Pims Groninger spullen
Geplaatst op: 8 juli 2009 Hoort bij: Stad toen 10 reactiesDoor een portret van Pim Fortuyn op Flickr, bleek me dat Hessinks’ veilingcatalogus van eind juni nog steeds online staat. En dat gaf me aanleiding om een UK-stukje van februari eens te checken.
Allereerst de opbrengst. Volgens Het Parool bedroeg die 492.000 euro, hetgeen “ruimschoots de verwachtingen oversteeg”. Dat laatste betwijfel ik, want veilingmeester Richard Hessink zei in februari nog een opbrengst van 5,5 ton te verwachten. Tussen februari en eind juni 2009 daalde de koers Fortuyn dus met meer dan tien procent.
Het UK-stukje ging over de spullen uit de Groninger tijd (1972-1990) van Fortuyn. Wat Hessink indertijd noemde, kwam inderdaad onder de hamer. Maar er bleken nog meer spullen die aan Fortuyns Groninger tijd herinnerden, dan de veilingmeester toen dacht. Misschien heeft hem dat zelfs omzet gescheeld.
Het ging onder meer om de volgende kavels, onder te verdelen in Groningen algemeen, de universiteit waar hij werkte en promoveerde, en de in Groningen gedomicilieerde stichting OV-jaarkaart waarvan hij de eerste directeur was:
- Bronzen Martinitoren
- Rode kraantjespot
- Groninger stoeltjesklok
- Schilderij ‘Weg naar Adorp‘van Arie Zuidersma
- Ingelijste kleurenfoto van de Trompkade (jaren tachtig)
- Portret uit Fortuyns’ jonge jaren
- Portret van Marx
- Portret van Lenin
- Wandbord met het wapen van de RUG
- Verjaardagscadeau RUG 19.2.1988, door Huub Drenth
- Promotiebul met lakzegel (opbrengst 6000 euro)
- Portret na zijn promotie gemaakt door een vriend
- Collage OV-jaarkaart
- De allereerste OV-jaarkaart
groninganus 
Aan de ‘ achter Pims en Fortuyns te zien, gaat het hier om de spullen uit de nalatenschap van ene Pims Fortuyns. Nou, vast ook een man met een boeiende levenswandel.
(Ondertussen wel een mooie bijdrage hoor, tis niet dat ik alleen de leestekens zie.)
@HJ Bussink,
Wat is het toch hartverwarmend als mensen openlijk lucht geven aan hun bewondering –
Dank voor dit geweldige fragment! Zelfs de ov-jaarkaart – welk een fraai toeval – komt nog ter sprake.
(maarre, hoe zit het nou met die loze apostrofs?)
(UK-usance.)
Toen ik ongeveer 1983 een tentamen bij hem thuis moest doen, hing het portret in de vestibule. Hij was vooral trots op het uitzicht vanaf driehoog op de Oosterhaven, wat het geheel toch het air van werkmanschap gaf. “Wat wil je?”, vroeg hij, mijn eerzucht wel enigzins kennend: “een zes voor de moeite of een werkstuk schrijven?” Het werd het laatste, over landbouwpolitiek in het Interbellum.
Goed docent, mager wetenschapper, onprettig mens, zo heb ik hem in die jaren toch wel leren kennen. Na afronding van zijn psychoanalyse gingen alle remmen los: het lag allemaal aan de moederliefde, zei hij (heel voorspelbaar) in de kroeg. Daar was hij toen wel zo’n beetje overheen.
Een paar jaar later kwam hij op TV bij de KRO met een ode aan de Maagd Maria. Langzamerhand kreeg hij vrede met zijn corporatistische katholieke achtergrond en viel zijn bewondering voor Gramsci steeds meer samen met de onderbuikgevoelens die diens tegenspeler Mussolini opriep. Sindsdien verbaasde mij weinig meer. De ijdelheid leidde hem van het een naar het ander. Toch denk ik, dat hij, geconfronteerd met de hoog opgelopen emoties die hijzelf met graagte veroorzaakte, achteraf het vuur in meer democratische richting had willen leiden. Voor de eendimensionale taal van de man met de blonde pruik zou hij volgens mij slechts verachting hebben getoond.
Verdomd, dit heb ik hier al eens in andere bewoordingen geschreven. Mijn excuus.
@Otto.
Wat me verbaasde waren de portretten van Erasmus, onze nationale profeet van gematigdheid en tolerantie. Er was ook iets met een arabische inscriptie. Zoiets zal je bij de eendimensioonale islamietenhater Wilders absoluut niet aantreffen, denk ik. Wilders is inderdaad een stap achteruit ergeleken bij Fortuyn.
Wat betreft de ijdelheid van Fortuyn: ik geloof niet dat je veel mensen kon vinden met meer geschilderde en ingelijste foto-portretten van zichzelf in hun interieur. Maar net als veel in de spiegel kijken, kan ook dit op een fundamentele onzekerheid duiden, vermoed ik.
Wat treurig dat de geldigheidstermijn van zijn OV-jaarkaart zijn eigen levensduur overschreed.
Aan dit lijstje viel me gelijk op dat hij er al jong van hield zichzelf te laten portretteren. Maar daar heeft Otto een veel interessantere reactie opgegeven. En al heeft hij dit kennelijk al eens op dit weblog verwoord, vind ik zijn bijdrage een mooie aanvulling op dit log.
Sfeervolle foto van de Trompkade. Dit soort plaatjes uit de jaren 80 (met of zonder apostrof?) weten mij altijd mateloos te boeien.