Onze Lieve Vrouwe en de Ommelander vlag

Maria, Regina Pacis, Koningin van de Vrede, had enige tijd met lede ogen aangezien hoe de Ommelander hoofdelingen en abten voortdurend ruzie maakten en oorlog voerden met elkander, in steeds wisselende bondgenootschappen, maar met altijd dezelfde funeste gevolgen voor de gewone man in de landschappen Hunsingo, Fivelingo en Westerkwartier.

Daarom liet zij uit elk van die drie Ommelander landschappen een prelaat en een edele voor zich roepen. En deelde harten uit aan hen. Omdat zij wel wist dat de twistzieke Ommelanders anders om de harten zouden gaan strijden, verordonneerde zij dat de Ommelanders gezamenlijk het beheer erover moesten voeren.

Zo is dan de Ommelander vlag ontstaan. Helaas konden de Ommelanders door al dat oorlogvoeren niet goed meer tellen, ze waren immers al heel lang niet meer naar school geweest. Daarom plaatsten zij per abuis nog een extra hart in hun vlag. Sindsdien telt de Ommelander vlag dus elf harten, waarvan er tien door Onze Lieve Vrouwe geschonken zijn,

—

(Legende, verzonnen bij een afbeelding uit een moreel handboek uit het begin van de 15e eeuw.),

Heen en weer naar Marum

Vrolijk paard mat ‘blaarkop’ (of Moshe Dayanhoofd) tussen Lettelbert en Midwolde:

Zie ook dit filmpje, waarin het uitgedaagd wordt door een jongere soortgenoot.

Schuur in Niebert:

De kerk van Marum:

Uithangbord van café in Tolbert:

Getuige advertenties in de Ommelander Courant van 16 oktober 1789 en 8 juni 1790, waarin het signalement van vermiste paarden werd opgegeven, bestond er toen al een herberg De Pylders in Tolbert. In december 1802 stond deze herberg te koop:

“Met Consent des Gerechts van Vredewold, gedenken A. PLOEG en Vrouw, op Donderdag den 6 January 1803 des avonds om 4 uuren, publyk op Strykgelds Conditiën te Verkoopen: Hunne BEHUIZINGE, de Pylders genaamt, staande aan de Heereweg te Tolbert, zynde van ouds en nu nog een Neringryke Herberg, voorzien met Boven- en Beneden Kamers, een ruime Schuure met Stallen voor Paarden en Beesten, een groot Hoff en Tuin, alles eigen Grond, benevens verscheiden Grazen best Bouw en Weideland. Deze Verkooping sal zyn ten Huize voornoemd, alwaar de Conditiën van verkoop 3 dagen bevorens zullen zyn te leezen.”

De benaming Pylders, eveneens gedragen door een herberg te Grijpskerk en een kremerij annex schoenmakerij in Uithuizermeeden, doet nogal Fries aan. Googelen en een beperkt krantenonderzoek, waarbij ook varianten als De drie Pilaren zijn betrokken, levert nog herbergen en jongere horeca op in Oostermeer, Drachten, Beetsterzwaag, Mildam, Oudeschoot en Heerenveen. De naam was en is dus vooral populair in de Friese veenstreken. In Oudeschoot ging het zelfs om het grietenijhuis van Schoterland tot 1828,

Daar in Oudeschoot is er letterlijk sprake van drie pilaren. Of er ook een symbolische betekenis is, heb ik nog niet mogen ontdekken.

De fazant en de vos, een ontmoeting bij de Slochter Ae

Eveneens tussen Slochteren en Woudbloem hoorde ik in het voorbijfietsen van een opgang naar een aardappelveld een schril “groe”. Ik keerde weerom en zag een fazantenhaan op het betonpad staan:

Ik pakte mijn camera. Normaal is de vogel dan al aan het vluchten als je de camera richt, maar merkwaardigerwijs bleef hij dit keer pontificaal en heel erg kwetsbaar midden op het betonpad staan. Iets leek hem te weerhouden. Opeens zag ik wat het was: hij bevond zich tussen twee vuren, er liep nog een beest achter hem:

Ik dacht dat het een rooie kat was, hier thuis zie ik pas dat het om een vrij jonge vos ging:

Het beest scharrelde wat op de achtergrond, aan de rand van het aardappelveld,:

en deed net alsof meer geïnteresseerd was in terrritoriale kwesties:

waaraan hij iets wenste bij te dragen:

Nu de zaak er zo voor stond besloot de fazant maar eens door te kuieren:

Ieder ging zijns weegs. De vos verdween in het aardappelveld en keek nog een maal om:

Windhoosweer op het Lageland

Moest vanochtend even in Slochteren zijn. Op de heenweg bijna voortdurend zon maar ook wat druppels, regen die geen naam mag hebben:

Op de terugweg ontliep ik halverwege tussen Slochteren en Woudbloem dit frontje:

De wind draaide van west naar noordoost:

Er dreigde een windhoos te ontstaan, de slurf bereikte echter niet de grond, en loste al gauw weer op in de wolk erboven:

Retour Loppersum

Leegstaand boerderijtje aan het Boterdiep bij Bedum:

Ter Laan vlakbij Bedum, ‘n toene vol met goldjebloumen:

Tussen Bedum en Sint Annen hangt aan meerdere bomen aan de autowegkant een vrouwenportret. Onduidelijk is waarvoor. Het zou een bermmonument kunnen zijn, maar niets wijst op een ongeluk met dodelijke afloop:

Tussen Sint Annen en Stedum dit uitzicht vanaf een hoogholtje bij de Wolddijk:

Architect René Wubs hield open huis in het opgeknapte station van Loppersum, In de hal hing een kleine historische expositie, met oude foto’s, stukken krant uit 1898 die tevoorschijn waren gekomen, en deze ontwerptekening uit 1882 van wat je een catalogus-station zou kunnen noemen, omdat het ontwerp op ettelijke plaatsen in Groningen en Friesland uitgevoerd is:

Loppersum is wel de enige of een van de weinige plaatsen waar dit ontwerp bleef staan, in de sloop-frenzy die vooral vanaf 1973 bij de Nederlandse Spoorwegen heerste. Van enkele heren in de wachtkamer begreep ik dat het ook niet aan de gemeente Loppersum heeft gelegen dat het station bleef staan. Hoewel de gemeente zich daarvoor wel op de borst klopte bij een koninginnedagbezoek van koningin Beatrix, in 1990.

Ook nog even bij de boerenkathedraal van Loppersum gekeken. Oud graf met heraldiek die aan een kaartspel lijkt te zijn ontleend:

Achtermuur van een boerderij tussen Loppersum en Wirdum:

Langs het Alkumaheerdpad, het Ockemaheerdpad en het Tjuchumerpad naar Garrelsweer. De ree of oprijlaan van de Ockemaheerd:

Schuur in Winneweer:

Paarden bij Ten Boer, Toen ik eraan kwam fietsen waren ze nog heel onstuimig, maar toen ik stilstond en mijn camera tevoorschijn haalde stonden ze ineens zeer bedaard te grazen:

Molenromp bekleed met geteerde golfplaten aan het Damsterdiep bij Garmerwolde:

Een schuurtje er tegenover: