De doofstomme aanrander

Kloosterburen, 1 januari 1818, zes uur ’s avonds. Bij pikkedon­ker loopt een dagloonster naar huis. Opeens duikt een man op, die haar probeert te kussen. Zij weert hem af, maar hij houdt aan en ze glijden uit in de klei. Daar slaat hij haar de rokken over het hoofd en ontbloot zo haar onderlichaam. Terwijl hij boven­op haar kruipt, schreeuwt en vecht ze uit alle macht. Omdat hij niet zo sterk blijkt dat hij haar met één arm in be­dwang kan houden, krijgt ze tot vier maal toe haar rokken weer omlaag. Dan, ein­de­lijk, daagt er hulp op. Met een laatste krachtsin­spanning vlucht ze in een huis. Maar ook daar belaagt hij haar nog. Minuten­lang beukt en schopt hij tegen de deur aan, tot hij er al brom­mend vandoor gaat.

De verdachte, Berend Jans Smid uit Groningen (28), is gauw gevat. Want in de omgeving kent men hem wel. Al jaren komt hij er zo nu en dan bedelen om voedsel, drank en nachtverblijf. En omdat hij doofstom is, heeft hij daar redelijk succes mee, want voor doofstommen koestert men medelij­den, zeker als ze zo schrander zijn als Berend.

Maar Berend zat niet lang op school, getuige zijn verhoor door Charles Guyot van het Groninger Doofstommeninstituut, die het gerecht ook een rapport over Berend levert. Een blauwe maandag was Berend leerling op ’t in­sti­tuut, maar telkens liep hij weg. De laatste keer ontsnapte hij zelfs dwars door het dak. En steeds ving zijn moeder hem op. Volgens Guyot ver­troetelde die moeder Berend. Bij haar, de geschei­den vrouw van een turf­schip­pers­knecht, is Berend ook nog regelmatig thuis, als hij niet rond­zwerft.

Guyot acht Berend toerekeningsvatbaar. En inderdaad blijkt Berend schuldbe­wust. Hij bekent dat hij “zijn geweer” al bij “de schaam­te” van de vrouw had, maar dat hij hem er niet in kon brengen, doordat ze zo tegenstrib­belde.

Wegens aanranding met geweld veroordeelt het Hof van Assissen hem tot twee jaar tuchthuis.