De bus gemist
Geplaatst op: 23 mei 2006 Hoort bij: Het Noorden Een reactie plaatsenNee, ik zit niet in Den Haag. Mijn wekkerradio staat sinds jaar en dag afgesteld op de wektijd van 8.05 uur. Gister verzette ik dat tot 6.05 uur, dacht ik. Maar ik checkte de display niet en telde alleen het aantal keren dat ik op het knopje drukte. Blijkt nu dat dat ding op 18.05 uur staat. Normaal is zoiets dan nog geen probleem, want ik word meestal vanzelf omstreeks het bedoelde tijdstip wakker, maar dat werkte vandaag dus niet. Op een gegeven moment vond ik het wel erg licht worden, maar toen was het al bijna acht uur, het tijdstip dat ik gewoonlijk opsta. Ik baal er best van, ook omdat ik een leuk fotoverslagje in gedachten had, wat nu niet doorgaat.
Ik hoor op rtv Noord dat er nogal wat ME op de been is in Den Haag. Er zijn 700 demonstranten gearriveerd, maar er moeten ook nogal wat bussen komen. Die zijn opgehouden in de file.
Wereldmuziek (I)
Geplaatst op: 22 mei 2006 Hoort bij: Muziek Een reactie plaatsenHet muziekje van de dag is van Hannes Coetzee uit de Kleine Karoo in Zuid-Afrika. Hij speelt slide-gitaar met een lepel in zijn mond als slide, en met zijn beide handen erbij is het net of er twee gitaren klinken:
Zo duidelijk als wat dat jij een echte kelt bent
Geplaatst op: 22 mei 2006 Hoort bij: Geschiedenis Een reactie plaatsen
In Venlo is Het geheim van de Kelten geopend. Op de Top 10 van geëxposeerde voorwerpen staat het aardewerken masker van Middelstum (ca. 450 voor Chr.), dat eerder dit jaar ook al te zien was bij ‘Het geheim van de wierden‘ in het Groninger Museum.
Waren er in Groningen en Venlo Kelten dan? Nee, zegt het persbericht (doc):
“De tentoonstellingsmakers in Venlo trekken de conclusie, dat de Keltische voorwerpen gevonden tussen Rijn en Noordzee gezien kunnen worden als het resultaat van een ‘keltisering’ van de samenleving. Sommige gebruiken werden wel overgenomen, andere niet. (…) Er dient zich een parallel aan met onze tijd. In hoog tempo ‘veramerikaniseren’ wij. (…) Maar wie het waagt ons Amerikanen te noemen, kan de wind van voren verwachten.“
Bij de game op de tentoonstellingswebsite stellen ze anders wel de vraag: “Ben jij een Kelt?” In mijn geval luidt het antwoord nog bevestigend ook:
“Je hebt 5 van de 5 vragen goed beantwoord. Het is zo duidelijk als wat dat jij een echte Kelt bent. Het geheim van de Kelten is echts iets voor jou.“
De smeulende pukkel
Geplaatst op: 22 mei 2006 Hoort bij: autobio Een reactie plaatsen
Er komt een reünie van mijn ouwe middelbare school, in november. Op de fotopagina’s van de reünie-site is mijn klas, maar dan het beta-gedeelte, al ruim vertegenwoordigd. Met daarin Winfried Horsthuis. Nu ik zijn naam even google merk ik dat hij als business-strateeg allang binnen is en tegenwoordig huisvadert in een alleraardigst Canadees optrekje. Maar indertijd had hij – net als praktisch iedereen – een pukkel voor zijn boeken, agenda, schriften en etui. Zo’n pukkel was een khaki legertasje dat je met een draagband om je schouder droeg. Het was de bedoeling dat je de naden langs de zoompjes losmaakte voor het verkrijgen van een westernachtige franje. En om de loshangende draadjes niet verder te laten desintegreren moest je de uiteinden even afbranden.
Met dit belangwekkende karwei was Winfried druk doende in het wiskundelokaal, op één hoog boven de ingang van de fietsenkelder, voor het begin van de les. Er kringelde wat rook boven zijn pukkel uit. En toen stapte, veel sneller dan verwacht, de wiskundeleraar het lokaal binnen. Iedereen hield de adem in.
Die leraar was een eerste klas dwangneuroot. Alle tafels moesten van hem in de lengte en de breedte exact op dezelfde afstand van elkaar af staan. En als dat niet het geval was, raakte hij in paniek en ging hij de rijen met een liniaal bijlangs om de tafels alsnog zo neer te zetten. Dat deed hij ook die keer, en zodoende kreeg hij al gauw de smeul van Winfrieds pukkel in zijn grote neus. Hij bedacht zich niet, greep die pukkel van Winfrieds tafel, en smeet deze zo door het geopende raam het klaslokaal uit. Het ding zat vol boeken en miste op een haar een meisje dat helemaal beneden de fietsenkelder binnenging.
Op mijn eigen pukkel stond met dikke contemporaine hanepoten The Guess Who geschreven. Die Canadese band had in 1970 een grote hit, American Woman.
Er is nog hoop
Geplaatst op: 22 mei 2006 Hoort bij: De actuele wereld Een reactie plaatsenAfgaand op deze Sumatraanse docu-collage valt het nog wel mee met het moslim-fundamentalisme. Want onderweg zie je dames met hoofddoekjes muziek maken en swingen. Terwijl de meest fanatieke fundi’s weinig moeten hebben van muziek, anders dan koran-recitaties.
Definitieve verklaring Verdonk
Geplaatst op: 22 mei 2006 Hoort bij: De actuele wereld Een reactie plaatsenDat doet ze nou anders nooit hoor. Ze bedoelt het helemaal niet zo kwaad, in d’r hart is ze een overjarige hippie, kijk maar.
De Vermeer van het Kattendiep
Geplaatst op: 20 mei 2006 Hoort bij: Kunsten Een reactie plaatsen
Dat ‘Het meisje met de parel’ van Johannes Vermeer met maar liefst een kwart van de stemmen gekozen werd tot het mooiste schilderij van Nederland, verbaast me niet. We zijn er mee doodgegooid. Er is een film van, in Groningen spuit een graffiti-artiest haar regelmatig op bouwschuttingen – zoals aan het Kattendiep – en er bestaat ook al een moderne variant op, in krimpfolie en met een vriendelijk Blokker-prijsje.
En we gane met se allen naar Den Haag
Geplaatst op: 20 mei 2006 Hoort bij: Het Noorden Een reactie plaatsenDat wordt dinsdag allemachtig vroeg op voor mijn doen. Ik kreeg net het mailtje met het reisprogramma. Om klokke zeven worden we al verwacht bij het Hoofdstation. Het is ook net of we met een stel doorgewinterde Z-siders een uitwedstrijd bij ADO Den Haag gaan bezoeken. Op elke bus zitten stewards, als “aanspreekpunt voor problemen”. Verdere spelregels bij voorbaat:
“Volg eventuele aanwijzingen van de politie op, het gebruik van alcohol is niet toegestaan, op het Binnenhof mag niet geprotesteerd worden, wel op Het Plein.”
Ik kan me niet herinneren dat het er bij mijn laatste twee demonstraties met busreis (Hengelo 1982, Borssele 1989) zo gereglementeerd aan toeging. Maar bij die gelegenheden zaten er wel heel andere types in de bus.
Meikermis bijna weer voorbij
Geplaatst op: 20 mei 2006 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsen
Weest er snel bij. Alleen vandaag en morgen valt er nog van te genieten, van de Extreme.
“Dat het draait zie je zo wel, maar hoe het voelt. Durf jij in te stappen?”
Nog veel mooiere plaatjes vind je bij Reigertje.
En de winnaar is…
Geplaatst op: 20 mei 2006 Hoort bij: Muziek Een reactie plaatsen
Vannacht werd verricht: de daverende verloting van de dubbel aangeschafte dubbelaar met renaissance-muziek van het Egidius-kwartet! G~e~G kwijtte zich op consciëntieuze wijze van zijn notariële taken en plukte bij “eerste ingeving” het initiaal J. uit de hem voorgehouden hoge hoed. En dat initiaal stond voor… Trrrrommmgerrrrroffellll….
AARGH!!!
Wij zijn er van overtuigd dat de dubbelaar goed terechtkomt. De prijswinnares verklaarde immers bij haar aanmelding dat zij zielsveel van renaissance-muziek houdt. Ooit bezat ze zelfs alle LP’s van Camerata Trajectina, maar kocht die door omstandigheden nooit terug als cd. Deze verloting bracht de verloren gewaande klanken als bij toverslag weer in haar herinnering. (Dus mocht u zo’n cd-tje van de trajectijnen bezitten, dat u nooit meer afspeelt, dan zou ik er wel een bestemming voor weten…:)) Alle drie de kandidaten hebben inmiddels bericht ontvangen van de uitslag.
Arctic Monkeys in de Silo?
Geplaatst op: 19 mei 2006 Hoort bij: Muziek Een reactie plaatsenUit welingelichte, maar streng op geheimhouding aandringende kringen bereikte me een mailtje, dat de attentie vestigt op een muziekje van ‘Scimmie Polari’. Het vrolijke sixties-deuntje staat op Banda! Banda!, een site voor besloten dansfeesten die “een beetje verborgen, maar altijd ergens in het centrum van Groningen” gehouden worden.
De eerste editie is, begrijp ik, op zaterdag 3 juni in De Silo aan de Achterweg, en de organisatie mikt duidelijk op een publiek dat graag uitgaat, maar dan niet pas vanaf een tijdstip ver na middernacht: “mensen, vaak van een zekere leeftijd maar hé!, waar blijft leeftijd naast jouw jonge hart“.
Diezelfde organisatie plaatst haar initiatief nogal pontificaal in een historisch kader. Hun Banda! Banda! zouden feesten zijn, waarvan de wortels in het Italië ten tijde van de fascistische dictator Mussolini liggen. Vooral vrouwen zetten toen spontaan ondergrondse feesten op touw, waar ene Angelina Gigliotti als dj optrad. Angelina draaide streng verboden, maar uiterst swingende negerjazz. Aldus de site van Banda! Banda!
Interessante vrouw zou je zeggen, waar vast een bult informatie over te vinden is op ’t internet. Maar googelen op ‘Angelina Gigliotti’ levert niet veel soeps op. En zo ga je hevig twijfelen. Bijvoorbeeld aan dat muziekje. Op de keper beschouwd klinkt het helemaal niet zo jaren zestig, want dan zat er wel een echt orgeltje bij, en geen electronisch ding.
Vandaar ook dat de aangeleverde biografie van de jaren zestig culthelden Scimmie Polari – compleet met noodlottig einde – wantrouwen gaat oproepen. En dat is maar al te gegrond, zo blijkt, want volgens een Google-whack is Scimmie Polari namelijk de Italiaanse vertaling van Arctic Monkeys (“Arctic Monkeys, che potremmo tradurre “scimmie polari”“).
Je zou er nog bijna van gaan denken dat er een beroemd Engels orkestje bij dat Bandafeest optreedt. Eerst De Silo, dan Lowlands en Rock Werchter. Maar die Arctic Monkeys, die klinken toch heel anders?, getuige ook dit filmpje en dit videootje?
Nee, ik denk niet dat die band in De Silo optreedt. De organisatie van Banda! Banda! leefde zich slechts uit in Italianiserende mystificaties. Kennelijk moeten die het beoogde publiek over de streep trekken. Het zal me benieuwen of dat lukt.
Update 20.14 uur
Ik kreeg een telefoontje dat er afgelopen zaterdag al zo’n feest in De Silo is geweest. Met Das Aldi Combo. Volgens mij zijn die verantwoordelijk voor de deun van die zogenaamde Scimmie Polari. Deze woensdag had er ook een stukkie in De Gezinsbode gestaan. Niet gezien, stukkie opgezocht, het bleek van Herman Sandman. Hij slikt de mystificaties voor zoete koek.
Een promotie met pomp, statie en vleesvee
Geplaatst op: 18 mei 2006 Hoort bij: UK + RUG Een reactie plaatsen
Er stonden twee koetsewagens voor het Academiegebouw. Even dacht ik dat het College van Bestuur zich vanwege de exorbitante benzineprijzen genoodzaakt had gevoeld om de dienstbolides af te schaffen, maar het begeleidende gezelschap bleek in afwachting van een promovendus, en zat met de prangende vraag hoe lang zo’n promotieplechtigheid duurt.
Op de bok stalhouder Kuipers van de Friesestraatweg. De meneer links bleek de koetsen te hebben gehuurd om zijn vriend de promovendus te verrassen. Aardige man, die meneer. Met het noemen van zijn naam ging me een lichtje op. Hij bleek inderdaad de Kor Buist die op zijn eigen ‘landgoed’ in Noordlaren begraven wil worden, wat van de gemeente Haren helemaal niet mag. De zaak sleept al twee jaar en ligt nu bij Gedeputeerde Staten, die haar vandaag of morgen terugverwijst naar de gemeente Haren.
Het duurde nogal voordat de promovendus zich vertoonde en Buist zette uiteen dat hij niet zozeer een landgoed bezat, als wel drie boerderijen. Maar, wist ik, hij was toch die hele grote schildersbaas? Ja, dat was hij ook. Hij wees op de UB. Die was nog door zijn bedrijf opgeschilderd. Maar tegenwoordig zat hij meer op afstand van die schildersonderneming, hij was nu veel meer boer en hield enige honderden koeien. Vleesvee?, ried ik. Ja, Limousins. Ze liepen in allerlei natuurgebieden rond. Tegenwoordig werden ze vlakbij de stad geslacht, omdat hij het gesleep naar slachterijen in het zuiden beu was.
Daar kwam eindelijk de dolgelukkige promovendus aan met zijn pasverworven bul. Deze vennootschapsjurist was al RUG-hoogleraar, maar nog steeds meester. Met het succesvol verdedigen van zijn proefschrift is dat nu dan meester-doctor.
Het promotiepubliek zwaaide de koetsen allerhartelijkst uit. Via de woonst van de professor-meester-doctor ging het gezelschap naar de promotiepartij in restaurant De Twee Provinciën waar het vanavond en vannacht vast nog lang onrustig blijft.
Intussen heeft uw scribent natuurlijk gauw even op die aardige meneer Buist gegoogeld. En inderdaad is hij mega-rundveehouder. Lees hier maar eens:
“Met 1.200 ha en ruim 600 stuks Limousin vee verdeeld over drie bedrijven is Kor Buist de grootste natuurboer van Nederland en tevens de grootste biologische vleeshouder.“
Dat vee van Buist loopt vooral in de Eelder- en Peizermaden, een van mijn lievelingsgebieden. Met het oog op waterberging en nieuwe natuur koopt de overheid dat hele gebied stukje bij beetje op, “en sluist het door naar Natuurmonumenten, die het vervolgens in erfpacht uitgeeft aan Buist.”
Afgezien van 20 hectare heeft Buist geen grond in eigendom. Een interessante opmerking in het licht van het voorgaande logje:
“Buist meent, dat zijn werkwijze een veel zakelijker aanpak mogelijk maakt, dan wanneer Natuurmonumenten het zelf zou doen.“
Voor de liefhebbers van een mals biologisch runderlapje uit de Peizerma: het vlees van Buist zijn puike koeien ligt te koop bij slagerij De Groene Weg.
Grondpolitiek frustreert natuurdoelstellingen
Geplaatst op: 17 mei 2006 Hoort bij: De actuele wereld, Het Noorden Een reactie plaatsen
Stichting Het Groninger Landschap baalt. Ze vist steeds vaker achter het net als er nieuwe natuurgrond te koop staat. De dalende lijn in de grondverwerving heeft zich in 2005 doorgezet. Slechts een luttele 37 hectare kon de stichting vorig jaar kopen. En die trend wijt ze aan het regeringsbeleid om 40 % van alle nieuwe natuurgebieden door particulieren te laten beheren, een beleid dat de provincie Groningen uitvoert door vrijgekomen gronden eerst aan particulieren aan te bieden. Pas als die er geen trek in hebben, komen de natuurbeheer-organisaties aan de beurt. En zij krijgen zo alleen de kruimels van de tafel.
Het gevolg, aldus Het Groninger Landschap, is een versnippering die een meer systematisch beheer in aaneengesloten gebieden onmogelijk maakt. Bovendien vallen de beheerkosten er hoger door uit, dan nodig is. Een voorbeeld is het Reitdiepgebied, waar de stichting de oeroude landschaps- en verkavelingspatronen in stand wil houden, en een beheer voert dat zich richt op behoud en ontwikkeling van de weidevogelstand. “Omdat sommige percelen in particulier eigendom zijn”, zegt de stcihting, “kunnen we nog geen afdoende maatregelen treffen ter verbetering van de waterhuishouding. En juist dat zou nodig zijn om gunstige omstandigheden voor de weidevogels te creëren.”
Een ander voorbeeld is het Leekstermeergebied, waar de stichting de natte natuur meer de ruimte wil geven. Daarvoor is verhoging van het waterpeil nodig, wat lang niet overal kan omdat een bepaald perceel niet in het bezit van de stichting is. “De kans was er om het betreffende perceel te verwerven”, memoreert de stichting, “maar het is door de provincie doorgeleverd aan een particulier. We zullen nu moeten overleggen met de nieuwe eigenaar om tot overeenstemming te komen over de inrichting.”
Volgens stichting Het Groninger Landschap staat de grondpolitiek van provincie en rijk een doelstelling van dezelfde overheden in de weg:
“Met het beleid dat regering en provincie nu ingezet hebben, wordt het steeds moeilijker om de Ecologische Hoofdstructuur voor 2018 te realiseren, de termijn die de regering zichzelf gesteld heeft. Ook het halen van de natuurdoelstellingen komt door versnippering in gevaar.”
Bron: ’t Gaait nait vanzulf, Jaarverslag 2005 (pdf) van stichting Het Groninger Landschap. De foto van de Punt van Reide is gemaakt door Alex Nijborg.
Groningen pikt toeristen van Friesland af
Geplaatst op: 16 mei 2006 Hoort bij: Het Noorden Een reactie plaatsenVandaag op de site van het Dagblad van het Noorden en gister op die van de Leeuwarder Courant: stukjes naar aanleiding van de persberichten die de provincies Groningen en Friesland uitbrachten over Toerdata Noord, het driejaarlijkse toeristieke consumentenonderzoek voor het noorden. Het Dagblad geeft een neutraal samenvattinkje, maar de Leeuwarder laat een aantal prominente recreatie-ondernemers aan het woord. En die klagen steen en been. Want “het gastheerschap van de provincie staat onder druk”, de toerist in Friesland stuit steeds vaker op ongastvrij gedrag.
De verklaring: het kwam de Friezen veel te gemakkelijk aanwaaien. Ze staan niet meer direct klaar, terwijl de toerist enige extra service nou juist steeds meer op prijs stelt. Ik kon het nieuwsbericht niet zo gauw terugvinden, maar nog niet zo lang geleden kwamen de Groningers uit de bus als de meest voorkomende mensen van Nederland.
En het grappige is, dat de wat minder grote waardering voor de Friese en de wat grotere waardering voor de Groningse gastvrijheid correspondeert met enkele harde cijfers uit Toerisme in cijfers (pdf), een economisch rapport over de Noordelijke toeristenbranche, waarvan vorig jaar de laatste versie verscheen. Die cijfers – uit 2004 – laten zien dat de branche in Friesland minder goed boert, terwijl ze in Groningen juist vooruitgang boekt. Zo nam dat jaar het totale aantal toeristische overnachtingen in Friesland af met 1%, terwijl het in Groningen met 2% steeg. En die tegengestelde beweging zien we terug bij de hotels, bij de kampeersector èn bij de vakantiehuisjes. Kortom: Friesland wordt minder gewaardeerd, Groningen meer, wat zich vertaalt in harde cijfers. Al met al lijkt het er sterk op, dat Groningen toeristen van Friesland afpikt.
Ayaan vertrekt, nu Neelie nog
Geplaatst op: 15 mei 2006 Hoort bij: De actuele wereld Een reactie plaatsenAyaan Hirsi Ali houdt de eer aan zichzelf en vertrekt voortijdig uit de Tweede Kamer om iets bij een denktank in de VS te gaan doen. Binnen de VVD rommelt het nu. Wat mij betreft komt er een bijltjesdag voor VVD-ers als Neelie Kroes, die de ‘gelukzoekster’ indertijd willens en wetens onder valse naam en voorwendselen op de VVD-lijst voor de kamerverkiezingen hebben gezet.
Dijkstal heeft gelijk, de VVD zit met een geloofwaardigheidsprobleem. Het openlijk accepteren van één economische vluchteling impliceert dat je ze allemaal accepteert. Anders ben je voor willekeur.
Vandaag hoorde ik iemand zeggen dat zij precies hetzelfde zou hebben gedaan, als zij in Ayaans schoenen had gestaan, anno 1992. Tegen leugens in zo’n geval had ze geen enkel bezwaar. Nou zou ik er ook niemand voor willen bestraffen die geen politieke functie bekleedt, maar daarom hoeven we de leugens nog niet te laten passeren. Door de leugens van de economische vluchtelingen stuiten de echte asielzoekers op een wantrouwen dat zwaar ongepast is.
Ayaan Hirsi Ali heb ik één keer in levende lijve gezien, een paar jaar geleden bij een symposium dat de Groningse theologen op touw hadden gezet in de Doopsgezinde kerk. Voordat je daar binnenkwam, was je drie of vier mannen met portofoons voorbij, en dan ging het alleen nog maar om de zichtbare beveiliging. Ayaan leek kleiner dan op tv en opereerde ook aanzienlijk bedeesder. Ze had zo weinig inbreng in het debat, dat ik volstrekt niet onder de indruk kon raken.
Die grote populariteit van haar vond en vind ik nogal zonderling. Alhoewel die best verklaarbaar is. Komend uit een cultuur die hier absoluut niet mocht worden bekritiseerd, bekritiseerde zij die cultuur voor ons. Als culturele overloper ging ze voor in de bevrijding van een politieke correctheid, die verstikkend was. Bovendien is ze redelijk knap en intelligent en komt ze goed over op de buis. Ze zal haar weg wel weten te vinden.
groninganus 
Recente reacties