Domela op de vliering
Geplaatst op: 14 mei 2009 Hoort bij: autobio 5 reactiesBij persoonsverheerlijking van politici denkt Wikipedia vooral aan dictatoriaal opererende communisten, types als Fidel Castro, Nicolae Ceaucescu, Jozef Stalin, Kim Il Sung en Mao Zedong. Maar ook de Nederlandse ‘vrij socialistische’ voorman Domela Nieuwenhuis was er niet vies van. Kameraad Van Kol waarschuwde ‘us forlosser‘ er in 1886 al voor:
Die portretten van Domela waren sacrosanct. Zo herinnerde de Groningse vrij socialiste Cathrien Eimers zich in 1979:
“Ik weet nog heel goed dat er na de dood van Domela (1919 red.) als schilderij van die hele grote gekleurde foto’s van hem uitkwamen. Dat kostte toen 35 gulden. Het hing bij ons natuurlijk ook aan de wand. Het was een relikwie gewoonweg, daar mocht je haast nog niet naar kijken, laat staan in je handen nemen. Toen mijn vader is overleden en mijn moeder kleiner ging wonen moest dat portret ergens heen. Nou, dat moest dan maar naar ons toe. Op een gegeven moment hebben wij dat portret van de wand afgenomen om iets anders op te hangen. Moe zei direct: “Woar is Domela?! Woar is Domela?” Ze was zo kwaad! Ik zei: “Dat hebben we zolang op de vliering.” “Op de vliering? O, god, dat most je voader ‘ns waiten! Dat was niet best. De kinderen hebben Domela nu wel aan de wand hoor, maar wij niet meer.”
Tot mijn gène moet ik bekennen dat ook ik nog wel eens een portret van Domela in mijn interieur heb gehad.
groninganus 
Prachtig verhaal, vooral ‘o god, dat most je voader ‘ns waiten’. Domela op Zolder, ’t is toch wat. Ik had Che Guevara aan de muur van mijn kamer trouwens. Ik had niks met Domela. Ook niet met Che hoor, maar ik vond het gewoon (pubertje hé?) een mooie poster.
Ook mijn oudoom en -tante in Friesland hadden een portret van Domela aan de muur. Een deel van de zeer armoedige generatie uit de 2e helft van de 19e eeuw zag hem inderdaad als een mogelijke verlosser uit hun ellende. Ik ben het met Dondersteen eens dat het gewoon een mooie kop was, vergelijkbaar met de poster van Che Guevara, die mijn broer en ik in onze tienerkamer hadden hangen. Het oog wil ook wat, zal ik maar zeggen!
Het portret van Domela prijkt nog steeds levensgroot op de zijmuur van het Tripgemaal bij Gersloot. Dit portret is in 1923 door zijn jongste zoon Cesar Domela op de zijmuur van het Tripgemaal bij Gersloot geschilderd.
En daar hoort natuurlijk Frits Lambrechtse bij
Lang geleden dat ik Cornelis Vreeswijk gehoord had, maar die stem is zo herkenbaar…!