RUG-bestuur draagt louter proffen voor lintjes voor

Om aan de RUG in aanmerking te komen voor een lintje, moet je wel hoogleraar zijn.

Walgelijk. Net of andere medewerkers niet verdienstelijk zijn.

Dit elitisme is nu al jaren de tendens, maar nog nooit is het zo schaamteloos geëtaleerd.

Verantwoordelijk voor de voordrachten is het RUG-bestuur. Uit de biografietjes die het voorlichtingsapparaat van deze bovenbazen ons aanreikt, blijkt ook in genen dele wat deze hoogleraren buiten hun werkkring aan vrijwilligerswerk doen. Ik dacht toch dat de lintjes bedoeld waren om verdiensten voor de maatschappij in bredere zin te honoreren?! Of is dat nu weer veranderd?

Komt een student bij de rector

In het decembernummer van Broerstraat 5, het alumniblad van de RUG, staat het laatste stukje van Frans Zwarts. De scheidend rector-magnificus, inderdaad een hele toegankelijke man, vertelt dat medewerkers en studenten gewoon bij hem konden binnenlopen. Wat ze volgens hem ook deden. Zwarts:

“Het mooiste vond ik,die keer dat een student naar het bestuursgebouw in de Oude Boteringestraat 44 was gefietst. Hij klopte aan en toen ik hem binnenvroeg, zei hij: “Ik heb een vervelende mededeling, ik ben weggestuurd bij het college.” “Zo”, zei ik, “dat is niet zo best.” 

Helaas is de rector hier wat weinig specifiek. Bij het lezen van deze passage vroeg ik mij dadelijk af of deze student wellicht door een docent eruit was gestuurd met de mededeling: “Ga maar naar de rector”. Een directief dat deze student dan braaf had opgevolgd, hetgeen weer een treffende illustratie zou vormen bij de stelling dat de universiteit verschoolst.

Een moment of wat later bedacht ik dat het ook een studentengrap kon zijn, of het gevolg van een weddenschap:

Uitdager: “Durf jij zomaar bij de rector binnen te stappen?”
Aannemer: “Natuurlijk wel. Waarom niet? het is een hele toegankelijke man, zeggen ze.”
Uitdager: “Maar wat voor smoes bedenk je dan?”
Aannemer: “Nou, dat ik uit college ben gestuurd.”

Bij de ene lezing komt de student eruit als een dociel wezen, dat braaf doet wat hem gezegd wordt: de vleesgworden zesjescultuur. Bij de andere lezing is de student iemand die initiatief neemt, moed toont of om mijn part ondernemingszin. Dit hele verhaal kan me veel teveel kanten op en het verdient daarom zeker een nadere uitwerking.

Beste Frans, wij gaan dood van nieuwsgierigheid: wat voor student was het?

Stormbaan op Zernike

• Geheim kampement voor ontgroeningen?
• Reünie-plek voor de Vrijwillige Flankeurs?
• Oefengelegenheid voor Wilders Jugend?
• Iets voor praktijkcolleges conflictpreventie?

Hoe het ook zij, er ligt opeens een stormbaan-achtige voorziening op Zernike. Om precies te zijn aan het eind van de Bunders, vlakbij het Kernfysisch Versneller instituut. En een oudere man die ik er sprak had er studenten bezig gezien. Het ziet er zo uit:

Inmiddels is navraag gedaan.

Update 23.54 uur

Volgens Davey heeft het te maken met de ALO, de sportacademie, die niet ver hier vandaan zit. Een ALO-alumnus heeft de survivalbaan hier gerealiseerd. Deze is bestemd voor scholieren, zo lijkt het.

Update maandag 30 augustus 18.00 uur:

Het gaat om een groep voormalige ALO-studenten, die al tijdens de studie hierover begon na te denken, en die een paar maanden geleden gestart is met het bouwen van de baan. Ze krijgen heel veel positieve reacties, volgens een woordvoerder: “Iedereen die langsloopt stopt even om te vragen wat het is.” Nog steeds gaat de bouw door: “De officiële opening is op 9 september, dus we moeten nog een week hard aan de bak!”

Ook de UB constateert: ‘Student’n? Zwien’n bint!’

De Groninger universiteitsbibliotheek (UB) is met onmiddellijke ingang van vandaag gestopt met de winkelmandjes. “Dit vanwege de onbeheersbare puinhoop die de bibliotheekgebruikers dagelijks achterlieten.” Elke avond was de garderobe, aldus de UB, “het toneel van onbeschrijfelijke vuilnishopen”. Zie dit bericht , alsmede de picas van “de smeerboel” die ‘de Bibliothecaris’ net op Flickr postte.

De UB voerde de winkelmandjes vier jaar geleden in om te voorkomen dat studenten nog laptoptassen mee naar boven namen. Want daar konden ook boeken mee verdwijnen. Hoewel er enige fundamentele cultuurkritiek op het fenomeen werd uitgeoefend, vond het gebruik vrij snel breed ingang, omdat het winkelmandje tevens een handig vervoermiddel bleek voor studieboeken, tekstmarkers, spawaterflesjes en allerhande slikkerdemik. Aan die service komt nu dus een eind. Voortaan moet men alles weer als los stukgoed de trappen op transporteren.

RUG lapt scheiding van kerk en staat aan haar laars

De Rijksuniversiteit Groningen, zoals ze graag voluit wil heten, daarmee haar gehechtheid aan dat rijks uitdrukkend, die Rijksuniversiteit Groningen, verneem ik, wil haar nieuwe Russische studiecentrum laten inzegenen door een Russisch-orthodoxe aartsbisschop.

Opmerkelijk hoe snel het inzicht voortschrijdt. Nog maar vijf jaar geleden verbood de RUG het beschikbaar stellen van gebedsruimtes of stiltecentra aan religieus behoeftigen van diverse pluimage. Medewerkers mochten ook geen religieuze activiteiten in de RUG-opstallen ontplooien. Er bestond een scheiding van kerk en staat, aldus de RUG, en daar wilde, nee moest ze zich aan houden.

Kennelijk is de scheiding van kerk aan staat naar het voortschrijdende inzicht van de RUG niet meer geldig, of niet langer zo geldig als vijf jaar geleden? Ben ik benieuwd waarom die scheiding nu niet meer geldt, of niet meer zo krachtig gehandhaafd hoeft te worden. Krijgt de RUG nu ook stiltecentra?  En staat het ook nog andere manifestaties van het religieus zeer divers gepluimeerde medewerkerscorps toe? We wachten de ontwikkelingen met belangstelling af.

Een professorale sportgewoonte

Nu Jan Pen ècht overleden is, herinnert Dwarsbongel zich een universitair potje voetbal uit 1964:

“De doelman van de hoogleraren is me bijgebleven, en dat was Jan Pen. (…) Hij wekte niet echt de indruk van een geroutineerde sporter, want hij stond met een grote sigaar bij een van de doelpalen.”

Pen was in dit opzicht niet helemaal origineel, ben ik bang. Want ik mocht voor de UK ooit deze anecdote over een oudere collega van hem optekenen, wiens waardige opvolger hij zal zijn geweest:

“Zo was er het roemruchte professorenvoetbal, een jaarlijkse titanenstrijd van de hoogleraren tegen het universiteitsbestuur en de Broerstraat-ambtenaren. Legendarisch is nog steeds de longprofessor Orie, die hierbij het doel verdedigde met een sigaar in zijn mond.”

Een kip, een uil en alle faculteiten

Groenling was van de week in het Universiteitsmuseum, waar hij de gebrandschilderde ramen fotografeerde, die omstreeks 1920 voor de oude UB vervaardigd zijn door de raadselachtige Louis Franciscus Asperslagh van glasatelier Crabeth uit Den Haag. Slideshow.

Demo voor ’t Nederlands gaat niet door

De demonstratie voor de voertaal Nederlands aan de universiteit is afgelast. RUG-rector Frans Zwarts heeft de organisatie laten weten dat hij zijn speech voor de opening van het academische jaar in het Nederlands houdt. En daarmee vervalt de reden om te demonstreren.