Gré is daar niet erg over te spreken, want als reuma-patiënte heeft ze last van de koude tocht op de benen. Vroeger schreef ze jarenlang brieven in de wijkkrant van de Oosterpoort. Ze was een enorme fan van Iwan Rebrow, en die schreef op een gegeven moment brieven terug.
3. Tot slot boekenvriend Hans Bauer. Heinz Wallisch heeft hem als dichter ontdekt en portretteert hem liefdevol op zijn Tempel der Letteren: “Veelvuldig komen wij hem in het centrum van een onzer Nederlandse cultuursteden tegen en als hij dan in een bui vol goede moed is, en zich derhalve goedmoedig jegens ons en menig ander opstelt, dan laat hij ons ” tussen (zijn) neus en lip, soms onverhoeds, dan weer plechtig aangekondigd, deelgenoot worden van zijn nieuwste in wederom gepunteerde taalritmen omgevormde zieleroerselen.” Ook geeft Wallisch enkele specimina van Hans zijn puntdichten, met belofte van meer. Erg benieuwd, maar vind het jammer dat ik daar zelf niet op kwam.

Raadsel vreemde vrouw nadert ontknoping

Het raadsel van ’t vrömde frommes an de deure raakt na vele dode sporen al wat meer opgehelderd. Gister kwam het geval ter sprake bij een vergadering van de middenstandsvereniging hier in de wijk, en daar bleek dat ze ook langs was geweest bij autobedrijf Roggen op de Meeuwerderweg, met min of meer dezelfde vragen als bij mij. Ze vertelde er dat ze uit Leeuwarden kwam. De jongens zaten er naar de Europacupfinale te kijken, en schonken haar weinig aandacht. Ze liep verder de Meeuwerderweg af en belde aan bij de woning boven café Merleijn. Daar werd van boven uit het raam een sleutel naar beneden gegooid, waarmee ze zich toegang tot de woning verschafte. Bij die woning was daarnet niemand thuis, maar ik zal er nog eens langs gaan.

Kastanjesneeuw

(Radesingel)

Postman is de weg kwijt

Je zult op je leenfiets maar post moeten rondbrengen, en de weg in de stad niet weten:

Hij stond wel vijf minuten met die kaart te hannesen. Het adres was zeker moeilijk te vinden.

Alle richtingen groen bij de Herebrug

Uit de ondertiteling:

“Het ziet er vaak nogal chaotisch uit, maar fietsers lossen veel conflicten op, door op elkaar te anticiperen. Regelmatig is er wel enige hinder. De voorrangsregeling heeft weinig betekenis meer. Soms is de hinder wat ernstiger. Met name als er door de lange wachttijden in de spits veel fietsers tegelijk het kruispunt oprijden. De regeling biedt vooral voordelen voor linksafslaande fietsers. Zij hoeven niet in twee etappes, maar kunnen diagonaal.”

Commentaar: Ik kom hier heel vaak langs. En vooral als ik ‘smiddags na vijven diagonaal oversteek van de Herebrug naar het Zuiderpark, nemen de van links komende fietsers die schuin oversteken naar het Herewegviaduct, nogal eens ten onrechte voorrang. Maar de grootste hekel heb ik aan fietsers die je uit je eigen richting achterop komen en je inhalen, terwijl je naar drie kanten zit op te letten en wel degelijk je hand uitsteekt. Maar dat probleem heeft dus niets met het gelijk oversteken te maken, en alles met de afnemende verkeersmoraal, die gepaard gaat aan de opkomst van het ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikke.

Het filmpje is van het Fietsberaad, dat het ook groot op zijn eigen site heeft staan. Het Fietsberaad geeft ook achtergrondinfo. Ik zou wel eens eenzelfde filmpje willen zien, dat tijdens spitsuren van bovenaf gemaakt is, vanaf de ABN-AMRO-bank. Als je zo’n filmpje versnelt afspeelt, moet dat een tamelijk hilarisch effect geven.

Emir en zijn baas

Een kameel en zijn gelukkige begeleider vervoegden zich vanmiddag voor een promotioneel optreden op het Harmonieplein:

Men zegt wel eens dat honden en hun bezitters op elkaar lijken. Of gaan lijken. Zeker is dit ook zo bij Emir en zijn baas:

Oeps – dat is voor de portiers in hun prachtige huisstijlpakken:

Poserende dichters

Vanmiddag werd het eerste exemplaar van Herman Sandmans’ Arcadia der poëten uitgereikt, een journalistieke geschiedenis van het literaire leven in Groningen sinds 1945. En omdat het alweer meer dan tien jaar geleden is, dat alle Groninger dichters met elkaar poseerden voor een groepsportret, werd ook dat gemaakt. Morgen in volle fleur te zien in het Dagblad en de Gezinsbode, vandaag op Gelkinghe the making of.

Van links naar rechts: Rense Sinkgraven, onbekend, Kees van der Hoef met dat eerste exemplaar in zijn handen, Klaas Swaak, Henk Scholte en Ellen Deckwitz:

De professionele krantenfotograaf had een een schaduwrijk plekje en een huishoudtrapje geregeld, zodat al die lui met van die flutcameraatjes het nakijken hadden:

Op de tweede rij is ’s Rijks officiële dichter Driek van Wissen te ontwaren. Eerste rij vlnr: Jean-Pierre Rawie, Tjitse Hofman, Anneke Claus, wat onbekenden, Kees van der Hoef, Ellen Deckwitz en Gerrit Krol:

De aftocht na het poseren. Hubert Klaver wordt mooi uitgelicht, achter hem, in het witte shirt, Bill Mensema:

Wat hiervan de bedoeling was?

Ik had net deze onbekende juffrouw aan de deur. In eerste instantie dacht ik met een marketeerster te maken te hebben, maar ze begon mij uit te vragen over haar uiterlijk en of dat er mee door kon. Ze deed dat op zo’n theatrale manier, dat ik dacht dat ze actrice was, en dat er ergens in de buurt een candid camera op ons gericht stond.

Door de wijze waarop ze me in de maling leek te nemen, schoot ik in de lach. Op een gegeven moment vroeg ze of ik ook vond dat blonde vrouwen minder intelligent zijn. Natuurlijk antwoordde ik volkomen naar waarheid dat haarkleur niets zegt. 😉 De hele tijd zat ik me af te vragen waarvoor de vertoning bedoeld was. Ze stond toe dat ik haar fotografeerde, daarna liep ze niet naar volgend adres in de straat, zoals je misschien zou verwachten, maar in een rechte lijn naar de straathoek vijftig meter verderop.

Iemand?

Meikermis 2008

Slideshow.

De ijscoboer

Een populair man, op zulke dagen:

Gezien aan de Oranjesingel, bij de grote speelweide van het Noorderplantsoen. Het bedrijf van zijn baas, Steekjelos, had ook nog een website,waaruit blijkt dat je zo’n ijscoman met kar en al in kunt huren bij al je zomerfeesten en -partijen.

Eerste exemplaar van Canon van Groningen uitgereikt

Groningen is de eerste provincie met een officiële historische canon. Vanmiddag kreeg Commissaris van de Koningin Max van den Berg het eerste exemplaar van het boekje.

Vooraf was hem voor één dag vergunning verstrekt teneinde een kanon af te mogen schieten binnen de bebouwde kom. Op het moment suprème ontstelde de klap me zo hevig, dat ik als fotograaf weinig meer waard was. Vandaar dat ik moet volstaan met een rustig plaatje van de stoomcursus kanon afschieten die de CdK aangeboden kreeg:

Van de speeches is me vooral bijgebleven dat Rock Brasiliano, een beruchte boekenier van Groningse komaf, niet in de canon terechtgekomen is. Zwaar onterecht natuurlijk, want elke kid kent hem van een videogame.  Ook komen er wat weinig vrouwen onder de Groninger boegbeelden voor. Maar de verhouding tussen wetenschappers en sportlui is er acht tegen één, dat weer wel. Gerechtigheid!

Een van de auteurs die zijn medewerking verleende aan het nieuwe werkje:

Overhandiging van het kanonnierstractement:

Boegbeelden achter de ramen:

Meer info

NB: Als auteur van één van de achtergrond-hoofdstukken heb ik vijf exemplaren gekregen. Onder de mensen die hier hun naam even achterlaten verloot ik er één…

Vlag uit

(Paterswoldseweg)

Rondje Grote Markt

– Archeologen doen hun eerste vondst bij de proefopgraving op de plek voor Mutua Fides waar tot medio april 1945 het Scholtenshuis en Huize Panser hebben gestaan:

Bij de trap van het stadhuis staat iemand van de Wegafarm. Hij klemt een flinke stapel handtekeningen tegen zich aan, die straks aan het gemeentebestuur zullen worden aangeboden. Dit tegen de ophanden zijnde sluiting van de geitenboerderij achter Lewenborg:

En daar heb je hem ook weer. Nog steeds heeft hij geen mailadres, waar ik die foto’s heen kan sturen:

Vreugdevolle stadsfiguur

Moos, zo heet hij. Rond 1980 liep hij veel rond op VERA, daar ken ik hem van. Ik had hem in jaren niet gezien, maar kwam hem vorig jaar weer tegen in de stad. De foto is van Windpomp.

Kleurrijk brikkie

De foto is van Cocoinzenl, een buitenlandse studente.