Aalmenak leugenpuut

De UK schreef een almanakkenwedstrijd voor studentenclubs uit, met als hoofdprijs een fust bier. Maar aanvankelijk wilde het niet bepaald vlotten met de inzendingen. De redactie vreesde al met grote vreze dat het een falikant fiasco zou worden. Hebben ze dan helemaal geen dorst meer?, vroeg een oudere redacteur zich vertwijfeld af.Maar zie, het echte almanakkenseizoen bleek nog niet aangebroken. Pas de laatste weken kwam er een flinke stapel van de jaarboekjes binnen en vanmiddag ging de jury in conclaaf. Onwelvoeglijk luid schaterlachen klonk uit haar beraadruimte op. Naar verluidt trokken enkele gewaagdere plaatjes danig bekijks. Maar de keuzeheren zijn er nog steeds niet uit, en het zal wel nachtwerk worden, voordat er witte rook verschijnt.

Guusje overleden

Guusje is gister overleden. Het zat er aan te komen, maar toch waren we er vanochtend allemaal stil van.

Ze was altijd opgewekt. Niet stuk te krijgen zo monter. Een echte levensgenietster, die misschien wel wat te weinig om haar gezondheid gaf.

Als redactiesecretaris van de UK verhief ze het afschepen van ongewenste telefoneerders tot een ware kunst. Ze liet zo iemand eerst lullen, praatte vilein een eind mee, wist de conversatie uiteindelijk om te buigen, waarna de ongewenste telefoneerder dankbaar voor het luisterende oor en zonder enige onlustgevoelens weer ophing.

Menigmaal stonden we in de zijdeur van het UK-pand sigaretjes te paffen, onderwijl commentaar gevend op The Ministry of Silly Walks die het Harmonieplein overstak.

Een jaar na mij ging ze geschiedenis studeren. Vagelijk herinner ik me haar van het instituut aan de Heresingel. Maar geschiedenis verruilde ze weldra voor culturele antropologie, waarin ze ook afstudeerde, als een van de laatsten in Groningen. Later zat ze in het bestuur van het Volkenkundig Museum, maar betaald werk in haar vak heeft ze nooit gevonden. Bij de UK kwam ze rond 1990 terecht.

In de zomer van 1999 vertrok ze er, omdat ze aan iets anders toe was en vond dat ze meer in haar mars had. Sindsdien hield ze zich bezig met de werving van Duitse studenten voor de RUG, waar ze op het terras van café De Klapper ook heel smakelijk over kon vertellen. Op die plek was het, dat ik haar voor het laatst zag, op een zonnige maandagmiddag aan het eind van de zomer. Ze dronk er een glas rode wijn voor haar bus vertrok. De wijn lichtte op in de zon, die nog net over de oude huizen heenpiepte.

Breister

Waar zie je zo’n studente nou nog?

Kattekwaad

De financiële bovenbaas van de RUG Marius Kooijman zat vanmiddag voor de allerlaatste keer bij een vergadering van de universiteitsraad. Van studenten kreeg hij een boek met mooie kleurplaten van Walt Disneys’ meest bekende held, omdat hij altijd lettertjes van vergaderstukken op zat te vullen met zijn pen. En daar zijn kleurgebruik de studenten voortdurend opviel als tamelijk eenzijdig, gaven ze hem er een heel palet aan stiften bij.

De personeelsfractie in de raad roemde zijn zuinige beleid, dat voor de RUG huizen als kastelen bouwde. Dat beleid heette in haar nogal eenzijdige functioneringsgesprek “uit de kunst”. Ze beëindigde haar vrolijke afrekening met het uitspreken van de hoop, dat het Kooijman “in de kunst” even goed zou gaan (de pensionaris heeft verkering met een galeriehoudster, vandaar).

Allerwegen werd Kooijmans’ droge, relativerende humor geprezen. Uiteraard kwam zijn buitensporige gebruik van het woord kattekwaad ook weer voorbij. Op vrijdag 24 februari is het grote afscheidsfeest voor Kooijman, die ruim dertig jaar aan de RUG verbonden was, eerst als hoogleraar econometrie en later als lid van het College van Bestuur.

VIB’S online

De Groninger studieblogs van de ‘Very Important Bloggers‘ blijken stiekum al online te staan, anderhalve maand voordat nationale radiospotjes er de aandacht op zullen gaan vestigen. Via Technorati waren ze nog niet gesignaleerd. Maar een van de deelnemers kon het vanmiddag niet laten, er op haar oudere blog op te attenderen.

Even een snelle scan: leuke naar elkaar toe bewegende koppetjes op de voorpagina. Vermoedelijk schreef elke deelnemer daar een wervend stukje proza voor studiestad Groningen, zodat de opzet in elk geval van meet af aan duidelijk is.

Als je op zo’n koppetje klikt, kom je bij een individueel weblog. Wat menige bezoeker daarvan niet meteen duidelijk zal zijn, is dat je een heel stukje krijgt door op de titel te klikken. Want in eerste instantie komen de paar zinnen die je krijgt te zien niet over als leads. Men kan dan beter links onder die leads zetten, zoiets van: lees verder. Ook zijn veel foto’s te donker. Hebben ze die VIB’s toch wat al te goedkope cameraatjes meegegeven? Maar het grootste bezwaar is toch wel, dat andere bloggers niet kunnen reageren onder achterlating van een werkende link naar hun eigen blog. Dat zal de animo om te reageren er niet groter op maken.

De enige mij bekende deelnemer is Erik Stegerhoek, fractievoorzitter van de studentenpartij SOG in de Universiteitsraad. De naam van David Vlietstra kom mij bekend voor. Met hem heb je gelijk een van mijn voorlopige favorieten te pakken. Hoewel eigenlijk alle deelnemers tot nu toe heel acceptabele stukjes wisten te produceren.

update

Aha, daar kende ik David Vlietstra van. Ook hij meldt het online komen van de VIB’s vanavond op zijn oudere blog.

Guusje

Vandaag eerste werkdag na de kerstvakantie. Die begon niet zo mooi. Van H. hoorden we dat Guusje, onze vroegere redactiesecretaresse, in het ziekenhuis ligt met een ongeneeslijke ziekte en een zeer slecht perspectief. Ze is er zelfs zo slecht aan toe, dat ze geen bezoek wil ontvangen. En dat zegt wel iets voor haar, die altijd onverwoestbaar monter was.

Universiteiten slaags om ton

De komende maanden barst de Battle of the Universities in volle hevigheid los. Op het spel staat een bedrag van 100.000 euro, uitgeloofd door de NRC. Inmiddels zijn de teams bekend. Ze vertegenwoordigen dertien Nederlandse universiteiten, bestaan naast wetenschappers voor minstens de helft uit studenten, en moeten ’n onderzoeksvoorstel maken dat een breed publiek aanspreekt.

Met de hoofdprijs mag het winnende team haar plan realiseren. Op 1 juni vinden de slotmanifestatie en de prijsuitreiking plaats. Omdat de jury ook de ‘communicatieve kracht’ in het eindoordeel meeweegt, kregen alle dertien teams de beschikking over weblogs, waarop de voortgang van hun projecten op de voet te volgen is. Of zou moeten zijn, want sinds de lancering van deze weblogs, medio december, hebben de meeste teams nog geen kans gezien er gebruik van te maken. “Welkom bij ons weblog. Sorry, dat het hier nog wat leeg is. Kom snel weer ’n keer langs”, roepen zij de naar kennis hunkerende buitenstaanders toe. Alleen Leiden (Middeleeuwse stadskluizenaars), Tilburg – (Strooischade), de VU Amsterdam (Koudwaterkoralen) en Wageningen (Zonder insecten geen menselijk leven) produceerden tot nu toe content. Met name de weblogistieke zwijgzaamheid van Groningen (Vreemde vogels en klimaatverandering) stemt droef.

Op de site van de wedstrijd staat ook een Battlemeter of poll. Teams die wel hun weblog bijhouden hebben daar duidelijk al een streep voor. Tot op heden zijn er 813 stemmen uitgebracht. Het jonge team van Tilburg ligt op kop met 20 % van de stemmen, gevolgd door Twenthe (18 %) en Wageningen (16 %). De bedaagde klassieke universiteiten, zoals die van Groningen, bevinden zich daar nog een straatlengte achter, met allemaal rond 5 % van de stemmen.

Update 3.1.06 – 00.11 uur
Groningen zit nu op 9 %.

Een opgelegde, maar jammerlijk gemiste kans

Maandagochtend lag er een brief van de vader van zeezeiler Simeon Tienpont op me te wachten. Het ging om een afschrift van een epistel aan de bestuursvoorzitter van de RUG, met als onderwerp: “Pronken met andermans veren”.

Tienpont senior had eerst verbaasd en vervolgens verontwaardigd mijn UK-stukkie over zijn zoon gelezen. Hij vond het “niet gepast” dat Simeon met de RUG geassocieerd werd, en dat de RUG “grote bescheidenheid” sierde waar het ging om publiciteit over Simeon. Simeon kreeg namelijk geen topsportbeurs van de RUG, “en dit heeft hem doen besluiten zijn inschrijving bij uw instelling te beëindigen. Hij is voornemens om na de race zijn studie elders voort te zetten”.

Natuurlijk heb ik pa Tienpont meteen gebeld om ten eerste het misverstand uit de wereld te helpen dat de UK een roeptoeter van het RUG-bestuur zou zijn. De redactie is onafhankelijk, punt. Dat ik abusievelijk een RUG-student in zijn zoon zag, viel ook uit te leggen. In een interview en op de site van de sponsor heet Simeon student en omdat deze betiteling in de Groningse context zowel op de Rijksuniversiteit als de Hanze-hogeschool kon slaan, heb ik zijn naam gecheckt in een database met alle e-mailadressen van RUG-studenten. Daar bleek hij inderdaad in te staan, een gegeven dat achteraf bezien niet up-to-date bleek.

Om op de brief van pa Tienpont terug te komen: volgens hem meldde Simeon zich na  zijn selectie voor de ABN AMRO II dit voorjaar aan voor die RUG-topsportbeurs. De universiteit weigerde die aan de Groningse deelnemer van de Volvo Ocean Race te verstrekken, omdat zeezeilen niet op lijst I met olympische sporten van het NOC*NSF staat. Op de avond van de voor hem vervelende beslissing hoorde Tienpont junior echter in de kroeg, dat een meisje maar liefst 4500 euro per jaar van de RUG toucheert, omdat “zij heel goed kan borstelen tijdens curlingwedstrijden”. Eventjes speelde de zeezeiler met de gedachte om de rector-magnificus “fijntjes duidelijk te maken” dat de Volvo Ocean Race “wel degelijk topsport” is en “wat voor mediawaarde” hij kon hebben voor de RUG. Maar hij zag daar van af en schreef zich uit als student.

Vader Tienpont vindt nu dat degene die zijn zoon zo lichtvaardig de topsportbeurs door de neus boorde, “billenkoek” verdient wegens “onbenulligheid”. Verantwoordelijk voor die afwijzing bleek de oud-topsportcoördinator van de RUG. “Maar”, zegt die, “toen Simeon Tienpont een jaar geleden bij me kwam was er geen sprake van dat hij met zo’n grote race mee zou doen. En ik moest me toch aan de regels houden, de richtlijn van het NOC*NSF. Anders komen ze allemaal langs voor zo’n beurs en faciliteiten.”

Volgens deze oud-topsportcoördinator en zijn opvolger bestaat er trouwens helemaal geen meisje dat als baanveegster bij curling een topsportbeurs van de RUG krijgt. “Dat is overdreven, een sterk verhaal.” Ook had Simeon Tienpont het hogerop kunnen zoeken en: “Op basis van prestaties is het altijd nog mogelijk een uitzondering te maken.”

Als ik de zeezeiler was, zou ik na de race dus toch nog maar eens even gaan praten met de rector. Temeer daar de bestuursvoorzitter direct werk maakte van zijn vaders’ brief, en nog deze week het hoofd van alle studentenadviseurs liet uitzoeken hoe de vork precies in de steel zat. Kennelijk heerst er in bestuurlijke kringen van de RUG enige verontrusting over deze opgelegde, maar jammerlijk gemiste kans.

Update Nog even het UK-stukje

Groninger student in allerzwaarste zeilrace

Een vanmiddag gemaakt filmpje vanuit de mast van de ABN AMRO 2, met 35 knopen onderweg van Vigo naar Kaapstad in de eerste echte etappe van de Volvo Ocean Race.

De Volvo Ocean Race, voorheen Whitbread Race, is de allerzwaarste zeilrace ter wereld. In de negen etappes doorkruisen de schepen alle oceanen en leggen ze anderhalf maal de omtrek van de aarde af. Van de zeven deelnemende schepen sponsort de ABN/AMRO er twee, voor een totaalbedrag van twintig miljoen euro. De 2 heeft de jongste bemanning. Op dit schip vaart de Groninger economiestudent Simeon Tienpont (23) mee. Hij is weer de benjamin van alle bemanningsleden in de race.

Bij de proloog, zaterdag voor een week voor Vigo, eindigden beide Nederlandse schepen nog achterin het deelnemersveld, met een nipte voorsprong voor de 2. Op dit moment liggen ze op volgorde in derde en vierde positie. Gisteren vestigden de jonge honden zelfs een 24 uurs record.

Tienpont bedient niet alleen zeilen, maar is ook technisch onderhoudsman en paramedicus. Omdat de fysieke inspanningen met shifts van vier uur op en vier uur af menigmaal te vergelijken zijn met die van wielrenners in de tour, en het opgescheept zijn met tien man in een kleine ruimte ook mentaal het nodige vergt, was er een zeer zware selectieprocedure. Met een maat kwam Tienpont naar voren uit maar liefst 1800 gegadigden.

Tienpont, afkomstig uit Haren, begon op zijn vijfde te zeilen, in een Optimist. Sinds zijn zeventiende is hij professioneel zeezeiler, en verdient daar een ruim belegde boterham mee. Voordat hij aan economie in Groningen begon, voltooide hij een studie scheepsbouwkunde.

En nog maar een filmpje

Update vrijdag 18 november
En een filmpje dat vannacht gemaakt is.

Very Important Bloggers

“We vragen hen bepaalde evementen te bespreken en gaan er wel voor zorgen dat het leuke verhalen worden”, zei RUG-onderwijsvoorlichter Martin Althof vorige week over het het initiatief om Groningen als studiestad te promoten met een tiental studenten-weblogs.Inmiddels is de werving begonnen. Gezocht worden RUG- en Hanzestudenten die met het oog op studiestadkiezers al bloggend verslag willen doen van hun belevenissen. En omdat ze een digitale camera en regelmatig vrijkaartjes zullen krijgen voor allerlei evenementen, zijn deze studenten alvast tot Very Important Bloggers of VIB’s gebombardeerd.

De uitlating van Althof deed vermoeden dat de VIB’s niet helemaal vrij zijn bij het schrijven van hun blogs, en er voornamelijk hoera-verhalen van ze worden verwacht. Nu heerst er in het bloggerswereldje een gigantische weerzin tegen marketing-praatjes. Negatieve reacties en antiblog tot blogreclame hielpen al campagnes om zeep, bestaat dan ook hier niet het risico, dat sturing het tegendeel oplevert van wat men wil?

Karel Jan Alsem, marketingdeskundige bij economie, vindt het middel van de studentenweblogs op zich “origineel”: “Het is een leuke, interactieve manier om aandacht te geven aan het studentenleven in Groningen”, zegt hij. “Scholieren vormen een ongelooflijk lastige en kritische doelgroep, die nauwelijks nog kranten leest. Dus moet je die op een andere manier zien te bereiken.”
Maar ook Alsem toont zich huiverig voor regie: “Om geloofwaardig te blijven, moet je niet inhoudelijk willen sturen. Het is essentieel dat je de webloggers vrijlaat, en ze mogen schrijven over iets wat in hun ogen niet klopt, zoals de kamernood. Dat maakt de boodschap alleen maar sterker.”

Het idee voor de studentenblogs komt van communicatiebureau Open, in opdracht van het Groninger Promotie Overleg, dat een onderwijspoot heeft waarin stad, RUG en Hanze participeren. Woordvoerder van Open is Perry ten Hoor. Hij bezweert dat er geen sprake van sturing zal zijn, wel van grenzen en suggestie. “Wat ze schrijven is aan hunzelf”, zegt hij over de VIB’s. “In principe hebben ze de vrijheid om te schrijven wat ze willen. Dat mag best kritisch zijn. Als het maar gaat over hun beleving van studie en stad, en als scholieren zich er maar in kunnen herkennen. Dat hoeft niet neutraal, daar mag best emotie in zitten, het moet juist kleurrijk zijn.”

Uitgesproken meningen zijn dus welkom. “Maar”, waarschuwt Ten Hoor, “er is wel een grens. Bij racistische praat houdt het op. Discriminatie en opruiïng willen we niet – het moet geen platform voor extreme uitingen worden.” Voor de grensbewaking bestaat er een redactie, die regelmatig met de VIB’s om de tafel zit, en ze dan ook suggesties doet: “Goh, zou je hier of daar aandacht aan willen besteden? Als je het niks vindt, moet je dat zeggen.”

Bang dat negatieve blog tot blogreclame ook zijn campagne naar de ratsmodee zal helpen, is Ten Hoor niet. Volgens hem gaat de vergelijking zelfs mank. “Er is een groot verschil, want die mislukte campagnes gingen over commerciële producten. En dat is hier niet zo. Hier gaat om de stad en de studie waar de mensen zelf bewust voor kozen. Dat is geen product als een stofzuiger waar je niet achter staat.”

De eerste sollicitatiebrieven voor de betrekking van VIB zijn nu binnen. Bij de selectie wordt gestreefd naar een representatieve doorsnee van de Groninger studentenbevolking. Half december begint de campagne met landelijke radiospotjes, die scholieren op een ‘teasende’ manier attendeert op de website met alle VIB-blogs.

De tijgers zijn hier

Een Cambodjaanse studentenweblog.

Zoals in meer Aziatische landen is ook in Cambodja hoger onderwijs booming business. De particuliere universiteiten schieten er als paddestoelen uit de grond. Alleen ontbreekt er een keurmerk, een systeem om de kwaliteit te waarborgen, zoals wij hier hebben. Daarom komen Aziatische studenten graag – met spaargeld van de hele familie – naar Nederland en zie je bijvoorbeeld in Groningen grote groepen op kinderfietsen heen en weer pendelen tussen hun onderkomens en de hoger onderwijscomplexen.

Wat ook toeneemt zijn de samenwerkingsverbanden tussen Aziatische en westerse universiteiten. Die van Osaka heeft sinds kort een liaison office op Zernike om wetenschappelijke contacten te stimuleren en de uitwisseling van studenten nog verder uit te breiden. Op termijn komt er in Groningen ook een Chinese Studies Centre van de universiteit van Fudan, met een onderwijsprogramma over het moderne China. Omgekeerd heeft de RUG zelf in Fudan al een Dutch Studies Centre, met een onderwijsprogramma over Nederland..

Weblog van een Chinese studente in Groningen.

Boekenadviesbureau

Van de week werd er een nieuwe Google-nieuwsgroep aangemaakt, de Bagnastag. Omdat het om een boekenbespreekgroep van het StudentenAdviesbureau Groningen (STAG) ging, heb ik die groep natuurlijk razendsnel gebookmarked, met de intentie er eerst een flinke poos bij te lurken, zonder te posten. Maar helaas, vandaag ging Bagnastag alweer ter ziele.

Bij mijn gebruikelijke checkjes echter, bleek er zojuist alweer een nieuwe Google-groep aangemaakt, het Boekenadviesbureau Groningen, waarvan de initiatiefneemster meteen ook een eerste verslag van een gezamenlijke boekbespreking heeft geplaatst.
Over de tong ging ‘Sonny Boy’ van Annejet van der Zijl (2004). Hoewel er tijdens de gezamenlijke maaltijd in The Ugly Duck een stortvloed van kritiek op die arme Annejet neerdaalde, vonden de acht dames en de ene heer (Fred) haar boek toch wel “aangenaam”. Al zouden ze het beslist niet snel aan iemand cadeau geven. Het verbaast de groep dan ook dat Annejet aan zulke goeie recensies kwam. “Maar de meeste gehaaide onder ons merkte op: “Ze is journalist, dus ze heeft vast onder recensenten een uitgebreide schare vrienden en loyalisten die haar vanzelfsprekend alle lof toezingen…”

Ik weet niet of dat beeld van ’t journaille geheel en al strookt met de werkelijkheid, die ook op dit punt wel eens weerbarstiger en veelkleuriger kan zijn dan wordt vermoed.

RUG bedelt voor Allersmaborg

De Rijksuniversiteit Groningen (RUG) wil de Allersmaborg in Ezinge deels laten opknappen met geld van afgestudeerden. In totaal is de restauratie begroot op 1,2 miljoen euro. Bij haar alumni hoopt de RUG ongeveer eenderde van dat bedrag te beuren.Volgens de RUG moet de Allersmaborg een “oord van bezieling, ontmoeting en vernieuwing” worden voor alumni, medewerkers en studenten. Er kunnen workshops plaatsvinden, masterclasses, terugkomdagen, bijeenkomsten met het bedrijfsleven en bijzondere lezingen of concerten. Op de eerste verdieping komt er een beheerderswoning, verder wordt de borg geschikt gemaakt voor groepen tot zestig personen.

Onlangs verwierf de RUG na ruim zes jaar onderhandelen de Allersmaborg in erfpacht van Staatsbosbeheer. De termijn van deze erfpacht is dertig jaar. Het restauratieplan ligt nu klaar en deze week gaat er een mailing naar alle alumni, waarvan de RUG het huidige adres weet. Of de RUG inderdaad die 400.000 euro bij haar alumni binnenhaalt is nog maar zeer de vraag. Jaarlijks krijgt een universitair fonds wel 110.000 à  130.000 euro van RUG-alumni voor het verstrekken van beurzen aan studenten uit ontwikkelingslanden, maar de filantropische bestemming van deze giften staat buiten kijf, terwijl er bij de Allersmaborg, welk doel drie maal zoveel geld vergt, toch voornamelijk sprake is van eigenbelang. Bovendien hebben, getuige de speciale RUG-website over de Allersmaborg die deze week de lucht in ging, bedrijfskundigen wel een heel erg dikke vinger in de pap. Te verwachten is, dat bij een dergelijke constellatie de goedgeefsheid bij alumni uit bijvoorbeeld de letteren- , de sociale en de betafaculteiten niet erg groot zal zijn.

Aanbevolen: het filmpje op de RUG-website over de Allersmaborg.

Update 3 november
Hans Biemans van RUG-Alumnirelaties acht die 400.000 euro van alumni niet te hoog gegrepen. “Toen we dit bedrag met het college van bestuur afspraken lag er al een toezegging van 200.000 euro van een alumnus, die voorzitter is van een bepaald fonds.” Om welk fonds het gaat mag Biemans niet zeggen: “Voorwaarde voor deze gift is, dat dit niet bekend wordt gemaakt. Het is een privaat fonds van buiten de universiteit, dat vooral restauraties ondersteunt.”

De helft van de vier euroton is dus al binnen. Maar ook de nog ontbrekende twee euroton lijkt veel, gezien het feit dat het universitaire Eric Bleuminkfonds jaarlijks hooguit 130.000 euro van RUG-alumni krijgt. Bovendien staat de filantropische bestemming van deze giften – beurzen aan studenten uit ontwikkelingslanden – buiten kijf, terwijl er bij de Allersmaborg voornamelijk sprake lijkt van eigenbelang. Maar volgens Biemans schrijft de RUG niet alleen alle haar bekende alumni individueel aan:

“We gaan daarnaast kijken of we groepen kunnen vinden die iets speciaals hebben met de borg of het doel dat we ermee voor ogen hebben. Zonder meer is dat bedrag ambitieus, maar het is ook de eerste keer dat de RUG voor zichzelf iets vraagt. Inderdaad zit er eigenbelang bij, maar het past ook in een traditie die bij Amerikaanse en Engelse universiteiten al veel langer bestaat.”

Volgens de speciale RUG-website over de Allersmaborg, en dan vooral het filmpje, lijken bedrijfskundigen een erg dikke vinger in de pap te krijgen. Biemans echter, is niet bang voor een tegenvallende goedgeefsheid van andere alumni. “In het filmpje komt ook Hauw Thé voor, emeritus immunologie. En Henk van Os, de kunsthistoricus, heeft eveneens bepaalde beelden bij de Allersmaborg. Het project is echt universiteitsbreed en we benaderen allerlei geledingen uit de hele universitaire gemeenschap om te zorgen dat er bij de opening, november volgend jaar, een mooi programma ligt.”