Cocomania

Het zoekwoord chocola levert bij Technorati maar liefst 16.261 meldingen in logjes op, en chocolade zelfs 17.005. Geverseerde blogosfeer-watchers weten dat verreweg de meeste daarvan geschreven zijn door meisjes en vrouwen. De voorbeelden van feminiene cocomania liggen hier voor het oprapen. Zo bekende de schrijfster van Groningse Grabbels deze week:

“Ik heb het met periodes. Dat ik ineens hevig verlang.”

Speciaal voor deze doelgroep heeft de ambachtelijke bonbonmaker Jos Schlaman uit Groningen, tevens in het bezit van een webshop, een instructief filmpje op het www gezet. Aanschouw de genese van zijn Jupiter:

De Bokkepruik des Heils

Bianca zit met haar vrienden op het terras voor de Drie Gezusters in Groningen, als de welbekende Leger des Heilsman achterlangs komt schuiven. “Goedemiddag dames en heren, uw bijdrage alstublieft.”

Hij rammelt met zijn collectebus. Vlakbij Bianca’s oor. “Wilt u niet zo rammelen met dat bakkie”, vraagt ze hem. Hij vat het verkeerd op, er vallen wat onverstaanbare woorden, en dan zegt hij buiten beeld tegen haar: “Moet jij hier nog niet zitten te kleppen?”

Gebaarde hij bij zijn kruis of zo? Hoe dan ook, Bianco roert haar tong en haar conclusie laat aan duidelijkheid niets te wensen over: “Ouwe bok.” En tegen haar vrienden: “Die gaat te ver, die ouwe.”

—

(Filmpje is helaas verdwenen.)

“One more notch Dutch”

De Canadese Susan Tam zette van de week een compilatie van haar foto’s en filmpjes van Groningen, Nederland en Europa op Google Video.

Eerder hield ze een weblog bij van haar verblijf in, en reisjes vanuit Groningen. Ze woonde hier van eind februari tot eind augustus als promotiestudent, om onderzoek te doen bij medische biologie in het UMCG. Gedurende die periode had ze een kamer op een gang voor buitenlandse studenten in Selwerd I, een studentenflat aan de noordrand van de stad.

Op haar ‘Nederlandse’ blog staan grappige observaties. “The first thing that struck me about the town”, zegt ze na haar aankomst in Groningen,

“is that is was soooo clean! Much cleaner than the streets of Montreal! The streets are all cobblestone and not a speck of garbage nor a beggar to be found! I felt like I walked right into a postcard.”

Zo goed als alle buitenlandse studenten met weblogs schrijven over de menigte fietsen die ze hier zien en de aankoop van een eigen exemplaar. Ook Tam begint erover:

“It was also really freaky to be run over by more bikes than cars when crossing the street!”

Op weg naar de fietsenzaak zit ze achterop bij iemand,

“on the rack thingy. It was so scary yet so European! I felt like a little kid again!”

Na de onontbeerlijke aanschaf van een eigen rijwiel gaat een van de eerste ritten naar het Academiegebouw, voor haar eerste “social event”, een promotieplechtigheid en -feest. “The poor girl”, schrijft ze over de promovenda,

“had to pay for an open bar for everyone who showed up. Apparently it costs thousands of Euros (like a wedding!) and students have to save up for years”.

Met de paar gratis biertjes achter haar kiezen was de terugtocht op het nieuwe rijwiel naar Selwerd trouwens ook een ware belevenis:

“The strangest yet most exhilarating feeling ever.”

Vlak voordat ze eind augustus weer naar Canada vertrekt, neemt ze zelf iemand achterop haar fiets mee. “My very first bike passenger ever!”, roept ze dan uit.

“And without incident! I am now officially one more notch Dutch :)”

Snapshots van een voorbijganger

8.50 uur. Over tien minuten zou de busstaking eindigen:

12.20 uur. Op het binnenplein van de Harmonie richten studenten een kaak of schandpaal op. Eén doet net of hij voor de sharia is. En dit allemaal om aandacht te krijgen voor het congres dat ze organiseren:

17.50 uur. De luchtballon van een prijsvechter boven de Zwanestraat. Het naseizoen maakt de slechte zomer toch nog een beetje goed voor de ballonvaarders:

Noenmaal in het Lekkerbeetjesgasthuis

We legden hedenmiddag een visite af aan het Jacob- en Sint Annagasthuis, dat naar de betere mondkost in den volksmond ook wel het Lekkerbeetjesgasthuis heet. Bij ons arrivement stonden de dienstmaagden ons al op te wachten:

We mochten niet door de voordeur, maar moesten achterom. De wichter gingen ons voor langs een vuige kroeg met een aanlokkelijke naam:

En langs den Vischhoek:

Op de binnenplaats van het gasthuis troffen wij de meeste conventualen aan. Sommige zomaar genietend van het fraaie nazomerweder:

Andere zich verdiepend in stichtelijke werken:

Wij waren juist op tijd. Daar luidde de kokmoer het klokje voor het noenmaal alreeds:

Hij Zij had er geducht den wind onder:

Bij de meeste oude besjes althans, want tijdens het gebed voor den maaltijd:

Bleek een van de conventualinnen kamerarrest te hebben gekregen, wegens het houden ener zeer luidruchtig verlopen dobbel- en kaartspelavond. Met haar sententie was zij het gans niet eens:

Een wel zeer wederspannig sujet bleek den 110 jaar ouden heer Boomgaard. Deze zwaar gedecoreerde oud-militair had nog voor Napoleon in Rusland gevochten en daar meegebouwd aan de brug over den Berezina, maar maakte zich meermalen schuldig aan ernstige insubordinatie jegens den kokmoer:

De hete bliksem en enige glaasjes met Schiedammer vocht bekwamen dezen vuilbekkenden onruststoker evenwel minder goed:

Zodat de echte lekkere beetjes aan zijn neus voorbij zijn gegaan:

(Bewoners van het Jacob en Annagasthuis, meest studenten, voerden op basis van enige zwarte bladzijden uit de gasthuiskroniek een klucht op ter gelegenheid van Open Monumentendag.)

Hoort u het ook eens van een ander

Student komt pas uit den vreemde en verkent Groningen per fiets. De Martini-toren en de Grote Markt kent ze al van ’t internet. Maar het Groninger Museum noemt ze nog “een gebouw tegenover het Centraal Station” en het Stadhuis “een ontzaglijk pand op de Grote Markt”. Hoe dan ook, de stad bevalt haar:

“I just love the atmosphere here – it’s great!”

Doif is dood

Daar lag hij dan, in het perkje bij het Tromphuys, roerloos en met wat bloed op zijn snavel. En meteen als je hem ziet prevel je: “Doif is dood, duiven moeten fladderen meneer”. Uit dat nummer van Toon.

Ballonnenclown

Bommen Berend, de dag waarop we herdenken dat een belligerente bisschop smadelijk afdroop, zorgde voor een bult lawaai vlakbij mijn werkplek. Op het Broerplein stond een of andere House-dj zijn dreunende best te doen. En vanwege de regen vonden de kinderactiviteiten plaats onder de Harmoniepoort, wat nog een stukje dichterbij is dan het binnenplein. Creatief Bureau Remisolleke doet hier op de foto heur aandachtige pupillen voor hoe je figuren uit ballonnen vouwt. Ballonnenclown, dat is tegenwoordig een gewaardeerde professie.

Na de halve marathon

De halve marathon zit erop met een nieuw persoonlijk record, maar je dreigt sterk af te koelen. En wat doe je dan? Je omwikkelt jezelf met een zooi aluminiumfolie of iets dergelijks. Zodat je voor de passant op een verkreukelde humanoïde lijkt. In dat bushokje.

Toeterboot

Er klonk dreunende muziek over de Oosterhaven. Een gemotoriseerde praam met reclameparasolletjes,  een voorraad blikjes en flesjes, een groep studenten en een deejay trok een spoor door de laag eendekroos. Op het voordekje van de boot stond het logo van Café de Toeter.

Openbaar toilet Grote Markt gunstig beoordeeld

Fedde Spoel, werkzaam bij Studium Generale van de Rotterdamse Erasmus-universiteit, maar ook zanger, gitarist, componist en tekstschrijver van de rockband Het Gebroken Oor, logeerde onlangs een week of wat in Groningerland. In de stad bezocht hij onder meer het Toilet voor Mannen en Vrouwen op de Grote Markt zuidzijde, en op zijn weblog geeft hij een recensie van deze nuttige voorziening.

Spoel is vooral goed te spreken over het betaalmoment en de bedongen prijs. “De man of vrouw die het toilet beheert”, vertelt hij, “zit verborgen achter een deurtje met een gleuf die lijkt op een brievenbus. In deze brievenbus staat een schoteltje waar je het geld op kunt leggen. Niet vooraf betalen zoals overal in Rotterdam en daarbij is de prijs waanzinnig laag. Betaal je in Turkije bij sommige toiletten net zoveel als in Rotterdam, ongeveer vijfendertig eurocents, hier kun je nog vooroorlogs plassen voor 0.15 cents!”

Maar ook heeft Spoel goede woorden over voor de hygiëne in het Groningse openbare toilet:

“Kwam mijn vrouw in Turkije een keer boos naar buiten omdat haar openbare toilet niet was schoongemaakt en kwam ze nu uit het vieze toilet van De Drie Gezusters op een steenworp afstand, hier is het nog eens keurig netjes schoongemaakt ook. Een ruime zaal met pisbakken voor de mannen die nodig moeten. Geen enkele reden om stiekem in een hoekje tegen de Martinitoren te plassen.”

HH Wildplassers, neemt hier terdege nota van, zou ik willen zeggen. Het stukje van de heer Spoel zal ik morgen overigens even uitprinten voor de dame die de besproken voorziening beheert.

Bron

Update donderdag 17.8:

De dame was blij verrast.

DNA-schrootjes wachten op onthulling

De nieuwbouw van het Martiniziekenhuis aan de Van Swietenlaan zit voor een deel nog in het plastic:

Na de bouwvak zal de rest er wel afgaan. Dan komt er een onregelmatig patchwork van bruine en witte schrootjes tevoorschijn, dat ergens doet denken aan DNA-ketens.

Achter de ramen komen donkerblauwe gordijnen:

En op een enkele plek zie je bijna louter bruine schrootjes:

Libanon-oorlog maakt Groninger slachtoffers

Bij BSC, een callcentre aan de Van Swietenlaan dat onder meer klantcontacten voor TPG afhandelt, zijn een broer en een zus op staande voet ontslagen. De vrouw bekeek Libanese oorlogsfoto’s op haar beeldscherm. Wat volgens haar broer de ontslaggrond was. Het stukje op zijn weblog over haar ontslag vormde vervolgens de reden om hem de laan uit te sturen.

Volgens de broer, Remko, bekeek zijn zuster Caroline eergister oorlogsfoto’s uit Libanon op internet, toen een teamleider achter haar kwam staan. Op zich mogen medewerkers tussendoor even naar nieuwssites kijken, maar de teamleider toonde zich in dit geval geschokt.

Gister moest Caroline op het matje komen bij de bedrijfsleiding. Deze deelde haar mee dat ze per direct ontslagen was. De reden: haar stem zou “intonatie en sprekendheid” missen en “te oppervlakkig en eentonig” zijn. Iets wat Remko “lulkoek” noemt: “Caroline is vanaf haar achttiende, dus negen jaar lang al, werkzaam in de callcenterwereld en heeft een heerlijke sprekende stem, met alle intonatie die je er in kan stoppen.”

Schreef Remko om kwart voor twaalf vandaag zijn logje over het ontslag van zijn zus, nauwelijks twee uur later kon hij zelf zijn biezen pakken wegens dat weblog. Hij sputterde nog wel iets tegen over vrijheid van meningsuiting, maar dat mocht hem niet baten. Men verzocht hem “dringend en met klem” om meteen het pand te verlaten.

Zowel broer als zus is uitzendkracht. Niettemin zijn ze van plan een advocaat in te schakelen.

—

Op 5 juni 2013 zijn bij restauratie van dit logje de dode links naar het Hyvesblog weggehaald.

Gare de Nord

En dit is hem dan. Onze nieuwe tram. Er zit al een passagier in en de bestemming is het Noorderstation. Speciaal voor de Franse toeristen hebben ze dat eindpunt in het Frans vertaald. Goed hè?

(Gezien achter de foeilelijke nieuwe voorgevel van de dienst Ruimtelijke Ordening aan het Zuiderdiep.)

Eenzaam bont boertje in het Noorderplantsoen

Er vliegt een Bont Boertje of Senegalpapegaai rond in het Noorderplantsoen. Het is een mannetje en ze noemen hem Randy. Want hij bezet dan wel een nest, maar er is helemaal geen vrouwtje. Ja, Randy is heel erg eenzaam. Hij roept voortdurend en vertoont “typisch mannelijk gedrag” op een tak…