Een Deugniet op de es

In de voogdijrekening over 1778 voor de kinderen van de Drentse landschrijver Jan Kymmell, die opgroeiden in het voorname Havelter huis Overcinge, staat deze ontvangstpost:

“Per eundem” (op dezelfde datum) “huire van de Deugeniet A(nno) ’78  ƒ 8-11-0” (acht gulden en elf stuivers).”

Omdat de post tussen andere pachtsommetjes wegens onroerend goed staat, zal het gaan om vastgoed. Maar waar lag dat? De kaart van HisGis, gemaakt op basis van toponiemen die Jan Wierenga in de jaren 60/70 verzamelde, brengt uitkomst:

Het stuk bouwland (linksboven) lag nabij Overcinge (onder) op het zuidoostelijke stuk van de Westerhesselter of Wallinger es aan de esweg tussen Overcinge en Darp (het vroegere Westerhesselen). Waarschijnlijk was de es ter plaatse wat minder vruchtbaar, zodat de rogge-opbrengst er tegenviel.

Een veldnaam, die twee eeuwen lang bleef bestaan. Er waren toponiemen die het minder lang volhielden.