‘Hall’ van de Bloemert was regionaal centrum

Vanavond naar de lezing van Johan Nicolay geweest, om te horen hoe zijn opvattingen over De Bloemert zich hebben geëvolueerd sinds december 2005, toen ik er een UK-stuk en een logje over schreef.

De ontwikkeling zat hem vooral in de interpretatie van een huisplattegrond uit de vroege ‘Romeinse’ periode. Het ging om een uitzonderlijk grote boerderij, is inmiddels gebleken. Normaal waren boerderijen uit die tijd vijf, zes meter breed, bij deze was de breedte acht meter. De lengte begrootte Nicolay op 26 à  30 meter. Wat toch ook een flink stuk groter was dan normaal.

“Dit was een gigantisch gebouw”, aldus Nicolay, “enorm monumentaal”. Vergelijkenderwijs ging het ook om hele zware palen, terwijl het tweeschepige woondeel wel drie maal zo lang was als de drieschepige stal. Meestal namen beide functies evenveel ruimte in beslag. Samen met de oude Waterbolk interpreteert Nicolay de plattegrond nu als die van een ‘hall’, de ontvangsthal van een lokale heer, waar boeren samenkwamen en geschenken uitgewisseld werden. “Het ging om een hele centrale plek in Noord-Drenthe”.

De robuuste vierkante waterput van speciaal gekapte, zware eikenstammen hoorde bij deze ‘hall’, evenals het import-aardewerk, het unieke bovenstuk van een Romeins bronzen badflesje, het rode aardewerk waarin zout uit het venige kustgebied kwam, en het fragment van een bronzen paardentuig, mogelijk import uit Denemarken. Het eveneens aangetroffen bronzen drakenkopje, het uiteind van een emmerhengsel, was zeer waarschijnlijk in de derde eeuw door de lokale smid of smeden ingevoerd als schroot uit Noord-Gallië.

Het boek over de opgraving, dat oorspronkelijk in 2006 zou uitkomen, wordt nu na de zomer verwacht. Het zal bestaan uit drie delen in een cassette.