Heerlijk avondje

Zwaar de balen. Vorige week zei de overgebleven bezorger dat hij dinsdag wel kon lopen. Dus heb ik dit weekend wel een deel van zijn wijk gedaan, om hem tegemoet te komen, maar lang niet alles. Vandaag bel ik hem om hem te vragen wanneer ik het restante vrachtje bij hem zal afleveren, blijkt dat hij niet kan, omdat hij morgen voor een middenstander in de buurt gaat lopen. Zodat ik alsnog op sinterklaasavond de rest van de wijk kan doen. Dat op mijn werk de hele tent om vijf uur uitgestorven bleek, op de opmaakredacteur na, en de fietsenkelder al afgesloten was, bevorderde de stemming niet. Nee, een fijn heerlijk avondje wordt dit.

Geen sinecure

Vijf uur langs brievenbussen lopen sjouwen, en nu spierpijn in de arm, waarop ik de tas met wijkkranten droeg. De meeste straten zijn afgewerkt. Geert H. bood aan een stuk of wat straten over te nemen, zodoende resteren er nog maar een paar voor morgen.

De laatste keer dat ik dit werk deed was een jaar of vier, vijf geleden. Mij viel op dat er intussen heel veel nee-nee stickers bijgekomen zijn, vooral op de brievenbussen van huizen en appartementen waar studenten en jongeren wonen. Ik schat het aandeel wel op een kwart van de adressen, in mijn deel van de wijk.

Zonder advertenties kan de wijkkrant niet bestaan, dus mag hij niet door zulke brievenbussen. En dat betekent dat een substantieel deel van de mensen van wijk- en andere lokale info verstoken blijft. Wat dan wel weer goed doet, is dat sommige mensen hun nee-nee sticker met een ander, handgeschreven papiertje nuanceren: “Graag wel de Oosterpoorter”.

Bij praatjes onderweg twee nieuwsitems opgedaan: iemand vond de nieuwe uitritten naar de Meeuwerderweg onoverzichtelijk, wat volgens haar ook kwam door het gebrek aan parkeerdiscipline. Ze had hierover al contact met de buurtagent gehad.
En dan is er het verval dat hier en daar weer heel duidelijk zichtbaar wordt. Zo’n tien jaar geleden is de vele oudbouw in de wijk behoorlijk opgeknapt met gemeentesubsidie, maar sommige eigenaars hebben er sindsdien ook niets meer aan gedaan. De vraag voor de buurtclub was al eens, hoe je dat aan moet pakken. Want rond 1970 en rond 1987 dreigde de buurt om zulke toestanden te worden gesloopt, en een derde keer moet je zo’n dreiging zien te voorkomen, ook vanwege het spreekwoordelijke scheepsrecht.

Opnieuw kennis gemaakt met twee oude ergernissen bij het bezorgen. Er zijn nogal wat mensen die een boven- en een benedenwoning aan elkaar getrokken hebben, en een van beide brievenbussen dan buiten gebruik stellen, wat ze naar buiten toe helaas totaal niet kenbaar maken. Zodat je als bezorger eerst een momentje aan het klepje of met je wijkkrant door de vanachter afgedichte gleuf zit te wrikken, voordat je beseft dat je op een dwaalspoor zit. Als je alle vergeefse bezorgerspogingen bij zulke brievenbussen bij elkaar optelt, kom je tot aardig wat werk voor niets.

De andere ergernis zijn de trapportieken, waarvan we er gelukkig niet al te veel hebben in onze wijk. Meestal ligt er flink wat zand en stof op de traptreden, en vaak ook nog kranten en reclame van collegabezorgers die het vertikken om de brievenbussen boven op te zoeken. Helemaal ongelijk kan je ze nou ook weer niet geven, want de helft van de portieken is niet verlicht, en dan heb je ook nog te maken met afgebrokkelde traptreden. Reken maar dat je knap voorzichtig zo’n trap weer afdaalt.

Bezorgen, allerminst een sinecure.

Rapen, vouwen en nieten

3000 Oosterpoorters klaar, nog 500 te gaan.

Sinds ik er als drijvende kracht mee ophield, begin september, is er geen Oosterpoorter meer verschenen. Sommige lieden wisten al te te vertellen dat de wijkkrant ter ziele was. Sommige lieden maken er altijd meer van, dan het is. Ze beseffen waarschijnlijk niet eens hoe gevaarlijk hun baarlijke nonsens kan zijn, want als iemand het in zijn hoofd haalt de gevestigde, maar vacante titel met alle goodwill in te pikken voor een eigen blad, hebben we de grootst mogelijke trammelant.

De Oosterpoorter is niet ter ziele, integendeel. Vorige maand heeft zich namelijk al een opvolger voor mij aangediend. Die kreeg intussen ook weer een baan, zodat hij er minder tijd in kan steken dan verwacht. Maar omdat er al een nieuwe planning stond, er al afspraken waren gemaakt en er bovendien voldoende kopij lag, is besloten om toch maar een nieuwe Oosterpoorter uit te brengen. En daar had ik toch een vrij grote rol in. Mijn opvolger heeft dit keer de opmaak en grotendeels de eindredactie op zich genomen, ik deed het nieuws voornamelijk en de advertentie-organisatie. Bovendien heb ik hem natuurlijk ingewerkt.

Al met al zaten daar voor mij toch nog twee werkdagen in. Met dat brocheren van vandaag kwam daar een derde bij. Veertien jaar lang deden we dat brocheren zelf, eerst met twee man handmatig aan raapkast, schudder en foldnack, de laatste jaren lettend op een brocheermachine (prachtige uitvinding!). Hoe dan ook, puur fabriekswerk, waarvoor vrijwilligers niet bepaald in de rij staan. Hoe gezellig het anders ook kan zijn voor een dag in de maand. Door dat werk zelf te doen, bespaar je echter flink. Nu de Oosterpoorter in frequentie achteruit gaat van tien naar zes nummers per jaar, houdt de uitgever (het Buurtoverleg) evenwel wat geld over op haar begrotingspost voor de wijkkrant, geld waarmee dat brocheren straks vast wel aan de drukker overgelaten kan worden.

Helaas komt er nog wel een puutje achteraan. De vierde dag werk bestaat dit weekend uit bezorging. Want één bezorger – de gluurder – heeft ontslag genomen en een andere, zeer betrouwbare, is dit weekend op stap met zijn kleinkinderen. Dus kan ik dit weekend ook nog eens brievenbussen langs. Ben dan wel blij dat het wat minder koud wordt.

Er staan twee vacatures in de krant, met een beetje mazzel melden zich een nieuwsjager en een advertentiewerver aan. Dan kan ik ook die taken definitief afstoten en me beperken tot de historische stukken over de buurt, wat mijn bedoeling was. Want aan die stukken beleef ik nog wel veel plezier. Ik heb ook zoveel materiaal, dat ik nog jaren vooruit kan met verhalen. Het is zonde, om dat te laten liggen.