Noenmaal in het Lekkerbeetjesgasthuis

We legden hedenmiddag een visite af aan het Jacob- en Sint Annagasthuis, dat naar de betere mondkost in den volksmond ook wel het Lekkerbeetjesgasthuis heet. Bij ons arrivement stonden de dienstmaagden ons al op te wachten:

We mochten niet door de voordeur, maar moesten achterom. De wichter gingen ons voor langs een vuige kroeg met een aanlokkelijke naam:

En langs den Vischhoek:

Op de binnenplaats van het gasthuis troffen wij de meeste conventualen aan. Sommige zomaar genietend van het fraaie nazomerweder:

Andere zich verdiepend in stichtelijke werken:

Wij waren juist op tijd. Daar luidde de kokmoer het klokje voor het noenmaal alreeds:

Hij Zij had er geducht den wind onder:

Bij de meeste oude besjes althans, want tijdens het gebed voor den maaltijd:

Bleek een van de conventualinnen kamerarrest te hebben gekregen, wegens het houden ener zeer luidruchtig verlopen dobbel- en kaartspelavond. Met haar sententie was zij het gans niet eens:

Een wel zeer wederspannig sujet bleek den 110 jaar ouden heer Boomgaard. Deze zwaar gedecoreerde oud-militair had nog voor Napoleon in Rusland gevochten en daar meegebouwd aan de brug over den Berezina, maar maakte zich meermalen schuldig aan ernstige insubordinatie jegens den kokmoer:

De hete bliksem en enige glaasjes met Schiedammer vocht bekwamen dezen vuilbekkenden onruststoker evenwel minder goed:

Zodat de echte lekkere beetjes aan zijn neus voorbij zijn gegaan:

(Bewoners van het Jacob en Annagasthuis, meest studenten, voerden op basis van enige zwarte bladzijden uit de gasthuiskroniek een klucht op ter gelegenheid van Open Monumentendag.)