De aartsvader van de rembetika

Geplaatst op 3 maart 2007

Ha, de cd Bouzouki Pioneer, met opnamen van Markos Vamvakaris uit de jaren dertig, lag vandaag bij mijn platenzaak. Voor wie hem niet kent, deze Vamvakaris (1905-1975) was de aartsvader van de rembetika of Griekse blues. Met tegenzin werkend als slachthuisknecht, bracht hij zijn avonden door in de hasjkits van havenstad Piraeus. Op zijn achttiende leerde hij daar de bouzouki kennen, een instrument waarvoor weinig achting bestond, maar dat hij binnen de kortste keren uitstekend leerde bespelen.

In de muziek van Vamvakaris liggen het getokkel, de riffjes en de de solo’s van zijn bouzouki op een zeer eenvoudig bedje van gitaar, en vaak doet er ook een baglama mee, die een beetje blikkerig en schel klinkt. Het geheel doet wat primitief aan, het rammelt een beetje, het is juist niet gelikt en perfect. Ook zitten er onmiskenbaar Ottomaanse accenten in Vamvakaris’ muziek. Daarbij moet je je realiseren dat er na de Grieks-Turkse oorlog, in 1922, een gigantische wederzijdse etnische zuivering plaatsvond, en dat vele Grieken van de Klein-Aziatische kust (omgeving Izmir, voorheen Smyrna) terechtkwamen aan de zelfkant van Piraeus.

Nog iets over de stem van Vamvakaris: die was nasaal, gruizelig, rasperig. Het enige Nederlandse equivalent dat me zo te binnen wil schieten is Jantje Koopman, de Brabantse volkszanger. Het was ook nooit de bedoeling dat Vamvakaris zou gaan zingen, dat gebeurde uit nood, en zodra het gebeurde zette hij met die stem de toon voor een hele generatie rembetika-artiesten.

Nog over op mijn rembetika-verlanglijst:
Zotiria Bellou
Greek Music from the Underground


Mr. Hi Hat

JP deed me een drumsolo cadeau. Prompt herinnerde ik me de legendarische drumsolo bij Sterren in het Bos in het Sterrebos, eind jaren zeventig. Max Roach speelde daar, in afwachting van zijn band, zeker een half uur lang in zijn uppie, van uiterst zacht tot compleet uit de bol en dan heen en weer met nog wat zijpaden. En wij intussen maar kijken hoe de zon door het lover piepte. Geweldig applaus achteraf. Hier doet hij ‘Mister Hi Hat’ van Papa Jo Jones.


De Voorn

Schuberts lied Die Forelle, opus D. 550, heeft een Groningse versie. Luistert u naar De Voorn van Woarom Nait.


Keihard beuken

Malle Pietje and the Bimbos waren hier, dit weekend. De volgende keer een kaartje kopen.


De hupse melkster

 

Geplaatst op 2 januari 2007

Pretty maid milking a cow, klassiekertje door de groep van Molly McCormack, die vooral dulcimers bespeelt.


Onvervaarde geitenjagers

Het ANP berichtte vandaag, dat dit jaar in de meteorologische boeken gaat met de hoogste gemiddelde thermometerstand van de afgelopen drie eeuwen. Het jaar was middelmatig nat.

Zelf vond ik de zomer heel vervelend, met die bloedhete, benauwde julidagen en al die regenbuien in augustus. Deze zomer zat ik veel te veel binnen.

Voor het komende jaar hoop ik op een ‘Summer of my dreams‘ naar het mooiste nummer op de eerste cd van The Fearless Goathunters, een heel tof folkgroepje hier uit het noorden.


Beethoven in Friesland (gekillde darling)

 

Geplaatst op 12 december 2006

De beiaardier, een Fries, zette het Fryske Sjongboek op zijn lessenaar, en speelde de vier eerste tonen van het Friese Volkslied. “Weet je”, zegt hij, “dat Beethoven een keer in Friesland is geweest? Beethoven vond deze tonen zo mooi dat hij ze omdraaide en voor zijn vijfde symfonie gebruikte. Luister maar: papapapa! Dat verhaal gebruik ik op de muziekschool om uit te leggen wat een motief is. Heel veel leerlingen geloven in dat verhaal.”


Meh

Uitvoerende artiesten: de Boegies.


Poparchiefdag 2

Janine opende de website:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Benjamin B onderbrak zijn sabbatical:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

De Lou Leeuw Band speelde covers:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

En de ouwe rocker genoot:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

 

filmpje 1

filmpje 2

filmpje 3

Terugblik Matthn


Poparchiefdag

Opmaak 1

Zie verder


Koopzondag

Cultureel ommetje gemaakt.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Tussen beide Markten traden The Slampampers op met een hoop ongein (“obscure Rhythm & Blues, absurde slapstick, hysterische solo’s en obscene teksten”).

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Op de Beurs van Kleine Uitgevers in de OB vond ik niet vreselijk veel van mijn gading. Opmerkelijk was dat het oeuvre van Trotski nog steeds wordt gedrukt. Bij de stand van De Kleine Uil kocht ik De 100 mooiste Groningse gedichten en de Drentse pendant. Vervolgens bleek dat voor de drie boeken samen 50 euro rekenden, dus nam ik de Friese bloemlezing er maar bij.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

In de OB stonden ook wat door Herman Brood opgeschilderde objecten, zoals deze Smart:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Thuis sla ik de Groningse gedichten op. Het eerste dat ik zie is ‘Nijstroade aachte’, daterend uit de Oosterpoorter periode van Henk Scholte:

’t Regent
’t Wotter miggelt over dak noar geude
k Zit op mien zolderkoamer noar
geluden te luustern van boeten.
Heurst gain meziek.
Ik kiek deur mien roam,
ik zai ol iezerjeude zien rommel liggen.
Ast regent din is der niks te zain as dat.


Knuffeljunk

Er komt een film aan, Wild Romance, over de periode ’74 – ’79: van de goot naar de USA en weer terug bij af.

Er komt een tentoonstelling aan, Cha Cha. Fenomeen Herman Brood. Met niet zo verschrikkelijk veel van zijn schilderijen.

En dan krijgen we nog al die randverschijnselen eromheen. Zoals een remix van Saturday Night.  Een eerbetoon in de Puddingfabriek. En de opening van een Digitaal Poparchief.

Wat ik je brom, dat geeft een hausse aan publiciteit. “De nationale knuffeljunk” verkneukelt zich alvast in zijn urn.


Muziek van dichtbij

Ene Priemah (56) zet de laatste tijd filmpjes op YouTube van optredens in de Kroeg van Klaas. Dit is de eerste, dacht ik. Presentator Paul Penninkhof bijt bluesy het spits af.

Bij de Kroeg van Klaas in de virtuele bar zit trouwens Harrie Poeste uut Beerta Zuud, een ietwat monomaan mannetje.


Ocarina-orkest

Geplaatst op 7 september 2006  ocarina

Laatst zag ik Novecento weer, voor het eerst sinds bijna dertig jaar. Mijn herinnering aan de film bleek danig vervaagd, al kwamen sommige scènes bij het zien wel weer meteen bekend voor. Onder andere één die bepaald niet cruciaal is, vrij aan het begin van de film, van een bos met een ocarina orkest. Omdat die scène nu net weer bij me bovenkwam, en ik het muziekje tamelijk genietbaar vond, heb ik eens gezocht of iets dergelijks op het web stond. En ja hoor, zoiets is voorradig. Luister naar de Marche des joyeux fetards van het Ocarina Ensemble.


Benkadi

 

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Optreden Benkadi op het Waagplein, in het kader van Swinging Groningen. Vroeger, begin jaren negentig, woonden deze Malinese jongens bij mij om de hoek. Als ’s zomers de ramen openstonden hoorde je ze aan de overkant van de binnenplaats urenlang pingelen. Hun optreden vanmiddag duurde een stuk korter. Begonnen even na drieën, waren ze om even voor vieren al klaar. De reden: om negen uur moesten ze spelen op een festival in Delft.

Filmpje