Weer eens naar Veenhuizen, en nu heel anders
Geplaatst op: 6 juni 2016 Hoort bij: Drenthe, Drenthe vrogger 11 reactiesJe kunt dus twee totaal verschillende personeelsreisjes naar Veenhuizen hebben. De vorige keer, met de UK, gingen we het museum rond. Dit keer, met de Groninger Archieven, lunchten we daar alleen en bezochten we verschillende attracties rond het museum.
Bij hotel-restaurant Bitter & Zoet deze fantastische libelle die ook met haar vleugels klapperde:
Eerst aan een parcours klootschieten gezet. Waarbij de kloot (of bal) wel eens moeilijk terug te vinden bleek:
Bij het Veenhuizer vee mag de klootschieterij zich mede daarom in een warme belangstelling verheugen:
Onderweg nog een schuur gescoord voor mijn verzameling:
Zoals ik al zei: soms was de kloot moeilijk terug te vinden:
Na de lunch mochten we met de bajesbus door heel Veenhuizen, ook op plekken waar het gevangeniswezen nog volop bestaat:
De reis eindigde bij “De Rode Pannen“, een cellencomplex voor dominante en agressieve types die in andere gevangenissen niet te handhaven waren:
Celdeur met gordijntje voor het kijkraampje:
Cel voor gevangene met gunsten (TV):
Cel voor twee gevangenen:
Cel voor gevangene zonder gunsten:
Isoleercel:
Bed in isoleercel met riemen en gespen om een zeer weerspannige gevangene op vast te sjorren:
Luchtplaats:
Dak luchtplaats:
Onderweg van Bitter & Zoet, waar we op het terras de twee enorme supersonische knallen hoorden, naar Maallust:
Dat is de vrij succesvolle brouwerij van Veenhuizen:
Caramelachtig mout en een van de bieren die ze er maken:
De cockpit van de brouwerij:
In Maallust ook nog warm gegeten (buffet). Smaakte prima.
groninganus 
mooi verslag en leuke foto’s
Ze hebben in die brouwerij vast een apart poetsmannetje om die ketels voortdurend in blinkende staat te houden (wellicht mede omdat er de hele dag door bezoekers kunnen komen), want zo te zien kun je dat er als brouwer niet even bij doen…
Ik wil een eenpersoonscel mét gunsten.
Onder de Rode Pannen is uw wil niet in tel en telt alleen uw gezeglijkheid.
Ik vond het heel beklemmend, vooral die ouderwetse isoleercel. Toen ik er eens was sprak ik met een gepensioneerde bewaker, die er gewerkt had. De man vertelde zo het een en ander. Ik werd daar niet vrolijk van.
‘Vrolijk’ is ook niet bepaald de bedoeling, toch?
Ons huis trilde gewoon op de grondvesten. Ik schonk net thee in en ik schrok zo, dat ik er naast schonk 🙂 Leuk, zo’n bezoek aan Veenhuizen. Je kunt er met gemak een dagje doorbrengen als je ook het museum erbij doet. Ik raad het iedereen aan. Wij komen er zo nu en dan wel met bezoekers, die het allemaal ook prachtig vinden. Het is vooral in deze tijd van het jaar een heel mooi dorp met oude bomen. De dochter van een vriendin van mij woont er en die zegt altijd dat het qua wonen ook heel leuk en gezellig is.
De knallen waren veel harder dan die van de Starfighters die in mijn jeugd vrij vaak boven Havelte door de geluidsbarrière gingen.
Ik kon het geluid niet thuisbrengen, zo lang geleden is het dat we wel eens hoorden dat er een straaljager door de geluidsbarrière ging. Wij dachten meteen aan een gesprongen gasleiding of iets dergelijks.
Wat een gekloot daar aan het begin. Maar de bierbrouwerij maakte dat ongetwijfeld goed, want het bezoek aan die Rode Pannen zal je ook niet vrolijk gestemd hebben.
Na die eerste dreun heb ik hier de heldere hemel even afgespeurd of er een rookwolk van een gasexplosie omhoog kwam. Toen ik even later de tweede hoorde, dacht ik meteen aan de knallen waarmee de Starfighters in mijn jeugdjaren regelmatig door de geluidsbarrière vlogen.
Mooi en je kleine verhaaltjes boven een foto, met vaak een humoristische inslag, geweldig.