Suikerfabrieksodeur wekt premature nostalgie op
Geplaatst op: 1 december 2007 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsen
Zegt de Amerikaanse studente Kellie Sue die voor een jaar in Groningen woont:
“Near my house there is a sugar factory which has been producing the strangest smell for the last few months. A couple times every week, the whole city smells like sweet mud. It’s a very peculiar but familiar sent to me now. I heard a rumor that soon the scent will end until next fall. Believe it or not I am already a bit nostalgic for the smell because it represents Groningen and I might not ever smell it again.”
Het bevestigt me in mijn vermoeden dat er in de toekomst een markt is voor ingeblikte suikerfabriekslucht.
groninganus 
Ik wil ‘m alleen vers! Haaaaa, met een beetje geluk volgend jaar!
In de jaren zeventig heb ik een tijdje bij het hoofdkantoor van de Suiker Unie in Rotterdam gewerkt. Toen dit kantoor naar Breda verhuisde ben ik er weggegaan, want ik wilde liever in Rotterdam blijven wonen en werken. Ik heb toen heel wat keren een rondleiding door de fabriek in Stampersgat en die in Puttershoek bijgewoond tijdens de campagne. Die stank in de fabriek is nog ontzettender dan erbuiten, want dan ruik je eigenlijk alleen maar de stoom en dat is een slap aftreksel van wat er in die gigantische kookpotten gebeurd. Het is wel een bar mooi proces, dat suiker maken, maar die weeïge rotlucht….bah.
Ik heb er ook een tijd bij in de buurt gewoond in een wisselwonning toen de Grunobuurt waar ik woonde werd gerenoveerd ( en nu dus met de grond gelijk gemaakt, jammer!)en inderdaad , die lucht. Zo weeïg,zo vol melancholie. En dan nog gemengd van de lucht van olievcerf en terpentijn in mijn atelier.
De muziek van Van Morrisonop de platenspeler , treurig & opwindende relaties met studentes etc
Inblikken maar die lucht!
Complimenten voor je mooie site!
vr. groet, Herman
http://www.hermantulp.nl
Ik heb deeltijd gestudeerd in Vinkhuizen, in een naargeestige betonkolos van een scholengemeenschap aan de Travertijnstraat. Rond deze tijd van het jaar stonk het er altijd naar de suikerfabriek. Toen ik eindelijk mijn diploma haalde was ik nog het meest blij dat ik dar nooit meer heen hoefde en van de lucht verlost was.. Bah!
Mijn vrouw woonde eind jaren zeventig in een studentenflat in Vinkhuizen. De medebewoners hadden haar wijsgemaakt dat het de lucht van het crematorium was, wat ze rook. Het stoorde haar wel, de hele stad rook rook ernaar, maar pas na een tijdje kwam ze erachter dat het de suikerbieten waren.
De geur van de suikerfabriek is met mijn jeugd verweven, dat vergeet je nooit weer. De eerste dag dat het zich weer over de stad verspreide in het najaar dan wist je weer dat de campagne begonen was. Smerig heb ik het eigenlijk niet gevonden, meer iets van thuis komen