Driek wedergekeerd tot stof

“Pluk de dag”, concludeerde de boekverkoopster, met wie ik het had over de plotselinge dood van Driek van Wissen. Dat adagium leek meer een aansporing voor haarzelf, dan dat het sloeg op Van Wissen, die toch bekend stond als een ervaren levensgenieter.

Het opbouwen van die ervaring begon al in zijn studententijd, bij Albertus Magnus, een studentenclub die toen (voor 1968) nog aan het Hoge der A zat. Over die periode schreef hij:

“Nooit was ik als student een bolleboos,
Want meer dan overdag de Alma Mater,
bezocht ik ‘s nachts Albertus aan het water
En werd daar spoedig zeer studentikoos.”

Met zijn werk maakte ik in ’76 kennis door De Nieuwe Clercke, wat een heel ironisch blaadje was van zeer studentikoze lieden die eigenlijk al veel te oud waren om überhaupt nog studentikoos te mogen zijn. Later zag ik hem wel eens in de een of andere vuige nachtkroeg in de binnenstad, genaamd Café ABC, maar ik heb hem daar nooit gesproken. Er zat altijd een haag van volk omheen. Nog weer later vond ik zijn werk vaak wel geinig, maar tamelijk wisselend van kwaliteit.

Zijn grote opgang tot Dichter des Vaderlands verbaasde me en deed me deugd. Ik heb enthousiast meegedaan aan de Groninger lobby.

Hij was de enige dichter ooit die me inspireerde tot een kwatrijn:

“Van al die drank, zei Driek van Wissen
moet ik ongenadig pissen
bovendien krijg ik vast een kater
maar dat is voor mij een zorg van later.”

Groningen is wat saaier geworden.