Vakwerkhuisje
Geplaatst op: 30 september 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsen
De omwonenden van de vroegere Hortustuin tussen de Grote Rozenstraat en de dito Kruisstraat maakten deze week bekend dat ze schadevergoeding willen gaan eisen, omdat de universiteit het vakwerkhuisje op die tuin liet slopen. Met het geld willen ze dat huisje laten herbouwen en de waardedaling van hun woningen compenseren.
Het moet niet gekker worden. De omwonenden mogen nu dan beweren dat dat vakwerkhuisje monumentaal was, ze weten zelf heus wel beter. Want toen jaren geleden het bestemmingsplan voor de omgeving in de maak was, attendeerde juist hun club de gemeente op een fout. Op de bestemmingsplantekening bleek het vakwerkhuisje – een timmermanswerkplaats uit circa 1920 – ten onrechte als monumentaal ingetekend. Wel is het gebouw van sociologie op dezelfde kavel aan de Rozenstraat monumentaal, maar voor het belendende vakwerkhuisje gold die status nooit. Daarvoor ontbreekt de juridische onderlegger in de vorm van een aanwijzing krachtens de monumentenwet. Helaas kwam het abuis toch de procedures door, dit ondanks de buurtwaarschuwing en ondanks alle ambtelijke, bestuurlijke en politieke checks. Een stommiteit, waar de buurt nu dus een slaatje uit denkt te slaan.
Niet alleen was dat vakwerkhuisje juridisch absoluut niet monumentaal, het was feitelijk ook nog een monsterlijk lelijk, nagenoeg raamloos kavalje, dat terecht bijna geheel door struweel en koniferen aan het zicht onttrokken werd. Ook qua uitzicht ging er dus helemaal niets aan verloren. En voor dat gederfde uitzicht wil de buurt nu dan schadevergoeding gaan eisen. Een gotspe. Elke rechter maakt gehakt van dit soort eisen, dat alleen maar bedoeld lijkt voor het op gang houden van de publiciteit.
Uiteraard was de sloop van het vakwerkhuisje, zo snel na het afgegeven van een sloopvergunning door de gemeente, niet bepaald sjiek. De universiteit had netjes de bezwaarprocure moeten afwachten. Maar anderzijds is de universitaire haast alleszins begrijpelijk gezien de juridische salamitaktieken waar de buurt zich al jaren schuldig aan maakt.
Dat het vakwerkhuisje moest wijken staat vast. Volgens het bovengenoemde bestemmingsplan, vastgesteld in overleg met de buurt, mag de universiteit namelijk sowieso op de westelijke tuinrand bouwen. Oorspronkelijk mocht RUG heel wat meer vierkante meters innemen, maar dat werd juist door de inbreng van de buurt teruggebracht tot het huidige, tamelijk bescheiden plangebied, waar ook heel weinig aan verloren is. Ook staat datzelfde bestemmingsplan de RUG wel degelijk toe, om daar een complex met woonappartementen op de etages neer te zetten, in plaats van het nu beoogde, algehele onderwijsgebouw.
Hoe dan ook verliest de buurt dus deze strijd, al kan het door haar fanatisme nog jaren gaan duren. Als ik de RUG was, dan wist ik het wel: zet er in plaats van dat nu beoogde onderwijsgebouw maar meteen een gebouw met woonappartementen op de verdiepingen neer, en selecteer daarvoor de meest lawaaiige studenten. Eens kijken hoe snel de buurt inbindt bij het bekend maken van zo’n gepermitteerd alternatief.
Tot zo ongeveer een jaar of twee geleden lag mijn sympathie in de Hortuskwestie nog geheel aan de kant van de buurt. Dat het overgrote deel van de oude hortustuin behouden bleef, is zonder meer aan haar te danken, en niet aan de RUG. Maar als de buurt dan via allerlei juridische strohalmen, zoals de uiterst discutabele monumentaliteit van dat vakwerkhuisje en de oorspronkelijke woonbestemming van verdiepingen, alsnog het onderste uit de kan probeert te halen, en in weerwil van eerder behaalde onderhandelingsresultaten dat bouwplan tegen probeert te houden, dan trek ik een streep. Met radicalinski’s die nooit tevreden zullen zijn heb ik heel weinig op. Die zie ik het liefst met het lid op de neus.
El Sminko en de lacune
Geplaatst op: 24 september 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsen
Deze week maakte Willem Smink, de PvdA-wethouder van Ruimtelijke Ordening bij ons in de stad (centraal op de foto) bekend dat hij er volgend voorjaar mee ophoudt. Smink mocht dan een beetje gladjes overkomen, wat hem het invectief ‘El Sminko’ heeft opgeleverd, persoonlijk kijk ik met genoegen op zijn wethouderschap terug. In die veertien jaar Smink is de oudbouw van onze buurt flink opgeknapt en kwam er zonder meer structuurversterkende nieuwbouw op het Kwint-terrein, De Meeuwen, en nu weer op De Linie. Na de era van zijn voorganger Ypke Gietema, die menigmaal op ramkoers zat, werd mede dankzij Smink de communicatie met de bewonersclubs flink verbeterd, onder andere door de aanstelling van stadsdeelcoördinatoren. Dankzij de Wijkposten Openbare Werken kwamen de mensen van Stadsbeheer bovendien veel dichter op de wijken te zitten. Om het even bij zaken te houden, die voor mij het belangrijkst waren, in die periode.
Het worden wel rare gemeenteraadsverkiezingen, die van 2006. Want het kopstuk van de VVD sinds jaar en dag, Koen Schuiling, gaat ook niet door en begint een erfgoedlogies, terwijl die van het CDA, René Paas, onlangs naar het CNV vertrok.
De drie landelijk bekendste partijen hebben straks lokaal dus nieuwe lijsttrekkers. Maar de plaatselijke Stadspartij wilde niet achterblijven – vandaag bracht het Dagblad van het Noorden het nieuws dat de twee raadsleden niet langer met elkaar door één deur kunnen en dat de ex-lijsttrekster daarom voor zichzelf begonnen is.
Al met al hebben de opvolgers bij PvdA, CDA en VVD voor de buitenwacht nog niet veel profiel. Frank de Vries, die bij de PvdA Smink wel zal opvolgen, is tamelijk onbekend bij het grote publiek. Remco Kouwenhoven (VVD) en Martine Visser (CDA) draaien al wat langer mee, maar dat ze nou zo populair zijn, nee.
Als ik me niet vergis, wordt het politieke landschap nog weer wat effener dan het nu al is. Zoals ik het in mijn koffiedik zie, kalven de grote drie weer wat af. Ik verwacht dat de SP weer wat zal gaan winnen, en dat de aanhang van GroenLinks, ChristenUnie, Student en Stad en Stadspartij gelijk blijft of iets afneemt. D66 verdwijnt definitief uit de raad, is mijn taxatie.
Door die ontwikkelingen liggen er iets links van het midden kansen voor een aansprekende figuur die over enige faam en charisma beschikt, maar die niet al te veel wordt geassocieerd met de PvdA. Als die figuur ook nog een beetje een bruggenbouwer is, dan zit hij voor jaren gebeiteld op het pluche. Als hij het een beetje volhoudt, zou hij zelfs de eerste gekozen burgemeester van Groningen kunnen zijn.
Tegelijkertijd zou ik absoluut niet weten, wie voor deze rol in aanmerking komt. Mocht hij zich niet aandienen, en ook de PvdA niet onverwacht met een dergelijk boegbeeld aankomen, dan zal het formeren van een nieuw college wel eens een moeizame aangelegenheid kunnen zijn. Vanwege de gelijke monniken gelijke kappen, maar ook vanwege de financiële problemen en keuzes die er nog aan zitten te komen.
Olle stainbult
Geplaatst op: 19 september 2005 Hoort bij: autobio, Stad nu Een reactie plaatsen
In de Sieboldsgang, een steeg aan de westkant van de Gelkingestraat, bevindt zich de oudste gevelsteen van de stad Groningen. Op die gevelsteen houden twee staande engeltjes een cartouche met het jaartal 1557 omhoog.
De gevel waar die steen ingemetseld werd moet in principe even oud zijn – de ronde renaissance-bogen boven de onderste ramen wijzen op zo’n leeftijd – maar verder heeft er in de loop der eeuwen nogal eens lapwerk plaatsgevonden, zodat de muur nu één groot gemetseld patchwork is:
Toen ik naar de gevel toeliep kwam er rechts buiten beeld een handvol studentes uit een kamerpand, dat de ingang op het binnenpleintje heeft. Gezien de types ging het om een Vindicat- of Albertushuis. Ik voelde me een beetje een binnendringer op het pleintje en gebaarde dat ik hun beslist niet op de korrel nam. Maar dat was voor een van hun nu juist het sein om luidkeels te gaan roepen dat ze in de krant zouden komen. Toen ik bezwoer dat ze daar beslist niet bang voor hoefden zijn en datgene wilde gaan doen waarvoor ik gekomen was, vroeg een ander: “Meneer, waarom fotografeert u die muur?” En op mijn antwoord bleef ze lichtelijk dreinerig aanhouden: “Vindt u zo’n gevelsteen nou bijzonder of zo?” Ik heb maar met enig aplomb gezegd dat ik niet alleen die steen bijzonder vind, maar dat de hele muur volstrekt uniek is.
Of er iets van de cultuurhistorische boodschap beklijft, waag ik overigens te betwijfelen. Op de hoek van de Sieboldsgang en de Gelkingestraat hangt er namelijk een bord met vermelding van muur en gevelsteen, maar kennelijk had ze nog nooit de moeite genomen om de tekst te lezen. Voor deze bewoonster had de bordenmaker geen moeite hoeven doen.
Ze deed me denken aan mijn achterneef Freerk. Die riep altijd dat ze “dei olle stainbulten moar mossen oafbreek’n”, als ik vanaf de Feerwerder boerderij van zijn ouders weer eens op pad ging om middeleeuwse Groninger dorpskerken te fotograferen.
Pope
Geplaatst op: 18 september 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsenVanmiddag zag ik vader Onufry weer in zijn popenoutfit. Aan de overkant van het Emmaplein spoedde hij zich naar de Russisch-orthodoxe kerk van de heilige Transfiguratie aan de Ganzevoortsingel. Ik riep hem vanaf de overkant bij zijn vroegere Nederlandse voornaam, hij keek op en hief zijn arm ten groet. Hoewel hij die oude naam toch al ruim twintig jaar niet meer gebruikt.
Misschien wel een beetje pesterig van me om hem nog met die ouwe naam aan te roepen, maar aan de andere kant ontdek ik die nieuwe pas weer, als ik op de ouwe ga googelen. Ik hoop maar dat hij geen dienst had, want orthodoxen moeten bidden terwijl ze naar hun kerk gaan, las ik net.
Roltrommel
Geplaatst op: 17 september 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsen
Bij de Groninger Milieudienst blijken ze bezig met de restauratie van een roltrommelauto uit 1961. Het gaat om een meerjarenplan, dat in 2007 afgerond moet zijn. Annex aan de gelinkte pagina zijn er een stuk of drie met foto’s en is er bovendien een logboek, dat de voortgang van het project bijhoudt.
Sterrebos
Geplaatst op: 11 september 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsen
Alle alternativo’s met een hang naar nostalgie, maar inmiddels gezegend met een kinderschaar van heb ik jou daar, togen vanmiddag welgemoed naar het Sterrebos. Daar zet het ORKZ telkenjare een festivalletje op touw, zo’n beetje ter herinnering aan Sterren in het Bos, het meerzondaagse nazomerse popgebeuren dat er jaarlijks van 1974 tot 1982 plaatsvond.
Posters her en der aan bomen waarschuwden de bezoekers hun honden en trollen – jakkes, die ook al hier? – aangelijnd te houden. Toch liep er, als in de hasjwalmende dagen van weleer, nog wel een enkele hond los (trollen niet gelukkig). Walmen waren er alleen bij de ingang aan de Hereweg, waar een rookmachine bij een poort stond opgesteld.
Er was van alles voor de kids: trommelmuziek, theater, een clown, gezichten op bomen kleien, een klimmuurtje, schminken etc. Opmerkelijk veel analoge camera’s nog hier, veel meer dan digitale. Zelf had ik een vetvlek op de lens zitten en dat kreeg ik thuis pas door.
(Om misverstanden te voorkomen, ik bedoel niet de in rood gehulde Professor Piet.)
Hondekaak als bouwoffer
Geplaatst op: 10 september 2005 Hoort bij: Stad nu, Stad toen Een reactie plaatsen
De revelatie van deze Monumentendag was het extra onderdeel, de boerderij bij de Reitdiepdijk, even voorbij de nieuwbouw. Otto wees er me laatst al op, waarschijnlijk omdat ze “van het Oldambtster type” heet te zijn. Inderdaad ben ik toen ook even wezen kijken, maar aan wildvreemde mensen vraag je niet zo gauw of je hun huis ook mag zien, dus verder dan het damhek kwam ik niet.
Maar vanmiddag bleek tot mijn grote verrassing dat de eigenaar een ouwe bekende is. Vroeger woonde Egbert in de Oosterpoort, om precies te zijn in de gesloopte Kop, waar hij aan de Duikerstraat veel buiten zijn deur zat te beeldhouwen. De ouwe Vaszlovszky heeft er zelfs nog een foto van in zijn etalage hangen. Egbert studeerde indertijd theoretische natuurkunde, maar zit nu in de ict, en heeft samen met enkele compagnons een bedrijf dat websites en communities bouwt, onder andere voor de nationale ombudsman.
Hij en zijn partner hebben de heerd nu twee jaar in eigendom. De laatste boer, louter schapen houdend, ging er in 1999 uit, en intussen zat er een anti-kraakwacht in. Vanwege de vele modernere onderdelen, zoals het voorhuis, is de boerderij geen monument, en Egbert en zijn partner krijgen derhalve geen spie subsidie voor het opknappen. Maar wel maakt de boerderij deel uit van een beschermd stadsgezicht, zodat de bouwregelgeving wat strenger is.
Omdat de rietdekkers nog steeds bezig zijn, is het gebintenstel van de schuur nu nog in het volle daglicht te bekijken. Volgens het jaarringen-onderzoek bestaan de eerste vier gebinten uit hout, dat in 1632 gekapt werd. Met andere woorden: het span voor de schuur moet een of twee jaar later gericht zijn. Oorspronkelijk was die schuur met zijn drie vakken dus een stuk kleiner dan hij nu is.
Egbert vertelde ook dat hij onder een staander de halve onderkaak van een hond vond. Vervolgens keek hij bij de volgende staander, en daar vond hij de andere helft van dezelfde onderkaak. Het kan niet anders, of ’t gaat om een bouwoffer. Hoogst curieus voor de zeventiende eeuw, dacht ik hardop. Maar, zei hij, dat bouwoffer zat oorspronkelijk wellicht onder een nog oudere muur van kloostermoppen, waarvan hij eveneens enkele restanten aantrof.
Vroeger deed hij veel dingen met theater. Misschien wordt dat ook een bestemming voor de schuur. Over een jaar moest ik nog maar eens weer komen kijken. Dat zal ik zeker doen.
Groene duivelin
Geplaatst op: 8 september 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsen
Kwam ik vandaag gistermiddag langs de Kromme Elleboog, vond ik het licht zo mooi vallen op de vanouds bekende slijterij Van Erp. Dus fotootje gemaakt.
’s Avonds zie ik de foto weer, maar dan full screen. En wat ontwaart mijn oog? Een blauwe poster in de etalage rechts. Een affiche voor een absinth-merk, Absente. En wat staat er op? Een drievuldige Van Gogh!
Godbewareme.
Absinth, ‘de groene duivelin’. Lang was het spul verboden en verschrikkelijk in de ban, maar nu staat het alweer een poosje openlijk te koop.
Zoals bekend was Van Gogh een echte absintheïst. Onder invloed van absinth sneed hij zijn oor af. Onder invloed van absinth schoot hij zichzelf door zijn pokkel heen. Om er een paar dagen later ijlend aan dood te gaan.
Puike reclame, nietwaar?
Ik zou ze de kost niet willen geven die zoiets retecool vinden.
Weblog Voortman
Geplaatst op: 5 september 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsenLinda Voortman, het jongste gemeenteraadslid van GroenLinks hier ter stede, heeft sinds 22 augustus ook een weblog. Ze wilde er vanwege de (partij-)kleuren, die nog wat bijstelling behoeven, eerst geen ruchtbaarheid aan geven, maar ja, het is nu toch ontdekt.
Knoeperhard
Geplaatst op: 29 augustus 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsen
De laatste jaren zit er tussen het KEI- en ons eerste ‘echte’ nummer steevast een week dat we niet uitkomen, en dit was de eerste dag van die altijd enigszins bijzondere week. Maar vanochtend werd meteen duidelijk dat er van het geplande brainstormen niet zo bar veel komen gaat. Van de acht collega’s waren er namelijk vier niet aanwezig. Alle vier om zeer geldige redenen – voordat iemand gaat denken dat het me daar om begonnen is – maar dat maakt de zaak er niet anders om. Over bleven er drie vrouwen en een man – ik dus. En die hebben eerst veel langer dan normaal over allerlei zaken zitten kletsen, maar dat heeft ook wel weer zijn nut voor de teambuilding.Verder lijkt het vullen van de voorpagina van dat nummer van volgende week nu al geen probleem meer. Vandaag kwam er een opmerkelijk nieuwtje binnen en dan is er natuurlijk nog dat andere verhaal waar ik mee bezig ben. Buiten mocht de zon dan knoeperhard schijnen, een fenomeen dat we maandenlang nauwelijks mochten meemaken, maar binnen is er bijna even hard gewerkt.
Op weg naar huis zag ik een uitgelichte farao-kop aan de Herebinnensingel.
Net het dagnieuws op internet gecheckt. De politie laat weinig los in de zaak Maja van Vloten. Uit een verspreking (?) van de voorlichter op Radio Noord zou je kunnen afleiden dat de de man die zichzelf aanbracht al eerder als dader in beeld was.
RTV Noord liet ook een ouwe vriendin van Maja aan het woord. Die beleeft alles weer opnieuw. Ze vertelde dingen die ik al helemaal vergeten was: dat Maja met anderen een boekhandel dreef aan de Nieuweweg, en daarvoor tot de oprichtsters behoorde van zowel het Vrouwenhuis als het Blijf van mijn Lijfhuis hier in de stad.
Maja was 49 toen ze vermoord werd.
Ik ben dat intussen jong gaan vinden.
Bommen Berend
Geplaatst op: 27 augustus 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsen
Even na vieren kwam ik bij mijn vaste fotowinkel aan de dichte deur. Ook andere winkels waren toen al dicht. En ik was niet de enige die daarvan stond te kijken. Tot verwondering van veel meer mensen blijkt het vandaag Bommen Berend oftewel Groningens Ontzet.
Eigenlijk is het pas morgen de 28-ste augustus, maar vandaag vieren ze het, want morgen is het zondag en dan mag men geen feest vieren van Volksvermaken, een vereniging waar de christenen kennelijk een veel te grote vinger in de pap hebben. Volgens het programma viel er ook niet echt veel bijzonders te beleven.
Weergoden
Geplaatst op: 3 augustus 2005 Hoort bij: Stad nu 8 reacties
“De weergoden zijn ons niet goed gezind”, hoor je de mensen steeds zeggen, “de weergoden zijn ons niet goed gezind.” En maar zuchten en steunen en klagen en jeremiëren over die weergoden. Zonder ooit eens man en paard te noemen. Wat nou? Wèlke weergoden precies, zijn ons niet goed gezind? Dàt zou ik wel eens willen weten!
Want alle weergoden bij mekaar die zich met de regen bezighouden, dat zijn er nogal wat. Anzar, Baäl, Chaac, Indra, Pluvius, Seth, Thor, Tlaloc en Zeus, om de allervoornaamste maar even te noemen. Waar moet je in godesnaam beginnen? Je kan ze er toch niet allemaal op aankijken. Dat zou discriminatie zijn.
Bovendien kan je bij het identificeren van de echte verantwoordelijke adequate maatregelen gaan nemen. De meeste van die weergoden hebben normaliter nogal wat moeite om uit hun vaatjes te tappen, maar nu er één duidelijk niet van ophouden weet, moet dat toch even een halt worden toegeroepen, of niet soms?
Dat dacht ik. Neem die ouwe Anzar. Die was anders nooit zo scheutig, en er viel wel met hem te praten. Was de taak van de vrouwen, trouwens. Bij een bron of een watertje kleedden ze zich uit en dan riepen ze hem aan. Als hij d’rop inging dan hoosde het, werkelijk.
Mocht het Anzar zijn, die voor al die plensbuien verantwoordelijk is – niet dat het gezegd is hoor, maar stel – dan moet je dus, denk ik, zoiets als het tegenovergestelde gaan doen. De vrouwen bij de kraan weghouden en een tijdje niet onder de douche laten staan of zo, ik noem maar wat. Op die manier moet je erop in proberen te spelen. Nooit geschoten is altijd mis.
Maar ja, de juiste verantwoordelijke is dus niet bekend.
Daarom houdt het ook niet meer op. Grrrmpf.
Of moeten we dan toch maar dat hele zootje afschaffen?
Ze gewoon boycotten?
Die weergoden maar helemaal niet meer noemen?
Bootjes kijken (5 en slot)
Geplaatst op: 30 juli 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsenHet Duitse lichtschip Borkum Riff:
Van de Sontwegkant:
Bui op til:
Vlagvertoon:
Comedy Capers, Keystone Cops
Geplaatst op: 30 juli 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsenDit was een politiebericht.
Een 25-jarige man en een 33-jarige vrouw gingen zo in elkaar op, vannacht in de Peperstraat, dat ze op de hoek van de Poelestraat al vrijend op de motorkap van een geparkeerde politiewagen belandden. Voor de ogen van de inzittende agenten gingen beiden rustig door met hun liefdesspel. Hoe lang de politie-beambten de kwaliteitsfilm hebben aangezien, staat er niet bij, maar een van de agenten stapte uit, en maande ze om van de motorkap af te gaan.
Dit was tegen het zere been van vooral de man. Hij maakte de agenten uit voor rotte vis en kreeg dus een mooi plaatsje achterin hun auto. Het sein voor de vrouw om los te gaan. De wagen tegenhouden lukte niet en daarom schopte ze uit machteloze woede meermalen tegen een portier aan. Nu stopte de wagen wèl. Opnieuw kwam er een agent uit. Terwijl hij en de vrouw slaags raakten, ondernam haar lieve vriend verwoede pogingen om van binnenuit een raam uit de auto te trappen. Zodat de andere agent, onder het inroepen van bijstand, hem in bedwang moest gaan houden.
Het voorspelbare eind van deze Comedy Capers & Keystone Cops episode: ook de vrouw mocht mee naar het bureau. Na het vervullen van de nodige formaliteiten liet de politie beiden gaan, maar toen de vrouw in de wachtkamer haar jonge, vurige minnaar zocht, bleek hij al vertrokken. Zonder eventjes op haar te wachten!
Blijkbaar was het toch geen echte liefde. Moederziel alleen moest zij naar de EHBO-post van het UMCG, om daar de verwonding te laten behandelen, die ze bij de vechtpartij opgelopen had aan haar gezicht.
Twee lekkerbekjes
Geplaatst op: 29 juli 2005 Hoort bij: Stad nu Een reactie plaatsen
Deze kwam ik ook nog tegen. Zaten lekker met vorrekies te nassen van hun gebakken vissies. Op het muurtje van het Martinikerkhof.
groninganus 
Recente reacties