De Groninger dividivi’s
Geplaatst op: 11 juli 2006 Hoort bij: Kunsten Een reactie plaatsen
In Groningen hebben we ook Dividivibomen. Bomen die meebuigen met de eeuwig waaiende Groninger passaatwinden.
Bij nader inzien echter
buigen de Grunniger dividivi’s helemaal niet uit zichzelf mee. Dit zijn geketende bomen, dames en heren. Alleen de kluisterende tuien dwingen hun toppen naar benee, naar de wallekant aan de overzij. Tegen hun wil en dank.
Staat er zo’n bord en is het toch weer een kunstproject. Van ene William Forsythe die anno 1990 inspiratie putte uit de eertijdse teelt van kromhout voor scheepstimmerdoeleinden.
En toch zie je al mooi een langgerekte poort ontstaan.
Die stadsmarkering, dat wordt nog wel wat.
groninganus 
kwam vandaag vanaf Delfzijl weer ns richting Stad en ze stonden er weer prachtig bij in het zonnetje…
dacht nog.. ga dr ‘ns een logje aan wijden…
tssss
🙂 Je vindt vast wel een eigen invalshoek.
Maar Kromhout – dat waren toch scheepsmotoren?
Ook, Ko.
De hypothese is gerezen dat er in dit geval een ambachtelijk-industriële continuïteit van de houten naar de ijzeren scheeps-era bestaat.
Kromhout was gewild, in de houten era. Als een scheepstimmerman in het houten tijdperk Kromhout werd genoemd, dan onderscheidde hij zich ongetwijfeld in de kwaliiteit van zijn spanten. Mogelijk leverde hij die ook aan zijn ambachtsgenoten.
Toen de stoom ons aller zwerk ging bezwadderen, en ijzer het hout verving, ging de nazaat van diezelfde Kromhout zich toeleggen op de fabricage van scheepsmotoren. Hoe deze overgang zich voltrok, blijft hier in nevelen gehuld, aangezien een genealogie van de familie Kromhout op ’t internet ontbreekt.
Ah, handig om fietspaden mee te beschaduwen!
@Aargh: helaas… ze staan aan de noordkant.
@Ko,
Ik heb nog even zitten googelen op Kromhout.
Er is zelfs een werfmuseum Kromhout! In Amsterdam:
http://www.machinekamer.nl/museum/index.html
Quote van de historie-pagina:
“Waarom heet ’t Kromhout ’t Kromhout? Simpel: omdat Neeltje Hendrikse de Vries op 11 mei 1757 de grond kocht voor haar man, scheepstimmerman Doede Jansen Kromhout. Zoals gebruikelijk in die tijd kreeg de werf de naam van de eigenaar. Een kromhout is ook een krom stuk hout: liefst zoals in de boomstam gegroeid. Wie, tot ver in de negentiende eeuw, een schip wilde bouwen had er vele nodig als spanten voor het bijeenhouden van de planken. Ooit zo ’n bijzonder stuk hout gezien? In werfmuseum ’t Kromhout worden enkele fraaie exemplaren bewaard. Het museum vertelt op beeldende manier hoe zich de scheepsbouw sinds de gouden eeuw ontwikkeld heeft: eerst was er alleen hout, toen hout met metalen versterking (compositiebouw) en vervolgens louter metaal.”
’t Museum ken ik ja, was bij m’n ex om de hoek. Je hypothese is aantrekkelijk, vermoedelijk zelfs juist.
Van de weeromstuit ben ik direct gaan opzoeken waar het woor ‘spijkstaal’ vandaan komt (je weet wel, van die bakkerswagentjes), maar dat blijkt gewoon een samentrekking te zijn van Spijkenisse en Staal.
Wel opmerkelijk om te zien dat die fabriek nog altijd bestaat trouwens, dacht dat ze al lang ter ziele waren. Ze maken zelfs nog min of meer dezelfde karretjes: http://www.spijkstaal.nl/
Om op Kromhout terug te komen: die hebben van ’35 tot in de jaren zestig ook bussen bedrijfswagens gemaakt (maar dat wist je vermoedelijk al). Toch ’n leuk linkje: http://www.zaans-industrieel-erfgoed.nl/pages_3/met%20stoom%2036%20art%20%2005.html
Mooie foto’s.
Op weblog delfzijl e.o. (http://www.volkskrantblog.nl/bericht/174757) staan foto’s van de wilgen in de winter.