De doodsverachtende risicogroep
Geplaatst op: 10 april 2020 Hoort bij: De actuele wereld 9 reactiesGistermiddag om een uur of drie, half vier. Ik sta in een smal stuk berm van de Haarveensedijk tussen Fox- en Leutingewolde om een foto te maken. Ik wacht even, want er komt een bejaard echtpaar aanfietsen. Zoals gebruikelijk rijden ze naast elkaar, met de man aan de gevaarlijke binnenkant van de weg en de vrouw aan de buitenkant, bij mijn berm dus. Hoewel er verder van voor noch achter verkeer aankomt en er méér dan voldoende ruimte is om de aanbevolen anderhalve meter afstand te nemen, wijkt de ongeveer tachtig jaar oude heer niet van zijn lijn, en gaat evenmin voor of achter zijn vrouw fietsen, waarmee hij zijn vrouw dwingt om mij op nog geen halve meter afstand te passeren. Ik kan niet terugdeinzen, want dan lig ik in de sloot en roep: “Hela, graag afstand houden”. De oude heer roept over zijn schouder terug: “Ik lig ’s nachts op 60 centimeter afstand van haar in bed hoor”. Hij past mijn boodschap dus toe op de echtelijke sponde van hem en zijn vrouw, waar die 60 centimeter wel genoeg zou zijn, en heeft helemaal niet in de gaten hoe dicht zijn vrouw, door zijn toedoen, langs mij scheerde.
Omwille van zulke lui hebben we onze economie dus op een laag pitje gezet. Als we de boel straks weer opstarten, kunnen dergelijke “ondernemende” bejaarden dan verplicht worden binnen te blijven op straffe van een fikse boete? Ze horen weliswaar tot de belangrijkste risicogroep, maar hebben het niet begrepen, willen het niet begrijpen en zullen het niet begrijpen ook, en zorgen daarmee voor een onnodig aantal corona-slachtoffers.
groninganus 
Dit bewijst maar weer, sukkels vind je in alle leeftijden, rangen en standen, kleur en afkomst!
Wat heb je toch een zwaar leven Harry! Sterkte.
Beste Harm, ik heb het wel gehad met jou. Getuige je zure reacties van de laatste tijd beleef je blijkbaar geen plezier aan dit weblog, en ik beleef geen lol aan die reacties. Blijf dus maar weg, dat is het beste voor ons allebei. De mazzel.
Wat jammer dat je moeite hebt met een kritische noot met een knipoog. Heb je vaak gecomplimenteerd met jouw mooie blogs. Alleen af en toe schiet je uit de bocht met venijnige, zurige en weinig verdraagzame stukjes als hierboven. Persoonlijk vind ik stukjes als hierboven totaal niet passen bij jouw mooie vreedzame foto’s en boeiende historische teksten. Ik meende er goed aan te doen je daarop te attenderen, maar blijkbaar vind je het niet nodig om in de spiegel te kijken. Ik zal het er bij laten.
Eergisteren bij de bakkerij van Knol’s Koek. Daar is een klein winkeltje waar je binnen onmogelijk goed afstand kunt houden. Er hangt wel een scherm om de verkoopster te beschermen.
Ik zie een vrouw van een ouder echtpaar net voor mij naar binnen gaan, dus ik blijf buiten wachten tot de winkel weer vrij is. Komt een auto op de stoep parkeren, oudere mevrouw stapt uit en wil naar binnen. Ik zeg: mevrouw, ik sta hier te wachten tot de winkel weer vrij is. Ze gaat er met een ontevreden gezicht mee akkoord om te wachten.
Als ik mijn kantkoek gekocht heb, komt deze mevrouw voordat ik weer buiten ben naar binnen en wringt zich langs mij in het kleine halletje.
Dat naast elkaar fietsen zou sowieso niet toegestaan moeten worden. Helemaal nu, geeft niet hoe breed of smal je pad is. Wat die ‘meneer’ en zijn soort betreft, begrijpen heeft er niets mee te maken. Ik had denk ik even een ‘schijnsprongetje’ gemaakt in de richting van de dame. Verder niet dik over maken.
Dat is sterk, je hebt mijn logje geschreven. Behalve dat de oudere man en vrouw zelfs ostentatief hand in hand fietsten over de volle breedte van het fietspad, ik moes de berm in (bejaarden he!) En dat de vrouw op mijn vraag een schamper lachje liet horen en in het Drents antwoordde, wie sloapen noast mekoar dus fietsen ook noast mekoar (of zoiets).
En dat op de dag dat mijn oude buurman in Limburg een buitengewoon karige uitvaart kreeg, ik ben er nog boos om.
Ja dat is niet te begrijpen. Maar dan hoor en lees ik ook dat het voorkomen ( zieken en slachtoffers) van Covid-19 nogal schaars is in het Noorden. Zes ziekenhuis patienten in de hele stad Groningen ? Dan vraag ik me af wat daar het geheime recept is.
Een paar dingen helpen in elk geval mee: dunner bevolkt gebied met meer leefruimte, schonere lucht (dus betere longen) en bovenal tijdwinst. Het zuiden ging ons voor en de social distancing en informeren van burgers was al een feit toen hier de eerste gevallen kwamen.