Oldambtster monumententocht

Omdat ik in de stad en omgeving alles al zo’n beetje gezien heb, dit keer met Open Monumentendag maar eens naar het Oldambt. Met de fiets op de trein naar Nieuweschans en dan naar het westen.

In Nieuw Beerta hing er ondergoed over de kerkbanken:

Het Museum voor Naaldkunst in Winschoten had er een expositie van merklappen, borduurwerk etc. ingericht:

Tegelijkertijd was er een tentoonstelling over Oldambster rederijkerskamers, met name de Rozeknop van Nieuw Beerta (1858), de Honigbij van Beerta (1838) en De Vriendschap van Finsterwolde (1871). Van alledrie de clubs hingen er vaandels, in vitrines lagen programmaboekjes, ledenlijsten etc.

Op naar Beerta, waar deze grafsteen het aardigste plaatje opleverde:

Tot mijn teleurstelling vond ik de kerk in Finsterwolde gesloten. Donderdag- of vrijdagavond meende ik nog op de Monumentendag-website gezien te hebben dat die open zou zijn, maar ik had me kennelijk vergist. Op diezelfde website stond niets over Oostwold, terwijl daar bij de pastorie, een vrij groot herenhuis uit 1771, een oploop bleek te zijn met ‘oude’ klederdrachten en al. Van een man met een hoge hoed en een burgemeestersketting kregen we een rondleiding door de pastorie. Daar zat niet zo vreselijk veel ouds meer in, behalve dan misschien dit stucwerk op het plafond in de hal:

In het voorbijgaan dit mozaiek in Midwolda. Het is het vroegere gemeentewapen met de enorme viertorende kerk, die begin achttiende eeuw werd afgebroken. Aan die kerk zag je dat Midwolda het vroegere centrum van het Oldambt was – op de muur hing in de zeventiende eeuw nog de voorbeeldroede, waaraan Oldambster meetlatten van die maat geijkt werden:

De nieuwe kerk van Midwolda, uit 1738 alweer, is ook geen kleintje, maar veel boerser:

Op de orgelbeun (1772) vind je er een gemarmerd beschot met guirlandes en trompe l’oeil gordijnen:

Bij en in de kerk van Midwolda was het veel drukker dan bij en in de kerken van Nieuw Beerta en Beerta. Maar in Midwolda trekken ze erg hard aan Monumentendag – ze hebben er zelfs een eigen website voor – en bij museumboerderij Hermans Dijkstra was het helemaal druk. Daar liep  zo’n beetje de helft van het dorp verkleed rond. Kind leert de was doen:

Tevreden roker kon helaas geen dikkere sigaar vinden:

De Ennemaborg bleek van binnen nogal een Villa Kakelbont – van buiten vind ik het monumentaler:

In de tuin een paar intrigerende beelden. Aan de voet van het vrouwelijke exemplaar dit bekoorlijke zeewezen:

Ook fraai zijn de vergulde kopjes op de kansel in de kerk van Scheemda:

Route