Kat en hond

Hij woonde er langer dan die buurman. Hij had buurman nog met het grove tuinwerk geholpen, toen die naast hem kwam wonen. Maar ze waren geen vrienden meer. De goede verstandhouding was voorgoed voorbij.

Want buurman had een kat die steeds bij hem in de groentetuin kwam schijten. Om de haverklap kreeg hij de poep van dat beest aan zijn handen, als hij daar wat pootte of oogste. Verschillende keren had hij buurman al gewaarschuwd: “Hou die kat nou toch bij mij uit de tuin weg”. Maar het beest bleef maar komen. “Het ging zelfs lekker bij ons in de vensterbank zitten, om de hond uit te dagen. En je weet wel hoe zo’n Staf dan tekeer kan gaan.”

Natuurlijk hield hij die hond binnen, hij was toch niet achterlijk. Maar gister zou zijn dochter de hond uitlaten, en hij ontkwam haar. Als een speer vloog hij op die kat af. Dat beest springt de sloot in, die hond erachter aan. Hij kreeg het beest in de sloot te pakken. De buurman kwam op het geblaf en gepiep af, en begon met balken en stenen naar die hond te smijten. Eind van het liedje was dat de kat dood in de sloot lag, onder een balk.

En nou hebben ze zwaar mot met elkaar, die buurman en hij. De buurman geeft hem de schuld. “Maar ik kan er toch niets aan doen dat die hond ontsnapt?” Bovendien lag de kat onder een balk. “Volgens mij heeft hij het beest zelf doodgegooid.”

Buurman begon hem nog te bedreigen ook. Hij balt zijn vuist: “Hij moet me eens aanraken. Dan pomp ik deze recht in zijn gezicht. En voor het geval dat weer op mijn erf komt heb ik een plantenspuit met benzine klaarstaan. Vlammetje erbij, en hupsakee, je hebt een steekvlam van hier tot gunter. Dan komen ze maar weer bij me met een dagvaarding. Die kan er ook nog wel bij, op de stapel die ik nog heb liggen.”